மருதமூரான்

'அங்க்' விஜயகாந்த்; நெளிந்த கத்திக்குள்ளும் துரு!

2012-02-02T09:22:00.004+05:30

அங்க்....! என்றால் விஜயகாந்த். ‘கலக்கப்போவது யாரு’ வகையறா தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளின் வருகைக்குப் பின்னார் நடிகர்களை அடையாளப்படுத்த சில சத்தங்களே போதுமாக இருக்கிறது. 'அக்கா ஆஆஆஆ' என்ற நடிகர் சண்முகசுந்தரத்திற்கான அடையாளத்துக்குப் பிறகு 'அங்க்' நான் அதிகம் ரசித்தது நகைச்சுவைக்காக.

சிவந்த கண்களும், கைகள் அசைக்கப்படும் போது அவற்றுக்குள் இருக்கிற கொடுக்கல் வாங்கலும் (கிட்டத்தட்ட பிரேக் அடித்து நிற்பது மாதிரியான) அவரின் மிகப்பிரபலமான(?) உடல்மொழி. சின்னக்கவுண்டர் என்கிற வெற்றிபெற்ற படத்தினை தொலைக்காட்சியில் பார்த்த காலத்திலேயே விஜயகாந்த் அறிமுகமாகிறார். அதற்கு முன்னார் தீபாவளி காலத்து வாழ்த்து அட்டைகளிலேயே நதியா, ராதிகா, விஜயகாந்த் உள்ளிட்டவர்களை பார்த்திருக்கிறேன். இது 1990களில்.

2000க்கு பின்னரே பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகளை தமிழில் வேட்டையாடிய விஜயகாந்தை காண நேர்ந்தது. அவரின் ‘எங்கள் அண்ணா’ எனக்கு நிறையப் பிடிக்கும். இயக்குனர் சித்திக்கின் தொடர்ச்சியான நகைச்சுவைக் காட்சிகளுக்காக. நமீதா என்கிற மறுக்க முடியாத தமிழ் சினிமா வரலாறும்(?) அந்தப் படத்தில்தான் எழுதப்பட்டது.

இவற்றையெல்லாம் தாண்டி விஜயகாந்த் என்னுடைய கவனத்தை பெற ஆரம்பித்தது அவரின் அரசியல் பிரவேச காலத்தில். சரி- பிழைகளைத் தாண்டி அரசியலில் தனித்து இறங்கிய துணிச்சல் எனக்கு எப்பவும் பிடிக்கும். ரஜினி என்கிற தோற்றுப்போன அரசியல் கனவு இப்போதும் அதை விட்டு வெளியில் வராமலும், துணிச்சலாக முடிவெடுக்க முடியாமலும் இருக்கிற போது விஜயகாந்த், என்னை ஆச்சர்யமூட்டினார். கறுப்பு எம்.ஜீ.ஆர். என்கிற எரிச்சலூட்டலைத் தாண்டி!

2006 காலப்பகுதியில் விஜயகாந்தின் கட்சி முதல் சட்டமன்ற தேர்தலில் ஒரு வெற்றியை மட்டும் பெற்றுக்கொண்டதையும் என்னால் குறைவாகப் பாக்க முடியவில்லை. ஜெயலலிதாவின் முன்னைய ஆட்சிக்காலத்தில் இலட்சக்கணக்கான கடைநிலை ஊழியர்கள் பதவியிலிருந்து துரத்தப்பட்டது. அடாவடியான அரசியல் முடிவுகளின் மூலம் மக்களை அல்லல் படுத்தியது என்று அ.தி.மு.க.விற்கான அதிர்வு அதிகரித்தே இருந்தது. குறித்த அரசியல் அதிர்வு தி.மு.க- காங்கிரஸ் என்கிற கூட்டணிக்கு சாதகமாகவே இருந்தது.

அப்படியிருக்க விஜயகாந்த் என்கிற தனி மனிதருக்கான வெற்றியாகவே விருதகிரி இருந்தது. அந்த வெற்றியின் ஆரம்பம் மிகச்சரியான முடிவொன்றுடன் எதிர்க்கட்சி தலைவர் என்கிற நிலைக்கு உயர்த்தியிருக்கிறது. 'ஜனநாயகம்' என்கிற பெயரில் தெற்காசிய நாடுகளில் நடைபெறுகின்ற ஆட்சிகளில் அநேகமானவை மன்னாராட்சிக்கு நிகரானவைதான். என்ன, மன்னர் காலத்தில் சண்டைகளில் வெற்றிகொண்டு ஆட்சியைப் பிடிக்க வேண்டியிருந்தது. இப்போது மக்களை துரத்திப்பிடித்து காலில் விழுந்து ஆட்சியைப் பிடித்த பின்னர், சகல வல்லமையுமுள்ள ஆட்சியாளர்களாக வலம்வர முடிகிறது. இவற்றை கொஞ்சம் அசைத்துப்பார்க்க நீதித்துறை இருந்தாலும், அவற்றுக்கும் பணமும்- பலமும் அதிகம் மரியாதை செலுத்துவதில்லை.

தமிழக சட்ட மன்றத்தில் நேற்று (01 பெப்ரவரி 2012) நடைபெற்ற தமிழக முதல்வருக்கும்- எதிர்க்கட்சித் தலைவருக்குமான விவாதம் மிகப்பெரியளவில் ஊடகங்களினாலும், சமூகத்தளங்களினாலும் பார்க்கப்படுகிறது. எனக்கு தெரிந்தளவில் குறித்த விவாதத்தில் அவ்வளவு முக்கியமான விடயங்கள் பேசப்படவில்லை. அதுபோக, அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாகவும் இல்லை. ஜெயலலிதா தன்னுடைய திமிரான நக்கலையும்- அதற்கு பதிலாக விஜயகாந்த் நாக்கு கடித்து தெளிவற்ற குழறிய பதிலையுமே தெரிவித்தார்.

நம்மூரில் “போனால் வருவீரோ. வந்தால் இருப்பீரோ“ என்று பாடல் பாடி நக்கல் பண்ணும் அளவுக்கும், “செங்கோலை“ கொண்டு மறைத்து வைத்து கண்ணாமூச்சி விளையாடுமளவுக்கும் ஜனநாயகம்(?) இருக்கிறது. அதுபோக, கை நீட்டிப் பேசுவெதெல்லாம் சர்வ சாதாரணம். அப்படியிருக்க கை நீட்டிப் பேசினார் என்பதற்காக விஜயகாந்தை சபாநாயகர் அவையை விட்டு நீக்கியது மிகப்பெரிய விடயமே?. அதுபோக, ஜெயலலிதாவும் கை நீட்டியே பேசினார். அதனை, கௌரவ சபாநாயகர் கண்டுகொள்ளவேயில்லையே? தமிழக சட்டமன்ற 'ஒழுக்க கோவை' முதல்வர் கை நீட்டிப் பேச அனுமதிக்கிறதா?

விஜயகாந்த் என்பவர் நெளிந்த கத்திதான். கொள்கைகள், கோட்பாடுகள், திட்டங்கள் போட்டு ஆட்சிய நடத்திய தமிழக அரசாங்கங்கள் தமிழக மக்களை ஒன்றும் மிகப்பெரியளவில் வளர்ச்சியடைய வைத்துவிட வில்லை. வேண்டுமானால் கொடாநாடுகளும்- ஜெயண்டுகளும்- நிதிகளும் வளர்ந்து கோலொச்சியிருக்கலாம். கடைநிலையில் இருக்கிற குப்புசாமியோ- முனியம்மாவோ அல்ல. அப்படியிருக்க கேப்டனுக்கும் தன்னை வளர்த்து அவரின் தலைமுறைகளுக்கு உழைக்க உரிமை இல்லையா?

மக்களைப் பற்றிப் பேசாதா திமிர் தனங்களை காட்டும் அரசியலுக்கு இவ்வளவு ஆதரவா? உங்களின் ஜனநாயகமும்- ஊடக தொழில் தர்மமும் வியக்க வைக்கிறது! இறுதியில் ஜெயலலிதாவின் திமிரும்- கேப்டனின் 'அங்க்'ம் தான் மிஞ்சும்!!

நண்பனுக்கு பின் ரொக்ஸ்டார்; தேவையற்ற ரீமேக்!

2012-01-30T10:17:00.001+05:30

ரஜினி திரையில் சிரிக்கிறார்; இவனும் சிரிக்கிறான். ரஜினி கோபப்படுகிறார்; இவனுக்கும் நெஞ்சு வெடவெடக்கிறது. ரஜினி சிறிதேவியை கட்டியணைக்கிறார்; இவனுக்கும் யாரையோ அணைத்த நினைப்பு. இறுதியில் ரஜினி வில்லனை அடித்து துவைத்து வெற்றிகொள்கிறார்; இவனும் யாரையோ வெற்றிகொண்ட (பழிவாங்கிய) உணர்வு. இப்படியான உணர்வை தரவல்லது சினிமா!

எங்களுக்கு கிடைக்காத வாழ்க்கையையும வாழ்ந்து பார்த்துவிட்ட சின்ன திருப்தியையும் சினிமா தருகிறது. பலரின் காதல்களும்- கல்யாணங்களும் சினிமாவுக்குள்ளேயே கரைந்து போய்விடுகின்றன. யதார்த்த உலகில் வேறு மாதிரியான வாழ்க்கை. போட்டிபோட்டு ஓடிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும்.

இப்படித்தான் எங்களின் சமூகமும் தனக்கென ஒரு வரையறையை கட்டமைத்து வைத்திருக்கிறது. சுய விருப்பு- வெறுப்பு- இலக்கு எல்லாம் இங்கு அவ்வளவு கணக்கெடுக்கப்படுவதில்லை. பலநேரங்களில் பலருக்கு சூன்யமாக வாழ்க்கையே மிஞ்சிப்போகிறது.

சில படங்கள்தான் எங்களையும் ஹீரோவாக உணர வைத்து தன்னுள் சேர்த்துக்கொளளும். அண்மைக்காலத்தில் நான் அப்படியுணர்ந்த படங்கள் அமீர்கானின் ‘தாரே ஷமின் பார்’ மற்றும் இம்தியாஸ் அலியின் ‘ரொக்ஸ்டார்’ ‘த்ரிஇடியட்ஸ்’சும் அதன் தமிழ்பதிப்பு ‘நண்பனும்’ கூட அப்படியொரு உணர்வை குறிப்பிட்டளவு தந்தது.

ஒரு இசைக்கலைஞனின் தேடலும், காதலும், பலமும், பலவீனமும் தான் ரொக்ஸ்டார். அதித கற்பனைகளுடன் அலையும் விட்டுக்கொடுப்புக்கள் செய்யாத கலைஞனின் கதை. நல்ல இசைக்கு தன்னுள் மெல்ல மெல்ல இழுத்து உச்ச ரசனையை வழங்கி எங்களை விடுவிக்கும் புள்ளியில் ஒரு உச்ச இன்பத்தை கொடுக்கும் வல்லமை உண்டு. கிட்டத்தட்ட காதலியுடனான காமம் தரும் நிறைவு போன்றது. அந்த உணர்வை எனக்குத் தந்தது ரொக்ஸ்டார்.

காதலித்தாலும், கோபப்பட்டாலும், இசைத்தாலும், அழுதாலும் அதன் எல்லையை தொட்டுவிட வேண்டிய கலைஞனாக படம் நெடுகிலும் நடித்திருக்கிறார் ரண்பீர் கபூர். சஞ்சய் லீலா பன்சாலியின் ‘சாவரியா’வில் அறிமுகமாகியதிலிருந்து, அவ்வப்போது வியக்க வைத்தவர். ரொக்ஸ்டாரில் ரண்பீர் கபூரைத் தவிர வேறுயாரையும் அந்த பாத்திரத்துக்கு நினைத்துப் பார்க்க முடியாதளவுக்கு தன்னை அர்ப்பணித்திருக்கிறார். நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும் இந்தியாவின் நல்ல நடிகர்களில் ரண்பீரும் ஒருவர்.

இசை பற்றிய படத்தில் இசைப்புயல் ஏஆர்.ரஹ்மான். படம் நெடுகிலும் ‘இசையும் காதலும், காதலும் இசையும்’ என்று மாறிமாறி வருகிறது, உருக வைக்கும் அழவுக்கு. எனக்கு பரிச்சயமில்லாத கலாசாரம். இதற்கு முன் அவ்வளவு கேட்டிராத இசை. ஆனாலும், என்னை படத்துக்குள்ளேயே கட்டிப்போட்டு வெளிவர விடாமல் செய்திருக்கிறார் ஏஆர்ஆர்.

‘ஜப் வி மெற்’ என்றொரு இம்தியாஸ் அலி எடுத்த நல்ல படம் வந்தது. அந்தப் படத்தினை ‘கண்டேன் காதல்’ என்கிற பெயரில் தமிழிலும் எடுத்திருந்தார்கள். அதுவும், தமன்னாவை அரைக்கிறுக்கு பெண் வேடத்தில் நடிக்க வைத்திருப்பார்கள். படம் பார்த்ததும் அவ்வளவு எரிச்சல் ஏற்பட்டது. நல்ல படங்கள் ரீமேக் பண்ணப்பட வேண்டியதுதான். ஆனாலும், மூலத்தின் குறிப்பிட்டளவு ஜீவனையாவது ரீமேக்க வேண்டும்.

ஜப் வீ மெற்றின் மட்டரகமான ரீமேக்கிய வடிவம் தான் ‘கண்டேண் காதல்’. ‘ஜப் வீ மெற்றில்’ கரீனா கபூரின் பாத்திரத்தில் துள்ளல் இருக்கும். நகைச்சுவை இருக்கும். அதுபோல, புத்திசாலித்தனமும் இருக்கும். அரைக்கிறுக்கு தனத்தை அது வெளிப்படுத்தியிருக்காது. கத்திமுனையில் நடப்பது போன்ற பாத்திரம் அது. ஆனால், தமன்னாவை அரைக்கிறுக்காகவே காட்டியிருப்பார் இயக்குனர் கண்ணன். அண்மைக்காலத்தில் புளுதி படர்ந்த ரீமேக்கிற்கு நல்ல உதாரணம் ஒஸ்தி. என்ன காட்டுக்கத்தல்?!

ஜப் வீ மெற் போன்ற உணர்வுகளுக்கிடையிலான சிக்கல்களைச் சொல்லும் படங்களையே இம்தியாஸ் அலி எடுத்திருக்கிறார். அதனையும் அச்சொட்டான நேர்த்தியுடன். அந்த வரிசையின் அவரின் மிகச்சிறந்த படைப்பு ரொக்ஸ்டார். படத்தின் வெற்றி தோல்விககு அப்பால் மிகச்சிறந்த படத்தைக் கொடுக்க முனைந்திருக்கிறார். அதில், குறிப்பிட்டளவு வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார்.

‘ரொக் ஸ்டார்’ சிறந்த விமர்சனங்களை மட்டுமல்ல; விருதுகளையும் மேடைகளில் குவித்து வருகிறது. சில வேற்று மொழிப் படத்தைப் பார்த்தால் தமிழில் ரீமேக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஆசை வரும். ரொக்ஸ்டார் எனக்கு அந்த ஆசையையத் தரவில்லை. ஏனெனில், ‘கண்டேன் காதல்’ தந்த அபத்தமான ரீமேக்கின் வலி இன்னும் இருக்கிறது.

‘ரொக்ஸ்டார்’ அதிரடியும் ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாத அழகிய சினிமா. ஆழ்ந்து ஆச்சர்யங்களுடன் சங்கமிக்கலாம். கைக்கெட்டிய திமிர். காணாமல் போன காதல். கரைந்து போன இசை, நல்ல சினிமா!!

இலங்கையில் கலாநிதி கலாம் ஜீ; சல்யூட்டுக்கு முன்!

2012-01-25T10:04:00.003+05:30

விஞ்ஞானிகளோ, புத்திஜீவிகளோ வெளியிடும் கருத்துக்கள் அனைத்தும் சமூகத்துக்கு பொருத்தமாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. சில தருணங்களில் அப்படி இருப்பதும் இல்லை. இந்தியாவின் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் கலாநிதி அப்துல்கலாம்; இலங்கை- இந்திய மீனவர்கள் தொடர்பில் வெளியிட்ட கருத்தும் அப்படித்தான் இருந்தது. புத்திஜீவிகளுக்கான உலகம் பல நேரங்களில் வேறாகவே இருந்து விடுகிறது. அதற்குள் சாமானியன் சென்றுவிட முடிவதில்லை.

கொஞ்சம் ஆரம்பத்திலிருந்து பார்க்கலாம். கலாமின் இலங்கைக்கான விஜயத்தை நான் எதிர்க்க மாட்டேன். ஒரு வகையில் அதனை வரவேற்பேன். எளிய இடத்திலிருந்து அணு விஞ்ஞானி, இந்தியாவின் குடியரசுத் தலைவர் என்கிற நிலைக்கு உயர்ந்த கலாமை பலரும் முன்னுதாரணமாக கொண்டிருக்கிறார்கள். இலங்கையிலும் அவருக்கான அபிமானிகள் நிறைய இருக்கின்றனர். அதுபோக, மாணவர்களுக்கான முன்னோடியாகவும் பலரினால் கொண்டாடப்படுகின்றார். அப்படிப்பட்ட “கலாமின்“ வருகையை அவ்வளவு பொருத்தமற்ற அரசியல் காரணங்களைக் கூறி எதிர்பதால் பலன்களும் பெரிதாக இல்லை.

இலங்கைக்கான கலாமின் வருகையும், அதன் பின்னராக அதிர்வுகளும் ஓரளவுக்கு இந்திய- இலங்கை உள்ளிட்ட தமிழர் வாழும் பகுதிகளில் உணரப்பட்டது. குறிப்பாக, பேஸ்புக்- ருவிற்றர் உள்ளிட்ட சமூகத்தளங்களில். அதுபோக, என்றைக்குமே கலாமினால் மாற்றிவிட முடியாத அரசியல் பிணக்குகள் இலங்கையில் இருக்கின்றன. அவரினால் வெளியிடப்படும் கருத்துக்கள் அவ்வளவு தாக்கம் செலுத்தவும் மாட்டாது. வேண்டுமானால் “இன ஒற்றுமை- மொழிக் கல்வி“ தொடர்பில் அவர் வெளியிடும் கருத்துக்கள் இலங்கை ஊடகங்களுக்கு சில நாட்கள் செய்திகளாகலாம். மற்றப்படி, பெரியதொரு மாற்றங்களை கலாமின் விஜயம் செய்துவிடாது. அதுவொரு, வருகைதரு விரிவுரையாளரின் பல்கலைக்கழக உரை போன்றது.

உலகம் வியந்த விஞ்ஞானியின் வருகையை கொண்டாடுவதற்கு பல்கலைக்கழகங்களுக்கும்- பாடசாலைகளுக்கும் காரணம் இருக்கும். அப்படிப்பட்டதொரு நிலையையே கலாம் ஏற்படுத்தி விட்டுச் சென்றார். கலாமுடன் தமிழ்- முஸ்லிம்- சிங்கள அரசியல் தலைவர்கள் சந்தித்துக் கொண்டதும்- பேசிக் கொண்டதும் கூட மரியாதை நிமிர்த்தமானதே. அப்படியிருக்க, அவரின் விஜயத்தை எதிர்ப்பது அவ்வளவொன்றும் முக்கியம் அல்ல. நிலமை இவ்வாறுதான் இருக்கின்றது. யாழ்ப்பாண ஆசிரியரிடம் கணிதம் கற்றேன் என்பது யாழ்ப்பாணத்தில் கொண்டாடப்படலாம். அதுவெரு மகிழ்ச்சிப் பரிமாறுதல் மட்டுமே!

ஆனால், போகிற போக்கில் கலாம் ஜீ கூறிவிட்டுச் சென்ற இலங்கை- இந்திய மீனவர் பிரச்சினைக்கான தீர்வு யோசனைகள் தான் அவரின் ஆளுமை மீது கேள்வியெழுப்ப வைத்திருக்கிறது. அதுவும், வாரத்தில் ஒருநாள் லீவுடன் இருநாட்டு மீனவர்களும் வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் மட்டும் தொழிலில் ஈடுபடச் சொல்லி சென்றது எவ்வளவு நகைப்புக்குரியது.

பாக்கு நீரினை கடற்பகுதியும்- அதனைச் சூழவுள்ள இந்து சமூத்திரத்தின் கடற்பகுதிகளிலுமே தொடர்ச்சியான பிரச்சினைகள் இருந்து வருகின்றன. குறிப்பாக, மீனவர்கள் மீதான கடற்படையினரின் தாக்குதலும்- உயிரிழப்புக்களும். இவை, மறுக்க முடியாத- மன்னிக்க முடியாதவை. இவற்றை தீர்ப்பதென்பது இந்திய- இலங்கை அரசாங்கங்கள் இலகுவாக செய்துவிடக் கூடியது. ஆனால், அதற்கு அவர்கள் அக்கறை கொள்ளவில்லை என்பதுதான் வெளிப்படையான உண்மை. முக்கிய பிரச்சினையின் நிலமை அப்படித்தான் இருக்கிறது.

பாக்குநீரிணையை அண்டிய இலங்கையின் கடற்பகுதியில், இந்திய மீனவர்களின் பாரிய றோலர் படகுகள் இழுவை வலைகளைப் போட்டு மீன்பிடிப்பதே இலங்கை மீனவர்கள் தற்போது எதிர்நோக்கும் பாரிய பிரச்சினை. யாழ்ப்பாணம்- மன்னார் உள்ளிட்ட இலங்கையின் வடக்கு கடற்பகுதியில் பாரிய ரோலர் படகுகளில் மீன்பிடிப்பதை, வடக்கு மீனவர்களே தடை செய்துள்ளனர். குறித்த இழுவை வலைகளைப் பாவிக்கின்ற போது மீன்விருத்திக்கு துணை நிற்கின்ற பவளப்பாறைகள் அழிக்கப்படுகின்றன என்கிற முக்கிய காரணத்தினால். இலங்கை- இந்திய மீனவர் பிரச்சினையில் மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை தீர்மானிக்கின்ற நிலை இப்படித்தான் இருக்கின்றது.

சூழ்நிலை இப்படியிருக்க முதல் மூன்று நாட்கள் இந்திய மீனவர்கள்- மற்ற மூன்று நாட்கள் இலங்கை மீனவர்கள் என்று தொழிலில் ஈடுபட்டாலும், இந்திய மீனவர்கள் கொண்டு வருகின்ற பாரிய ரோலர்களும்- இழுவை வலைகளும் பவளப்பாறைகள் (பாக்கு நீரிணை கடற்பகுதி திட்டுக்கள் நிறைந்த ஆழம் குறைந்த பகுதி. நேரடியான சூரிய ஒளி கிடைப்பதால் பிளாந்தன்கள் உள்ளி்ட்ட மீன்களுக்கான கடற்தாவரங்கள் அதிகமாக வளருகின்றன) உள்ளிட்ட மீன்விருத்திக்கு அவசியமானவற்றை அழிக்கத்தான் போகின்றது. அப்படி அழிக்கப்பட்டால், எப்படி மீன் விருத்தி குறித்த கடற்பகுதியில் ஏற்படும்?. இவற்றையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாது கலாம் கருத்து வெளியிட்டிருக்கின்றார். பிரச்சினைகளின் உண்மை நிலைகளை உணர்ந்து தீர்வு யோசனைகளை சொல்லுங்கள் புத்திஜீவிகளே!

மீனவர்கள் மீதான துப்பாக்கிகளின் தாக்குதலை என்றைக்கு நியாயப்படுத்த முடியாது. ஏனெனில், உயிரிழப்புக்களின் வலிகளை தொடர்ச்சியாக உணர்ந்தவர்கள் நாங்கள்!

டொம்மா பாப்பா!

2012-01-23T10:06:00.003+05:30

சில பெயர்களுக்கோ- சொற்களுக்கோ அர்த்தம் இருப்பதில்லை. சொல்ல முடிவதில்லை. ஆனால், உணர முடியும். எமக்குள் நாங்களே புதியதொரு அர்த்தத்தை கொடுத்திருப்போம். அப்படி என்னுடன் பல சொற்களும்- புதிய பெயர்களும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஒட்டிக்கொண்டவற்றில் “டொம்மா பாப்பா“ என்பது எனக்கு அவ்வளவு பிடித்தமானது.

டொம்மா பாப்பா...!, ரொம்பவும் குழந்தைத்தனத்துடன், கொஞ்சம் ரொமண்டிக் உணர்வும் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது போன்றதொரு வார்த்தையாக நான் உணர ஆரம்பித்து சில காலம் ஆகிறது. இந்த வார்த்தையை முதன்முதலில் உச்சரித்தவர் அதனை இவ்வளவுக்கு உணர்ந்திருப்பாரோ தெரியாது. அவர் கடந்து போகிற தருணத்தில் சொல்லிட்டு போனது. சிலவேளை வாய் தவறிக்கூட உச்சரித்திருக்கலாம். ஆனால், என்னில் ஒட்டிக்கொண்டு அதிகம் ரசிக்க வைத்த சொல் அது. இப்படி தெளிவான அர்த்தமும்- வடிவமும் இல்லாத சொற்களை வாழ்க்கை முழுவதும் ஆங்காங்கே பயன்படுத்தி வருவோம். அதுவும், குறிப்பிட்ட சில சொற்கள் ஒருவரை அடையாளப்படுத்தவே நாங்கள் பாவிப்போம். அதில் கூட அவ்வளவு ஈர்ப்பும்- ரசனையும் இருக்கிறது.

நாங்கள் வாழும் சூழலும்- வாழ்வு முறையும் கூட இப்படியான சொற்களின் தோற்றத்திலும் பயன்பாட்டிலும் தாக்கம் செலுத்துகின்றன. அதுபோல, எம்முடன் பிணைந்து விட்ட நினைவுகளும்- சம்பவங்களும் கூட. ஆக, இப்படியான சரியான வடிவமற்ற சொற்களின் தோற்றத்திலும்- பயன்பாட்டிலும் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். அதனைப் பலருக்கு புரிய வைக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுக்குள் மட்டுமே அந்த சொற்களின் பாவனை அதிகமாக இருக்கும்.

தாய்க்கும்- குழந்தைக்குமான பேச்சுக்களில் பாவிக்கப்படும் சொற்களில் பெரும்பான்மையானவற்றுக்கு அர்த்தம் இருப்பதில்லை. ஆனால், நிறைந்த பாசமும்- உணர்வும் கலந்திருக்கும். அதுபோல, காதலன்- காதலிக்கிடையினால பேச்சுக்களின் போதும் நிறைய இம்மாதிரியான சொற்களின் பாவனை இருக்கும். பேசி முடித்தபின்னர் சொற்களின் அர்த்தத்தைத் தேடினால் புரிபாடாமல் இருக்கும். ஆனால், அந்த உணர்வு மட்டும் அவர்களுடன் பயணப்பட ஆரம்பித்திருக்கும். அதுபோல, நண்பர்களுக்கிடையிலும். சில விடயங்களை ரசனை- உணர்வு என்கிற வரையறைக்குள் வைத்து அணுகவேண்டியிருக்கிறது. அதற்கு, வடிவமும்- வரையறையும் அவ்வளவு தேவையிருப்பதில்லை. அப்படித்தான் உணர்கிறேன் நான்.

“புச்சுக்குட்டி, ஜில்லுக்கண்ணு, கரடிக்குட்டி, புச்சிம்மா, பம்பிளிமாஸ்“ இப்படியான பல சொற்கள் குழந்தைகளையும்- காதலன் காதலியையும் செல்லமாக அழைக்க பயன்படும் சொற்கள். இவற்றுக்கு அர்த்தம் பெரிதாக இருப்பதில்லை. சிலவேளை அந்த அர்த்தம் ரொம்பவும் எதிர்மாறாக இருக்கும். காதலியொருத்தி காதலனை நோக்கி “கரடிக்குட்டி“ என்று சொல்வதை எந்த தருணத்திலும் அவமானப்படுத்தலாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. அதற்குள் வேறுவகையான ரொமாண்டிக் உணர்வு கலந்திருக்கும். இப்படித்தான் பொருத்தமற்ற அர்த்தங்களுடனும்- உணர்வுடனும் எமக்கிடையில் பல சொற்கள் பாவிக்கப்படுகின்றன. ஆனாலும், அதற்கான அழகியலுடன்.

மொழிகளின் உருவாக்கம் என்பது காலம் காலமாக வளர்ச்சி பெற்று (?) அல்லது காலத்துக்கு ஏற்ப வடிவம் பெற்று வருவது. ஆனால், அதன் பயன்பாடு என்பது சனக்குழுமங்களின் பரம்பல் மற்றும் வாழ்வியல் மாற்றங்களுடன் இணங்கிப்போவது. அந்த இணக்கப்பாடும் கூட புதிய மொழியொன்றின் தோற்றத்தில் தாக்கம் செலுத்த வல்லது. தாய் மொழியிலிருந்து பிரிகிற கிள்ளை மொழிகள் மாதிரி. ஆனால், இந்த “டொம்மா பாப்பா“ வகையாறா சொற்கள் மொழி வடிவத்தின் மீது அவ்வளவு தாக்கத்தை செலுத்தி விடாது. ஆனால், சம்பந்தப்பட்ட ஆன்மாக்களுடன் நிறையவே பிணைந்திருக்கும்! டொம்மா பாப்பாவுக்குள் நான் சிக்கியிருப்பது மாதிரியே!!

படம்: Madhu India Photography தளத்தில் எடுக்கப்பட்டது.

ஷங்கரின் ‘நண்பனை’ ஆட்டிவைக்கும் இணையம்! All is well!!

2012-01-18T09:22:00.001+05:30

‘ஒல்லி பெல்லி’ இலியானாவில் இருந்து சத்யராஜ், ஜீவா, சிறீகாந்த், அக்கா அனுஜா வரை பலரிடம் படம் நெடுகிலும் அடிவாங்கிக் கொண்டே வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் விஜய். அதிக படங்களில் நூறு, இருநூறு ரவுடிகளை(?) அடித்து தன்னுடைய ‘மாஸ்’ அந்தஸ்தை தக்க வைத்துக் கொண்டிருந்த விஜய்க்கு, அந்தப் படங்களில் கிடைக்காத மாஸ் அடையாளத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது நண்பன். எரிச்சல் படுத்தாத இந்த புதிய மாஸ் அந்தஸ்து எல்லோருக்கும் பிடித்துப் போகும்….!

ஷங்கரின் இயக்கத்தில் விஜய் நடித்து வெளிவந்த ‘நண்பன்’ படத்தின் முதற்காட்சி பார்த்து விட்டு வந்து என்னுடைய இணையப்பக்கத்தில் எழுதியது. ஒரு திரைப்படத்தின் வெற்றியிலும்- தோல்வியிலும் அண்மைக்காலத்தில் அதிக தாக்கங்களை ‘இணையமும்- இணைய எழுத்துக்களும்’ செலுத்துகின்றன. அது சின்ன நடிகர்களின் படத்திலிருந்து ரஜினி போன்ற சூப்பர் ஸ்டார் படங்கள் வரை.

‘த்ரீ இடியட்ஸ்’ ஹிந்தியில் அமீர்கான், நடித்து ராஜ்குமார் ஹிரானி இயக்கத்தில் வெளிவந்து சக்கைபோடு போட்ட படம். அதனை ஷங்கர் தமிழில் விஜய் உள்ளிட்ட நட்சத்திர பட்டாளங்களை வைத்து நண்பனாக மீள இயக்கியிருக்கிறார். நண்பன் உருவாக்கத்திலிருந்து அதனை ‘இணையமும்- இணைய எழுத்துலகமும்’ எப்படி எதிர்கொண்டது என்பதை பார்த்தாலே சினிமாவில் இணையம் செலுத்தும் தாக்கம் பற்றி அறிந்து கொள்ள முடியும்.

2009இன் கிறிஸ்மஸ் தினத்தில் உலகெங்கும் வெளியாகியது ‘த்ரி இடியட்ஸ்’. அமீர்கான், மாதவன், சர்மன் ஜோஷி, கரீனா கபூர் என்கிற நட்சத்திரங்கள் நடித்த படம். இலங்கையிலும் வெளியாகி பலநாட்கள் ஓடியது. படம் வெளியாகிய சில தினங்களுக்குள்ளேயே தொற்றிக்கொண்டு விட்டது ‘ஆல் இஸ் வெல்’ (Aal izz well) என்கிற மந்திரம். ‘எல்லாம் நன்மைக்கே’ என்கிற ‘All is well’ ஆங்கில வடிவத்தின் ஹிந்தி பிராந்திய உச்சரிப்பு வடிவம். இன்று வரை நெஞ்சைத் தொட்டுச் சொல்ல வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

எங்களுடைய ‘கற்றல்- கற்பித்தல்’ முறைகளில் இருக்கின்ற குறைபாடுகளையும், தனிமனித விருப்பத்தின் மீது சமூகம் செலுத்துகின்ற தாக்கம் தொடர்பிலும் ஆணித்தரமான கருத்துக்களை வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைத்துச் சொன்ன படம். படம் பார்த்துவிட்டு வெளியில் வரும் போது நினைத்துக் கொண்டேன். த்ரி இடியட்ஸை யாராவது திறமையான இயக்குனர் இயல்பான நடிகர்களை வைத்து தமிழில் எடுக்க வேண்டும் என்று. அதன் மூலம், குறித்த செய்தியை தமிழில் பெரும்பான்மையானவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்க முடியும் என்று. அது, மெல்ல மெல்ல சாத்தியமாகி- வடிவம் பெற்று- நண்பனாக அறுவடை கிடைத்திருக்கிறது. குத்துப்பாட்டு, சண்டை என்று தொடர்ந்தும் எரிச்சலூட்டிக்கொண்டிருக்கிற தமிழ்ச் சினிமாவில் இயல்பான சினிமா- ரசிக்கும் சினிமா.

‘த்ரி இடியட்ஸ்’ ரீமேக் செய்யப்பட இருக்கின்றது என்றதும், தமிழ் இணையச்சூழலில் இயங்குபவர்களில் குறிப்பிட்டளவானோர் அதனை எதிர்த்தனர். அமீர்கான் அசத்திய வேடத்தில் நடிக்க தமிழில் ஆள் இல்லை. அதுபோக, கதையின் கருவை சிதைத்துவிடுவார்கள் என்றெல்லாம். அதுவும், அமீர்கான் நடித்த பாத்திரத்தில் விஜய் நடிக்கிறார் என்றதும் சமூக வலைத்தளங்கள்- பதிவுகளில் அதிகம் கிண்டல் செய்யப்பட்டது. எதிர்மறையான கருத்துக்களை அதிகம் தமிழ் இணையச்சூழல் விதைத்தது.

ஆனால், படத்தின் உருவாக்கம் நிறைந்து 'பாடல்கள்- ரெய்லர் காட்சிகள்' வெளியாகிய சமயத்திலிருந்து தமிழ் இணையச்சூழலும் விமர்சனங்கள்- வியாக்கியானங்களை தூக்கி வைத்துவிட்டு நண்பனை வரவேற்க தயாராகியது. படமும் சரியான வடிவத்தில் வெளிவந்து ரசிக்க வைத்த நிலையில் இணையச் சூழலாம் அதிகம் கொண்டாடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அண்மைக்காலத்தில் இப்படி கொண்டாடப்பட்ட தமிழ்ப்படத்தைக் காண முடியவில்லை. குறித்த படத்தின் உருவாக்கத்தின் போது எதிர்மனநிலையில் இருந்த இணைய இயங்குனர்கள், இப்போது படத்தின் வெற்றியிலும் தாக்கம் செலுத்துகிறார்கள்.

ரஜினிக்கு அடுத்த நிலையில் அதிக ரசிகர்களைக் கொண்டிருந்தாலும், தமிழ் இணைய சூழலில் அதிகம் விமர்சனத்துக்கு ஆளாகுபவர் விஜய். வேட்டைக்காரன், வில்லு, சுறா போன்ற படங்களின் வருகை அதனை இன்னும் அதிகமாக்கியது. அவற்றையெல்லாம் மறந்துவிட்டு ‘நண்பன்’ விஜய்யை கொண்டாடுகின்றனர்.

படமொன்று வெளியாகி அடுத்த சில மணிநேரத்துக்குள்ளேயே ‘விமர்சனங்கள்- படம் பற்றிய அனுபவ கருத்துக்களை’ வாசிக்க முடிகிறது. அதுவும், கட்டற்ற இணையத்தில் வரைமுறையின்றி விமர்சிக்கவும்- கொண்டாடவும் வாய்ப்பிருக்கிற போது அது அதிகளவில் நடந்து விடுகிறது. இப்போதெல்லாம், இணைய விமர்சனங்களை படித்துவிட்டு படத்துக்கு போகலாமா வேண்டாமா என்று தீர்மானிப்பவர்களின் தொகை அதிகம். பத்திரிகை- வார சஞ்சிகைகளின் விமர்சனங்களில் கூட குறைந்த பட்ச தொழில் தர்மம் இருக்கும். ஆனால், இணைய விமர்சனங்களில் அவற்றை அதிகம் காண முடியாது. பிடித்திருந்தால் தூக்கி வைத்து கொண்டாடுவார்கள். இல்லையென்றால் தூக்குப் போட்டு மிதியோ மிதியென்று மிதித்து தள்ளிவிடுவார்கள்.

இதனால், தமிழக சினிமாவில் வலைப்பதிவர்கள்- சமூக தளங்களில் இயங்குபவர்களுக்கு 'சிறப்பு பிரிவியூ' காட்சிகளை இயக்குனர்கள் காட்டும் அளவுக்கு நிலைமை இருக்கின்றது. வழமையாக சினிமா செய்தியாளர்களை அழைத்தே படத்தினைப் போட்டுக்காட்டுவார்கள். இப்போது, இணைய எழுத்தாளர்களுக்கும் என்கிற நிலைமை உருவாகிவிட்டது. இயக்குனர்களின் பேஸ்புக்- ருவிற்றர் பக்கங்களில் அவர்களின் குறைகளையும்- நிறைகளையும் உடனடியாகச் சுட்டிக்காட்டி இணைய எழுத்தாளர்கள் விமர்சிக்கின்றனர். படத்தின் வெற்றியை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக வலம் வர ஆரம்பித்து விட்டனர்.

இதுபோலவே, இணையம் சினிமாவை மற்றொரு வகையில் நோகடிக்கிறது. படம் வெளியாகிய அன்றே திருட்டு வீசிடியை தரவேற்றிவிடுகிறார்கள் இணையத்தில். குறிப்பிட்டளவானோர் இணையத்தில் திருட்டு இணைப்பில் படத்தினைப் பார்த்தே விமர்சிக்க ஆரம்பித்து விடுகின்றனர். ஆவர்களுக்கு எந்தவித தொழில் தர்மமும்- விமர்சன தர்மமும் கிடையாது. இதுபோலவே, வசைபாடுகின்ற- ஜால்ரா போடுகின்ற கூட்டத்தின் அதிகளவான பொருக்கம்.

இவற்றையெல்லாம் விட இணையச் சூழலில் இயங்கும் பெரும்பான்மையினர் நினைக்கிறார்கள், தாங்களே சமூகத்தின் பெரும்பான்மையினர் என்று. உண்மை அப்படியிருப்பதில்லை. ஓட்டுமொத்த தமிழ்ச் சமூகத்தில் 30 வீதத்துக்கும் குறைவானவர்களே இணையத்துடன் இயங்குகின்றனர். இவர்களைத் தாண்டிய நிஜ உலகமொன்று எப்போதுமே இருக்கின்றது. அதனை இணையத்தில் இயங்குவர்களில் அதிகளவானோர் உணர்வதில்லை.

தங்களினால் வெளிநாட்டு- வேற்றுமொழி படங்களை இலகுவாக இணையத்தில் பார்க்க கிடைக்கின்ற வாய்ப்பினை, சமூகத்தின் பெரும்பான்மையினரும் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்று நினைத்து விடுகிறார்கள். விளைவு, நல்ல படைப்புக்களின் ரீமேக்கினை அவர்கள் அதிகளவாக விமர்சிக்க தயாராகி விடுகின்றனர். அதுபோல, வெளிநாட்டுப்படங்களை அப்பட்டமாக திருட்டுத்தனமாக தழுவிய நந்தலாலா, தெய்வத்திருமகள் படங்களை வரவேற்கவும் செய்தார்கள்.

‘த்ரீ இடியட்ஸ’; ரீமேக்கை எதிர்த்தமைக்கு பெரும்பான்மை இணைய எழுத்தாளர்கள் சொன்ன காரணம், ஒரிஜினல் படத்தின் ஜீவனைக் குலைத்துவிடுவார்கள் என்று. அது நியாயமான காரணம் தான். ஆனால், அவர்கள் அதிகம் புரிந்து கொள்ளாத விடயம், ஒரிஜினல் படத்தை 70 வீதத்துக்கும் அதிகமான தமிழ் சினிமா ரசிகர்கள் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதை. எதையுமே தானிருக்கும் பக்கத்திலிருந்து பார்ப்பதே இணையத்தில் இயங்கும் பெரும்பான்மையினரின் வேலையாகிவிட்டது.

இவற்றையெல்லாம் தாண்டி சினிமாவின் உருவாக்கத்திலிருந்து விளம்பரம்- வர்த்தகம்- வெளியீடு- வெற்றி தோல்வி வரை இப்போது இணையம் பெரும்பங்கை வகிக்கின்றது. எதிர்காலத்திலும் இணையம் இல்லாத சினிமாவை நினைத்துப் பார்க்க முடியாது. அதற்கான சூழ்நிலையும் இல்லை. சரி பிழைகளைத் தாண்டி சினிமாவுக்குள் 'இணையம்' செலுத்தும் தாக்கம் மிகப்பெரியதே! All is well மீண்டும் சந்திக்கலாம்!!

(தினக்குரலுக்கான ‘வலையோடு விளையாடுவோம்’ தொடருக்காக எழுதியதன் மட்டுறுத்திய வடிவம்.)

நண்பன்: விஜய்யின் புதிய மாஸ்! ரசித்த சினிமா!!

2012-01-12T08:28:00.000+05:30

'ஒல்லி பெல்லி' இல்லியானாவில் இருந்து சத்யராஜ், ஜீவா, சிறீகாந்த், அக்கா அனுஜா வரை பலரிடம் படம் நெடுகிலும் அடிவாங்கிக் கொண்டே வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் விஜய். அதிக படங்களில் நூறு, இருநூறு ரவுடிகளை(?) அடித்து தன்னுடைய 'மாஸ்' அந்தஸ்தை தக்க வைத்துக் கொண்டிருந்த விஜய்க்கு, அந்தப் படங்களில் கிடைக்காத மாஸ் அடையாளத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது நண்பன். எரிச்சல் படுத்தாத இந்த புதிய மாஸ் அந்தஸ்து எல்லோருக்கும் பிடித்துப் போகும்!

இந்தியாவி்ன் மிகப்பெரிய வெற்றிப்படம் '3 இடியட்ஸ்'. அமீர்கான் என்கிற நல்ல நடிகர், அதிகம் அலட்டல் இல்லாத சிரிக்க வைத்து கருத்துச் சொன்ன திரைக்கதை என்று அசத்திய படம். அப்படிப்பட்ட படமொன்றில் அமீர்கான் பாத்திரத்தில் விஜய், ராஜ்குமார் ஹிரானி என்கிற நகைச்சுவை தெறிக்கிற இயக்குனருக்குப் பதில் இந்தியாவின் பிரமாண்ட இயக்குனர் ஷங்கர். இந்தக் கூட்டணியே சின்ன பயத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஏனெனில், மாஸ் ஹீரோவும்- மாஸ் இயக்குனரும் படத்தின் மூலக்கதையில் ஏதாவது மாற்றம் செய்து சொதப்பி விடுவார்களோ என்று...?! நல்லவேளை, ஷங்கர் அப்படியெந்த முயற்சியையும் செய்யவேயில்லை. ஷங்கரும் தப்பித்தார். நாமும் தப்பித்தோம். படமும் நல்ல விதமாக வந்திருக்கிறது.

விஜய்யை 'கில்லி' படத்துக்குப் பின்னர் நான் அதிகம் ரசித்தது நண்பனிலேயே. இடையில் காவலனிலும் கொஞ்சம் ரசிக்க வைத்தார். சிறந்த நடிகர்- அசாத்தியத் திறமை (?) என்கிற வார்த்தைகள் எல்லாம் தேவையேயில்லை. அதுபோக, அப்படிப்பட்ட நடிகரும் “நண்பன்“ படத்துக்கு அவசியமில்லை. பக்கத்து பெஞ்சில் இருந்த- இருக்கிற கல்லூரிக்கால நண்பனை ஞாபகப்படுத்தினால் போதுமானது. அந்த ஞாபகத்தினை விஜய்யால் இயல்பாக கொண்டுவர முடிகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஏற்கனவே பதிவொன்றில் குறிப்பிட்ட மாதிரி “பாரி“ பாத்திரத்துக்கு தமிழில் மிகச்சிறந்த தெரிவு விஜய்! அதை நிரூபித்திருக்கிறார்!!

(3 இடியட்ஸில் கொஞ்சம் குள்ளமாக இருக்கிற அமீர்கான், காலை நிலத்தில் உன்றி உன்றி அவ்வப்போது எம்பி எம்பி கதைப்பது போன்ற காட்சிகளே அதிகம். ஆனால், அது நண்பனில் மிஸ்ஸிங். ஏனெனில், விஜய் அமீர்கனைவிட ஓரளவு உயரமாக இருப்பதால் எம்பி எம்பி பேசவேண்டிய தேவை ஏற்படவில்லை. அப்படி பேசியிருந்தால், சத்தியராஜ்யைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லாம் விஜய் தோன்றும் காட்சியில் எம்பி எம்பி வசனம் பேசவேண்டி வந்திருக்கும். நிச்சயமாக படம் பார்க்கும் போது அது ரொம்பவும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.)

ஷங்கர்....! ஊழல்கள்- கறுப்பு அரசியலுக்கு எதிராக (?) தன்னுடைய அதிக படங்களில் கருத்துச் சொல்லி வந்த பிரமாண்ட இயக்குனர். தன்னுடைய எல்லைகளை அதிகளவில் தாண்டி வந்து இயக்கியிருக்கிற முதல் ரீமேக் படம். மூலத்தில் எந்த சேதாரத்தையும் உண்டு பண்ணாமல், ஒரு பாடலை மட்டும் அதிகமாகச் சேர்த்திருக்கிறார் தன்னுடைய ஸ்டைலில், தன்னையே கிண்டல் பண்ணும் அளவுக்கு. ரீமேக்கும் இயக்குனர்களில் அதிகளனோர் திரைக்கதையிலும் தன்னுடைய பெயரையே போட்டுக் கொள்வார்கள். ஆனால், நண்பனில் அந்த வேலையை ஷங்கர் செய்யவில்லை. தன்னை இயக்குனராக மட்டும் காட்டியிருக்கிறார். (ஆமா, அந்த எந்திரன் கதை திருட்டு விவகாரம் என்னாச்சு?)

ஒரிஜினலில் ஓமி வைத்யா செய்தா 'சைலன்சர்' பாத்திரம் நண்பனில் சத்யன். யம்மா என்னமா கலக்கியிருக்கிறார். அதுவும், அந்த ஆசிரியர் தின வரவேற்புரை நிச்சயமாக சிரித்து சிரித்து வயிறு வலிக்குமளவுக்கு இருந்தது. 3 இடியட்சை ரீமேக்கும் போது இருந்த முக்கிய சிக்கலான காட்சி அதுதான். அந்தக் காட்சியை ஷங்கரும்- மதன் கார்க்கியும் தங்களின் வசனத்தின் உடைந்தெறிந்துள்ளனர். கல்வி கலவியான இடமும், கற்பித்தல் கற்பழித்தலான இடமும் உரையின் போக்கை கன்னாபின்னவென்று மாற்றி ரசிக்க வைத்திருக்கறது. தியேட்டர் முழுவதிலும் அதிக சிரிப்பொலியுடன்.

பொருத்தமற்ற கற்பித்தல்- கல்வி முறைக்குள் சிக்கி மாணவர்களும்- சமூகமும் எப்படி பிரச்சினைகளைச் சந்திக்கிறது என்பதை சிரிக்க சிரிக்க வைத்து இயல்பாக கருத்து சொன்னதற்காகவும், விஜய் என்கிற நடிகரை ரசிக்க வைத்ததற்காகவும் நண்பனை நான் கொண்டாடுவேன். '3 இடியட்ஸை' நான்கு தடவைகள் பார்த்த எனக்கே நண்பனை இவ்வளவுக்கு ரசிக்க முடிகிறதென்றால், முதல் தடவையாக பார்க்கும் ரசிகனுக்கு நிச்சயமாக இது சர்க்கரைப் பொங்கல்தான்!

'விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா' பார்த்துவிட்டு வரும்போது மனதில் ஒரு நல்ல பீலிங்க் இருந்தது. தியேட்டரில் கொடுத்த காசை நினைத்து பார்க்க விடாமல் படமே என்னை ஆட்கொண்டிருந்தது. அதுபோலத்தான், நண்பன் முதல்காட்சி ரிக்கட்டுக்காக செலவளித்த ஆயிரத்தைத் தாண்டிய தொகை ஞாபகத்துக்கு வரவேயில்லை. படம் என்னை அவ்வளவுக்கு ரசிக்க வைத்தது. படத்திலிருக்கிற சின்னச் சின்ன குறைகளை இந்த கொண்டாட்ட மனநிலை எழுத அனுமதிக்கவில்லை. அதுபோக, இதுவொன்றும் விமர்சனம் இல்லை. இது அனுபவம் மட்டுமே!

'நண்பன்' ஆல் இஸ் வெல்! கலக்கல் மாமு!! ஆமா, கிஸ்ஸடிக்கும் போது மூக்கும் மூக்கும் இடிச்சுக்குமா?! இல்லை. இல்லியானா- விஜய்க்கு அடிக்கும் கிஸ்ஸில் இடிக்கலையே மூக்கு!!

ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்: என்கால காதல் இசைஞன்!

2012-01-06T08:43:00.005+05:30

இனிமையான இசையும் கூட தொலைந்துவிடாமல் மனதுக்குள் பொத்திப் பொத்தி வைக்கும் அழகிய காதல் போன்றது. என் கால காதல் இசைஞன், மந்திர இசைஞன் எல்லாமே ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் தான். ஒருவரை பிடித்துப் போவதற்கும்- எதிரியாய் பார்ப்பதற்கும் அடிப்படையில் காரணங்கள் கூட இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், ரசிப்பதற்கும்- ஆளுமையின் வீரியத்தை உணர்வதற்கும் நிச்சயமாக ஏதோவொன்று இருக்க வேண்டும். என்னுடைய பள்ளிக் காலங்கள் ஆரம்பித்த கணத்தில் அப்படி என்னுடன் ஒட்டிக் கொண்டவர் ரஹ்மான். இன்று வரை பிரியவேயில்லை.!

விமர்சனங்களைத் தாண்டிய ரசனை என்பது எல்லோருக்கும் ஏதோவொரு ஆளுமையைச் சுற்றி இருக்கும். ஆனால், அந்த ரசிப்புத் தன்மையே பல தருணங்களில் குறித்த ஆளுமை மீது அதீத கேள்விகளை எழுப்பிவிடும். அதற்கு அண்மைக்கால உதாரணங்கள் கமல்ஹாசன், சுஜாதா, இளையராஜா (இவர்கள் பற்றி பிறிதொரு சமயத்தில்) போன்றோர். ரஹ்மானும் கூட பலருக்கு விமர்சனங்களைத் தாண்டிய இசை ஆளுமையாகவே இருக்கிறார். ஆனால், விமர்சனங்களுக்கு அப்பால் ரஹ்மானை ரசிக்க எனக்குத் தெரியாது. எல்லாமே விமர்சனங்களை தாண்டிவிடாத எல்லைக்குள் நிறைய ரசிப்புத் தன்மையுடன்.

'ஸ்லம்டோக் மில்லியனர்ஸ்' திரைப்படத்தின் பின்னணி இசையே ரஹ்மானினால் வழங்கப்பட்ட அதியுச்சம் என்று அகடமி (ஒஸ்கார்) விருதுகளை பெற்றபோது இலங்கை, இந்திய ஊடகங்களில் சில விமர்சகர்களால் சிலாகித்து பேசப்பட்டது. அதுவும், இயக்குனர் டானி பொயிலின் காட்சியமைப்புக்களுக்கு ரஹ்மானின் இசையே உயிரூட்டியதாகவும் கூறப்பட்டது. இந்தக் கூற்றுக்கள் மேற்கத்தைய உலகத்தினால் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் கௌரவிக்கப்பட்டதன் விளைவாகவும் எழுந்திருக்கலாம்.

ஆனால், ரஹ்மானின் இசை வரலாற்றில் அவருடைய திறமையை 'ஸ்லம்டோக் மில்லியனர்ஸ்' படத்தினை விட மணிரத்தினத்தின் பம்பாய், சுபாஸ்ஹையின் ரால் (தாளம்), ஹங்கரின் இந்தியன் போன்ற படங்;கள் நிரூபித்தவை. அதுவும், பம்பாய், இந்தியன், ரங்கீலா, லகான் போன்ற படங்களின் பின்னணி இசை மிகவும் ஆச்சரியத்தை தருவனவாக அமைந்தவை.

'பம்பாய்' படத்தில் மனிஷா கொய்ராலாவிற்கும், அரவிந்த்சாமிக்கும் இடையிலான காதல் காட்சிகளின் ஆரம்பத்திலும், (அதுவும் அந்த மழைபெய்யும்- பேரூந்துக் காட்சி மறக்க முடியுமா?) படத்தின் இறுதிக் காட்சிகளிலும் பின்னணி இசையே ஆதிக்கம் செலுத்தியிருக்கும். அந்தக் காட்சிகளுக்கு வேறு ஒருவரால் இவ்வாறு ஒருங்கிணைந்த இசைக்கோர்ப்பு செய்ய முடியுமா என்று தெரியவில்லை.

அவருடைய பின்னணி இசையின் ஆளுமையை அண்மைக்காலத்தில் வெளிக்காட்டிய படங்களில் 'ஜோதா அக்பர்' தவிர்க்க முடியாதது. 7 நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் இடம்பெற்ற வரலாற்றை மக்களுக்கு கூறும் போது, அந்த காலத்தில் என்னென்ன இசை வடிவங்கள் இருந்திருக்குமோ அவற்றையே பாவிக்க வேண்டும் என்ற தேடல் அதில் தெரிந்தது.

ஜோதாவும்- அக்பரும் படம் முழுவதிலும் தூர நின்றே பேசிக்கொள்வார்கள். ஆனால், அவர்களுக்கிடையில் இருக்கின்ற காதலை ரசிகர்களுக்கு இசை புரிய வைத்திருக்கும். அதுபோல "ஜோதா அக்பர்' படத்தின் காதல் காட்சிகளுக்கு பின்னர் வேறொரு போர் அல்லது மோதல் காட்சி வரும். அந்த காட்சி மாற்றங்களில் வரும் பின்னணி இசை படத்தின் தொடர்ச்சியை கட்டுக்குலையாமல் கொண்டு சேர்த்திருக்கும். அதனையும், சரியாகவே செய்திருப்பார் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்.

'மனமோகினி மோறோ மனபாகே' என்கிற விஜய் பிரகாஷ் பாடிய பாடல் சுபாஸ்ஹை இயக்கத்தில் வெளியான 'யுவராஜ்" படத்தில் வருகிறது. அண்மைய வருடங்களில் நான் அதிக தடவைகள் இணையத்தில் கேட்ட, பார்த்த பாடல் அது. இந்துஸ்தானி இசை வடிவம் என்று நினைக்கிறேன். (சாஸ்திரிய இசை வடிவங்களில் எனக்கு பிரித்தறியும் ஆற்றல் குறைவு) இசைக்கும் மொழிக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்பதை முற்றுமுழுதாக உணர்த்திய பாடல் அது. விஜய் பிரகாஷின் வெற்றிகரமான இசைப்பயணத்துக்கு அடித்தளம் போட்ட பாடல். அதன் பின்னர் 'ஹோசனா' என்று விண்ணைத்தாண்டி வருவாயாவில் கலக்கிய அவர் பல மொழிகளிலும் அற்புதமாகப் பாடி வருகிறார். அவரின் அண்மைக்கால வெற்றிப்பாடல் மதன் கார்க்கி எழுதிய 'அஸ்கு லஸ்கா'!

ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் குறிப்பிட்ட சில இயக்குனர்களுடன் மட்டுமே பணியாற்ற விரும்புகிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது. இந்தக் குற்றச்சாட்டு உண்மையாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், அவரின் இசை ஆளுமையை வளர்த்துக்கொள்ள உதவும் படங்களையே விரும்புகிறார். தவிர்க்க முடியாமல் பெரிய முதலீட்டு படங்களிலும் பணியாற்றுகிறார். அதனைத் தாண்டி அவர் பணியாற்றுவதற்கான களம் இந்திய எல்லைகளைத் தாண்டி, சர்வதேச எல்லைகளை தொட்டுவிட்டது.

ரஹ்மான் மீதான குற்றச்சாட்டுக்களில் தவிர்க்க முடியாதது. 'மொழி தெரியாத- புரியாத பாடகர்களை பாட வைத்து மொழியின் ஆளுமையை குறைக்கிறார்' என்பது. அதுவும் தமிழ் பாடல்களை அட்னன் சாமி, உதித் நாரணயன், மதுசிறி இன்னும் பலர் பாடும் போது வார்தைகள் வேறு அர்த்தம் கொடுப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை. இவ்வாறான விடயங்களை அவர் எதிர்காலத்தில் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும். (இப்பொழுதெல்லாம் இசையமைப்பாளர்களைத் தாண்டி இயக்குனர்கள் விரும்பி கேட்கும் பாடகர்களை வைத்தே பாடல்கள் வெளிவருவதாக பாடகி சின்மயியின் பேட்டியொன்றில் கேட்டேன்.)

விமர்சனங்களை முழுமனதுடன் ஏற்று தன்னுடைய இசை வடிவங்களினூடு பதிலளிப்பதன் மூலம் ரஹ்மான் தொடர்ந்தும் வெற்றி பெறுகிறார். ரோஜா, ஜென்டில்மென் படங்களின் வெற்றியை தொடர்ந்து ரஹ்மானின் மீது விழுந்த மேற்கத்தைய பாணி இசை என்கிற முத்திரையை கருத்தம்மா, கிழக்கு சீமையிலே படங்களின் இசையின் மூலம் துடைத்துக்கொண்டார்.

என்னுடைய அனுபவத்தில் நான் அதிகம் ரசிக்கின்ற பாடல்களையும், படங்களுக்கான பின்னணி இசையையும் வழங்கியவர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மானே. அதற்கு என்னுடைய வாழும் காலமும் காரணமாக இருக்கலாம். சினிமா பின்னயின்றி பார்த்தாலும், 'வந்தே மாதரம்' இசையும், யுனிசெப்புக்கான 'PRAY FOR ME BROTHER' பாடலும் என்னுடைய தொடர் விருப்பங்கள்.

இந்திய இசையின் ஆளுமையை வெளியுலகத்துக்கு நிரூபித்தவர்களில் எம்.எஸ்.சுப்புலக்ஷ்மி, லதா மங்கேஸ்கர், ஜாஹிர் உசைன் வரிசையில் தற்போது முன்னணியில் இருப்பவர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான். இசை ஆளுமை தவிர்ந்து அவருடைய ஓழுக்கமும், ஆணவமும் அற்ற இயல்பே அவரை இன்னும் உச்சத்தில் வைத்திருப்பதாக உணர்கிறேன்.

ஏ.ஆர்.ரஹ்மானுடன் என்னால் தொடர்ந்தும் ஒப்பிட்டு பார்க்கப்படுகிற இன்னுமொரு ஆளுமை நட்சத்திர துடுப்பாட்டக்கார் சச்சின் டெண்டுல்கர். இவர்களுக்கிடையில் துறை சாரா ஆனால், குணம்- இயல்பு- ஆளுமை ஆகியவற்றில் பல ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. ஒருவர் 'மந்திர இசை'க்கும் மற்றவர் 'மந்திர துடுப்பு'க்கும் சொந்தக்காரர்! மந்திர இசைக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்!!

(2010 பெப்ரவரியில் எழுதப்பட்ட பதிவு சில மாறுதல்களுடன்)

காதலுக்கும் கவிதைக்குமான கணக்கு! இணையமும் இலக்கியமும்!!

2012-01-03T14:40:00.004+05:30

அமுதமேயானாலும்
விஞ்சப் போவதில்லை,

நீ எச்சில் படுத்தி தந்த
ஐஸ்க்ரீமின் சுவையை.

கவிதை எழுத தேவை
இரண்டே வஸ்துக்கள்
கொஞ்சம் கற்பனை
நிறைய காதல்.

நீ கூட தேவையில்லை
உன் நினைவுகள் மட்டும்
போதுமாயிருக்கிறது
நான் காதல் செய்ய...!

கவிதைக்கு சொந்தக்காரர் பதிவர் நண்பர் ஆசிரியர் சிறி தர்ஷன்-

காதலுக்கும், கவிதைக்கும் நிறைய கொடுக்கல் வாங்கல் இருக்கிறது. அதுபோலவே, வலைப்பதிவுகள்- சமூக வலைத்தளங்களின் வருகைக்குப் பின்னாலும் இலக்கிய- எழுத்துலகத்திலும் குறிப்பிட்டளவு மாற்றங்களும், வரவேற்பும் தொற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. இலக்கியம் தொடர்பிலான வரையறை பலருக்கும் 'பல மாதிரியும்' மாறுபட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. அது எல்லாக் காலத்திலும் சர்ச்சைக்குரியதாகவே இருந்திருக்கிறது. அது, 2000க்குப் பின்னரான இணையத்தின் ஆட்சிக் காலத்திலும் கூட!

எமது சமூகத்தில் பெரும்பான்மையினரின் வாசிப்பு எல்லை எப்போதுமே ஜனரஞ்சக சஞ்சிகைகள்- பத்திரிகைகளுடன் முடிந்து போகிறது. ஆனால், இணையத்தின் வருகை, ஜனரஞ்சக வாசிப்பு தளங்களுக்குள் இருந்த குறிப்பிட்டளவானவர்களை அடுத்த நிலைக்குள் இழுத்துச் சென்றிருக்கிறது. நிறையத் தேடல்கள்- வாசிப்பு என்று அதற்கான அடுத்த கட்டங்களை காட்டியிருக்கிறது.

சராசரி இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கு கைக்கு எட்டிய தூரத்திலிருந்த எழுத்துக்கள் ஜனரஞ்சக சஞ்சிகைகள் தங்களுடன் பயணிக்கச் செய்த சுஜாதாவும், பாலகுமாரனும், ரமணிச்சந்திரனும், சுபாவுமே. அதனைத் தாண்டிய சூழலை தேடிச் சென்று புத்தகங்களை வாங்கி வாசித்தவர்கள் இலக்கிய ஆர்வலர்களாக- ரசனைக்காரர்களாக சமூகத்தினால் உருவகப்படுத்தப்பட்டார்கள்.

ஆனால், இணையத்தின் வருகைக்குப் பின்னராக வாசிப்புத் தளமென்பது இலகுவானதாகவும், இலகுபடுத்தப்பட்டதாகவும், சில தருணங்களில் எழுத்துக்களின் சுருக்கமாகவும் மாறிப்போய்விட்டது. ஆனாலும், மறுக்க முடியாத உண்மையொன்றை ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எவ்வளவு வசதி வாய்ப்புக்கள் இருந்தாலும் குறிப்பிட்டளவார்கள் ஜனரஞ்சக விடயங்களைத் தாண்டி தங்களின் தேடல்களையோ- வாசிப்பு தளங்களையோ பெருக்கிக்கொள்வதில்லை. இது எந்தக்காலத்திலும் பொருந்தக்கூடியதாகவும் இருக்கும்.

கருத்துப் பகிர்தலையும்- எழுத்தையும் இலகுபடுத்தியதில் இணைத்தின் வருகை முக்கிய பங்காற்றியிருப்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனாலும், பெரும்தொகையான பக்கங்களில் நீண்டு செல்லும் நாவல்கள் மீதான வாசிப்பு ஆர்வமும் மறைமுகமாக அதிகரித்திருக்கிறது. இதற்கு, சமூக வலைத்தளங்கள்- பதிவுலகின் வருகை காரணமாக இருக்கின்றது. புத்தக- எழுத்துலக விமர்சனங்கள் இலக்கிய பத்திரிகைகள்- சஞ்சிகைகளுக்குள் மட்டும் தங்கியிருந்த நிலையை இணையத்தின் வருகை மாற்றியமைத்து இலகுபடுத்தியது. அதுபோல, பகிர்தலையும்- பரிந்துரையையும் ஊக்குவித்து குறிப்பிட்டளவு மாறுதல்களை உண்டு பண்ணியிருக்கிறது.

இதனிடையே, நாவல்கள் மீதான ஆர்வத்தின் அளவு அதிகரிப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் நாம் நீண்டு செல்லும் சற்றே பெரிய சிறுகதைகளின் மீதான ஆர்வத்தைக் குறைத்திருப்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. 3000- 4000 சொற்களிலெல்லாம் சிறுகதைகள் வந்திருக்கின்றன. ஆனால், அவை இப்போது 500- 1000 சொற்களுக்குள் சுருங்கிப்போய்விட்டது. இந்த குறைத்தலை ஜனரஞ்சக சஞ்சிகைகள் செய்தாலும், அதிகம் மட்டுறுத்தியது வலைப்பதிவுகள்.

இப்போது யாராவது சற்றே பெரிய சிறுகதையை எழுதினால் அவ்வளவு வரவேற்பைப் பெறுவது குறைவு. சொல்ல வந்த விடயத்தை நேர்த்தியாக குறிப்பிட்ட சொற்களுக்குள் சொல்ல வேண்டிய அவசியத்தை உண்டு பண்ணியிருக்கிறது இணையச்சூழல். நாவல்கள்- பெரிய சிறுகதைகளுக்கிடையிலான இந்த முரண் சில காலத்துக் தொடரலாம். இல்லாவிட்டால், பெரிய சிறுகதைகளின் அழியின் ஆரம்பம் இதுவாக இருக்கலாம்.

எழுத்தாளர்களுக்கு எப்போதுமே சமூகப்பொறுப்புணர்வு இருக்க வேண்டும். ஆனால், சிலருக்கு அது இருப்பதில்லை. சமூகத்தின் பிரச்சினைகள்- மாற்றங்கள் தொடர்பில் அதிக விவாதங்களை எழுத்துலகம் செய்கிறது. புதிய கருத்துக்கள்- மாற்றுக்கருத்துக்கள் என்று நடைபெறுகின்ற கருத்து மோதல்கள் சரியான மாற்றங்களை அவ்வப்போது தோற்றம் பெற வைக்கிறது. அப்படியான எழுத்துலக- இலக்கிய விவாதங்கள் எப்போதுமே நன்மையே. அப்படிப்பட்ட விவாத சூழலை அதிகரிக்கச் செய்ததும் இணையத்தின் வருகையே.

பலரும் எதிர்பார்க்காத சமூக விடயங்கள்- மாற்றங்கள் பற்றியெல்லாம் வலைப்பதிவுகள்- சமூக தளங்களில் உருப்படியான விவாதங்கள் நடைபெற்றிருக்கின்றன- நடைபெறுகின்றன. (அதுபோலவே, தேவையற்ற ஜால்ராக்களின் தொகையும் அதிகரித்து நல்லவற்றை காட்டுவதற்கு இடையூறு விளைக்கின்றன. நேரத்தை தின்று தீர்க்கின்றன. வசை பாடல்களை அதிகரித்து ஆக்கிரமிப்புச் செய்து அடிப்படை நாகரீகத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.)

இலக்கியங்கள்- எழுத்துலகின் மீதான ஆர்வம் எம்முடைய மொழிகளைத் தாண்டியும் வேற்றுமொழி இலக்கியங்கள் மீதும் எல்லாக்காலங்களிலும் இருந்திருக்கிறது. ஆனாலும், அதற்கான வசதி வாய்ப்புக்கள் எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. அந்த வசதி வாய்ப்பினை அதிகளவு கொண்டுவந்திருக்கிறது இணையமும்- அதனை தொற்றிக்கொண்டிருக்கிற 'பரிந்துரையும்- பகிர்தலும்."

தேடல் என்பது இலகுபடுத்தப்பட்ட சூழலில் வேற்றுமொழி இலக்கியங்களின் நெருக்கம் அதிகரித்திருக்கிறது. தமிழ் சூழலில் ரஷ்ய இலக்கியங்களே அதிகளவு நெருக்கத்தை குறிப்பிட்ட காலம் வரையில் கொண்டிருந்தன. அது, இடதுசாரி சிந்தனையினூடு தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், இப்போது அதன் தளம் பெருமளவு விரிவடைந்து சென்றிருக்கிறது. நாடுகள்- மொழிகள் என்பவை மறைந்து நல்ல படைப்புக்கள் என்கிற வடிவத்தின் மீதான தேடல் இணைத்தின் மூலம் வீச்சம் பெற்றிருக்கிறது.

இலக்கியம்- எழுத்துலகின் தரம் பற்றிய கேள்வி அதிகமாகவே எழுவதும்கூட இந்த இணைய யுகத்தின் தான். சிலர் தங்களை வலிந்து இலக்கியவாதிகளாக காட்டிக்கொள்ள விளைவதுவும் கூட நிகழ்ந்து விடுகிறது. 'எழுதுகிறவன் எல்லாம் எழுத்தாளனாகவும்- கவிதை படிக்கிறவன் எல்லாம் இலக்கியவாதியாகவும்' வடிவமைக்கப்படுகின்ற நிலையும் உருவாகிவிடுகின்றது. விளைவு, தரமற்ற படைப்புக்களின் தொகை அதிகரித்து- வாசகர்களை நல்ல படைப்புக்களை தேடித்திரிய வைத்து விடுகின்றன.

இணையத்தின் ஆட்சிபெற்ற 2000க்குப் பின்னராக 'இலக்கிய- எழுத்துலக' சூழலில் புதிய திறமைகளின் வருகையும், வாசகர்களின் வருகையும் குறிப்பிட்டளவு அதிகரித்திருக்கின்றன. வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிற வாழ்க்கையின் பிடிப்பையும்- வரலாற்றின் நீட்சியையும் ஆவணப்படுத்துவது என்பது இலக்கியங்களினூடும்- எழுத்துக்களின் மூலமுமே சாத்தியம். அப்படிப்பட்ட சூழலில் அவற்றுக்கு இணையமும்- சமூக வலைத்தளங்களும் துணை நிற்கின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது!!

(பத்திரிகையொன்றுக்கான 'இணையமும்- இலக்கியமும்' பற்றிய கட்டுரையொன்றின் சுருக்கிய வடிவம்.)

சினிமாவுக்குள் 2011! அர்த்தமுள்ள அனுபவங்களும்- அழகான வாழ்க்கையும்!!

2011-12-29T09:38:00.008+05:30

அஸ்க் லஸ்கா ஏமோ ஏமோ- ஐ
அஸ்த் அஸ்த் லைபே
அஹாவா போலிங்கோ சிந்தா சிந்தா
இஷ்க் இஷ்க் மைலே- லவ்
இஷ்ட பிரேம பியாரோ பியாரோ- ஒரு
காதல் உந்தன் மேலே...!

இந்த வரிகளை 'இணையம்' பற்றிய பத்திரிகைக்கான கட்டுரையொன்றின் ஆரம்ப வரிகளாக எழுதுமளவுக்கு 'சினிமாவும்- இசையும்- காதலும்' என்னுள் தாக்கம் செலுத்தியிருக்கிறது இந்த 2011ஆம் ஆண்டு முழுவதிலும்.

வாழ்க்கையின் வேகத்தைக் காட்டிலும், மன அமைதிக்கான போராட்டம் மிகப்பெரியதாகவே இருந்திருக்கிறது. இந்த மன அமைதியை புத்தகங்களும்- சில நல்ல (வலைப்)பதிவுகளும், நண்பர்களும் ஓரளவுக்கு தீர்த்து வைத்திருக்கின்றன(ர்). அதுபோக, மனதுக்கு நிறைவு தருகிற சந்திப்புக்களும்- பிரிவுகளும் கூட. சோகத்தையும் கொண்டாட்ட மனநிலையில் (போகப்போக) அணுக முடியும் என்பதை எனக்கு அதிகமாக உணர்த்தியது 2011 தான்!

நிறைய வருத்தங்கள். போராட்டங்கள். நம்பிக்கையீனங்கள். அதைத்தாண்டி நம்பிக்கைகள் என்று வாழ்க்கையின் அனைத்து பக்கங்களையும் பார்த்தாகிவிட்டது. அனுபவத்தைப் போன்ற மிகப்பெரிய படிப்பினை இல்லை என்று சொல்லுவார்கள். அந்த விலை மதிக்க முடியாத 'அனுபவங்களை' எதிர்காலத்துக்கான படிக்கட்டுக்களுக்கு பயன்படுத்துமளவுக்கு அதிகம் தந்திருக்கிறது இந்த வருடம். ஆக, 2011க்கு நன்றிகளும் நல்லதொரு வழியனுப்பலும் முதலிலேயே.

2011 சினிமா!

சீனு ராமசாமயின் 'தென்மேற்கு பருவக்காற்று' 2010 டிசம்பர் 24ல் வெளியாகினாலும், டீவீடியில் பார்த்தது 2011 இன் ஆரம்பத்தில்தான். தேசிய விருது பெற்ற 'தென்மேற்குப் பருவக்காற்று' அளவுக்கு எந்தவொரு படமும் என்னுள் அவ்வளவு ஆக்கிரமிப்பைச் செலுத்தவில்லை. ஆனாலும், நிறையச் சினிமா- நிறைய சந்தோசங்கள்- அதைவிட எரிச்சல்கள்.

ரசித்த படங்கள்: அழகிய காதலையும்- பஸ் பயணங்களின் பயங்கர பக்கங்களையும் காட்டிய சரவணனின் 'எங்கேயும் எப்போதும்". கோவை சரளா என்கிற நடிகையை மீள அழைத்துவந்து சிறுவர்களை கலகலப்பூட்டி லோரன்ஸின் 'காஞ்சனா". தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி தயாரிப்பாளர் ஒருவரின் வாழ்க்கையையும்- ரீஆர்பி ரேட்டிங் என்கிற வர்த்தக மாயையும் சரியாகச் சொல்லிய Morning glory. தென்னாபிரிக்காவின் வெள்ளை நிறவெறிக்கு எதிராக அந்த சமூகத்துக்குள்ளிருந்தே எதிர்த்து போராடி, விடுதலைக் கவிதைகளை எழுதி 33 வயதுக்குள்ளேயே மறைந்த பெண்கவி Ingrid Jonker வாழ்க்கையை பேசிய Black Butterflies: The Ingrid Jonker story.

எரிச்சலூட்டிய படங்கள்: பாலாவின் 'அவன் இவன்', கௌதம்மேனனின் 'நடுநிசி நாய்கள்', ஷாருக்கானின் 'ரா-1' (இவைகள் பற்றி அதிகம் சொல்லிக்கொண்டிருக்க முடியாது.) இவற்றையும் தாண்டிய படங்கள் எல்லாம் இருக்கின்றன. அவைபற்றி நினைத்தாலே இப்பவே பீப்பி தொற்றிக்கொண்டுவிடும் என்பதற்காக விட்டுவிடுகிறேன்.

நிறையப் புத்தகங்கள்!

நான் தேடிக்கொண்டிருந்த 1800களில் ரஸ்யாவில் வாழ்ந்த எழுத்தாளரான அலக்ஷாண்டர் புஷ்கினின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 'சிறுகதைகளையும்- குறுநாலவையும்' உள்ளடக்கிய தமிழ்பதிப்பு புத்தகம். (இதனையும்- இன்னும் சில புத்தகங்களையும் பரிசளித்தார் நண்பர் ரமணன் சந்திரசேகரமூர்த்தி)

சரித்திர புனைவுகளில் ஈர்ப்பற்றிருந்த எனக்கு அகிலனின் 'வேங்கையின் மைந்தன்' பிடித்திருந்தது. (பார்க்கலாம், பொன்னியின் செல்வனும் வாசிக்க வேண்டும்.) கல்யாணம் என்கிற விடயத்துக்குப் பின்னாலுள்ள சமுதாய சிக்கல்- பிணக்கு தொடர்பில் பேசிய பெருமாள் முருகனின் 'கங்கணம்' நாவல். இன்னும் நிறையப் புத்தகங்கள். அதிகம் வாசித்த வருடங்களில் 2011ம் ஒன்று.

அழகான காதல்!

விலகியோடும் குழந்தையை சுற்றியிருக்கும் தாயின் அக்கறை மாதிரி, 'காதல்' மீதான அக்கறையும் அது இழக்கப்படும் சந்தர்ப்பங்களில் தான் அதிகரிக்கிறது!!

இப்படி பேஸ்புக் ஸ்ரேற்றஸ்களில் அவ்வப்போது காதல் பற்றி எழுதியே என்னைச்சுற்றி பலருக்கு தேவையற்ற எண்ணங்களை தோற்றுவித்துவிட்டேன். 'உண்மைக்கும்- உண்மை மாதிரி' இருப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கின்றது என்று சொன்னாலும் நம்புகிறார்கள் இல்லை. ஆகவே அதனை விட்டுவிடுவோம். அண்மையில் ரசித்த காதல் காட்சி 'மயக்கம் என்ன'வின் இறுதியில் ரிச்சாவிடம், தனுஷ் போனில் சொல்லும் ஹலோ...!.

அரசியல் எல்லாமே அரசியல்!

உள்ளூர் 'ஊராட்சி' மன்றங்களிலிருந்து கடாபியின் கொலை வரை பல அரசியல் மாற்றங்களை கடந்து வந்திருக்கிறது 2011. என்னை அதிகம் பாதித்தது உயிருக்காக இரந்து கெஞ்சும் கடாபியின் கொலை. அவரின் ஆட்சியின் மீது எனக்கும் விமர்சனங்கள் இருந்தது. ஆனால், அவரை இப்படி இழிவான முறையில் கொன்றதை சசிக்க முடியவில்லை. ஆயுதங்கள் என்றைக்கும் அமைதியைத் தருவதில்லை என்பது உண்மைதான். அதுக்கு எல்லா உயிர்களும் ஒன்றுதானே!

அடுத்தது, பாகிஸ்தான் மீண்டும் இராணுவ ஆட்சிக்குள் செல்லும் நிலைமைகள் இருந்தது. பாகிஸ்தான் இராணுவத்தளபதி கஜானி, முன்னாள் இராணுவ ஆட்சியாளர் முஷாரப்பை விட அதிகாரமும்- தீரமும் மிக்கவர். 2012 பாகிஸ்தானிய மக்களுக்கு இராணுவ ஆட்சியை வழங்கலாம். பாகிஸ்தானியர்களுக்கும் அது பழக்கமாகிவிட்டது. இலங்கை- இந்திய அரசியல்கள் நிறைய இருக்கு. அவைபற்றி அவ்வப்போது பதிவுகளில் பேசியிருக்கிறேன். ஆகவே, இங்கு வேண்டாம்.

வலைப்பதிவுகளில் அதிக நேரம்!

2007இல் பதிவுகளை எழுத ஆரம்பித்ததன் பின்னர் என்றைக்கும் இல்லாத அளவுக்கு இந்த வருடத்தின் நடுப்பகுதியில் அதிகமான பதிவுகளை எழுதியிருக்கிறேன். அவ்வப்போது என்னையும் 'அறச்சீற்றம்' பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. பதிவுகளை மீள வாசிக்கிற போது தெரிகிறது. நிறைய வாசகர்களையும் எனக்குப் பெற்றுத்தந்தது 2011.

பதிவர்கள் நண்பர்கள் செங்கோவி, ஜீ ஆகியோரின் எழுத்துக்கள் இந்த வருடத்தில் அதிகம் ரசிக்க வைத்தது. இணையத்தில் அதிகம் விமர்சனத்துக்கும்- தர்க்கத்துக்கும் உள்ளான சிறுகதை சோபாஷக்தியின் 'கப்டன்' என்று நினைக்கிறேன். நானும் என்னுடைய அனுபவங்களை எழுதியிருக்கிறேன்.

'வலையோடு விளையாடுவோம்' என்ற தலைப்பில் இலங்கையின் 'தினக்குரல்' பத்திரிகையில் புதிய இணைய பாவனையாளர்கள்- பதிவர்களுக்கான தொடரொன்றை எழுத ஆரம்பித்தேன். ஓரளவுக்கு நல்ல வரவேற்பும் கிடைத்திருக்கிறது. அதுவும், மனதுக்கு மகிழ்ச்சியே. எதிர்வரும் வருடமும் தொடரும்! அந்த தொடரின் உருவாக்கம் எனக்கும் நிறையக் கற்றுத்தருகிறது. நிறைய தேடல்களுடன்.

இன்னும் இன்னும் 2011 என்னுள் அதிகம் தாக்கம் செலுத்தியிருக்கிறது. அவை தொடர்பில் இன்னும் பேசினால் சுயபுராணத்தின் உச்சமாக மாறலாம். ஆகவே, இவ்வளவுக்குள் நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மலரும் 2012 அனைவருக்கும் நிம்மதியை வழங்கட்டும். சமாதானத்தை எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து களைத்துவிட்டதால் 'சமாதானம்' பற்றிய நம்பிக்கை இல்லாமலேயே போய்விட்டது. என்னை வாசித்த உறவுகளுக்கு நன்றிகளும்- வணக்கங்களும்...! புதிய வருடத்தில் சந்திக்கலாம்!!

ஒஸ்தியில் தொற்றிக்கொள்ளாத ஈழம்! பற்றிக்கொள்ளும் அறச்சீற்றம்!!

2011-12-14T09:51:00.000+05:30

விட்ட குறை தொட்ட குறையாக தமிழனுக்கு இப்போதும் 'அறச்சீற்றம்' இருக்கிறது என்பது மனதுக்கு மகிழ்ச்சி. ஏனெனில், தமிழனின் அறச்சீற்றத்துக்கு சடுதியான பக்க மாற்றங்களும்- ஏவல் தாவல்களும் எப்போதும் உண்டு. அது அவனுடன் பிறந்தது என்று நினைக்கிறேன். அந்தக் கூட்டத்துக்குள்ளேயே நானும் இருக்கிறேன்.

தமிழனாக நெஞ்சை நிமித்தியதும்- கூனிக்குறுகியதும் என்னுடைய வாழ்க்கையிலும் நடந்திருக்கிறது. தமிழனாக, 'எப்போதுமே' நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடந்தவர்கள் யாராவது இருந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்கள். அவர்களின் அந்த திமிரையும்- தமிழன் என்கிற மிடுக்கையும் காணவேண்டும். அப்படியானவர்களை நான் கண்டு கனநாட்கள் ஆகிறது.

தமிழகச் சினிமா தன்னுடைய 'ஓவர்சீஸ் மார்க்கட்டை' அதுதான், வெளிநாட்டு சந்தையை ஈழத்திலிருந்து புலம்பெயர் தமிழர்களிடமேயே கொண்டிருக்கிறது. ஏனெனில், தமிழ்ச்சினிமா வர்த்தகத்தை குறிப்பிட்டளவு புலம்பெயர்ந்தவர்களின் டொலர்களும்- யூரோக்களும்- பவுண்களும் தூக்கி நிறுத்துகின்றன. அப்படிப்பட்ட சூழலில் தன்னுடைய நுகர்வோரை நோக்கியே தயாரிப்பாளர்களும்- உற்பத்தியாளர்களும் படைப்புக்களை உருவாக்குவார்கள். இல்லாவிட்டால், குறைந்தளவாவது அவர்களை குஷிப்படுத்தும் வேலைகளை தங்களின் படைப்புக்களினூடு செய்வார்கள். அதன்மூலம் தங்களின் வர்த்தகத்தைப் பெருக்கிக்கொள்ள முடியும். இது வியாபார அடிப்படைகளின் ஒன்று. இதுதான், தமிழக சினிமாவிலும் 'ஈழம்' பற்றிய காட்சிகள்- வசனங்கள்- பாடல்கள் என்பவற்றினூடும் அதிகம் (முற்றுமுழுதாக அல்ல) நிகழ்ந்து விடுகிறது.

'ஏழாம் அறிவு' என்றொரு படத்தை ஏஆர்.முருகதாஸ் எடுத்துவிட்டு கொடுத்த பில்ட்அப்புக்கு விழுந்த அடி (வியாபார ரீதியில் அல்ல) சொல்லிமாளாது. பாவம், இன்னும் வரலாற்றாசிரியர்கள்- விமர்சகர்கள்- இணைய புத்திஜீவிகள் என்று பலராலும் தொங்கி தோரணமாகிறார். அவரின் வாழ்நாளில் அதிக மன உளைச்சலுக்கு உள்ளானது 'ஏழாம் அறிவு' படம் வெளியானதின் பின்னரான இரவுகளிலும்- பகல்களிலுமாகத்தான் இருக்கும். ஆர்வக்கோளாறின் மிகுதியால் 'தமிழனின் பரம்பரை அலகைப்பற்றியும்- போதிதர்மர் குறித்தும் பேசுகிறேன்' என்று கிளம்பிய முருகதாஸ், அவற்றில் கோட்டைவிட்டு கும்மியடிக்கப்பட்டு விட்டார். அத்துடன், அவரின் ஈழம்- ஈழத்தமிழர்கள்- போராட்டம் தொடர்பிலான வசனங்கள் அந்தப்படைப்பின் மீதான மலினத்தை அதிகப்படுத்தி விட்டது.

'ஏழாம் அறிவு' என்கிற வரலாற்று பிழைகள் நிரம்பிய- அல்லது திரித்துக்கூற முயன்ற படத்தில், இலகுவான வர்த்தகப் பேசுபொருளாக 'ஈழம்' கைக்கொள்ளப்பட்டது. அதுவும், படம் முழுவதும் ஈழம் பற்றிய ஆதரவு வசனங்களை சூர்யா பேசும் போது தொற்றிக்கொள்கிற எரிச்சல் இருக்கிறதே, அதை அனுபவித்தால்தான் புரியும். குறிப்பிட்டளவானோருக்கு அந்த வசனங்கள் ஏதோவோரு தொலைந்து போன நம்பிக்கையை மீட்டுக்கொடுத்தது சில மணிநேரத்துக்காவது என்பதையும் மறுக்க முடியாது. ஆனால், விலகிநின்று பார்க்கிற பொழுது 'தமிழ் உணர்வு' என்ற விடயத்தை வியாபாரமாக்கிவிட வேண்டும் என்பதை ஏழாம் அறிவும்- அதனைச் சாந்தோரும் செய்தனர். அது அப்பட்டமான உண்மை.

சரி இந்த இடத்தில் கொஞ்சம் ஈழத்தமிழர்கள் பற்றிப் பேசலாம். அதுவும், அவர்களின் சினிமா என்கிற பொழுதுபோக்கு மையத்தின் மீதான ஆர்வம் பற்றி. ஈழத்தில் மோதல்கள் வீச்சம் பெற்றிருந்தபோதும் - சமாதான காலங்கள் போன்ற மாய்மால நாடகங்கள் அரங்கேறிய காலத்திலும்- கோர அழிவுகளுக்குப் பின் சடுதியாக மோதல்கள் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்ட பின்னரும் கூட சினிமா என்கிற சாதனத்தை ஈழத்தமிழன் விட்டுத்தரவில்லை. ஏனெனில், தமிழ்ச்சினிமாவின் மீது ஈழத்தமிழனுக்கு அளவுகடந்த பாசமும்- பிணைப்பும் இருக்கிறது. அது பலருக்கு போதை மாதிரியானது. தன்னுடைய உறவுகள் வெள்ளாமுள்ளிவாய்க்காலுக்குள் சிக்கி உயிரை விட்டுக்கொண்டிருந்தபோதும் முதல்காட்சி டிக்கட்டுக்காக திரையரங்கு வாசலில் சண்டைபிடித்திருக்கிறோம்.

பல தருணங்களில் எங்களுக்கு உறவுகளின் மீதான அக்கறையைவிட விஜய்- அஜித்- ரஜினி- கமல் என்று நடிகர்களுக்கு கொடிபிடிப்பதே முக்கிய வேலையாகவும் இருந்திருக்கிறது- இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட நிலையில் 'ஈழத்தினை வைத்து வியாபாரம் பார்க்கிறார்கள்' என்று ஏப்போதாவது ஞானோதயம் மாதிரி பற்றிக்கொள்கிற 'அறச்சீற்றமும்' வந்துவிடுகிறது. ஆனால், அப்படி பற்றிக்கொள்கிற அறச்சீற்றத்தின் கால எல்லை- நிலைமை தொடர்பிலேயே எனக்கு சந்தேகம் இருக்கிறது.

அதுபோல, அறச்சீற்றம் என்பதுவும் பக்கத்திலிருக்கிறவரை தொற்றிக்கொள்கிற தடிமன் மாதிரியானது போல்தான் இருக்கிறது பல தருணங்களில். பலருக்கு தாங்கள் ஏன் அறச்சீற்றம் கொள்கிறார்கள் என்றே தெரிவதில்லை. அந்தவகையறாக்களை நினைத்தால் பரிதாபமாக இருக்கும். இதில், ஒட்டுமொத்தமாக எல்லோரையும் குறிப்பிடவில்லை. சிலர் தொடர்ந்தும் தங்களின் அறச்சீற்றத்தை தக்கவைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பற்றி இங்கு பேசவில்லை. வெளியில் தெரியாவிட்டாலும் உண்மையான ஈழ அக்கறை- உணர்வு உள்ளவர்களும் இருக்கிறார்கள் நம்மிடையில்.

ஈழத்தமிழர்களை ஆதரிக்காத அஜித்தின் ஏகனைப் புறக்கணிப்போம். சிங்களவர் இசையமைத்த வேட்டைக்காரனை புறக்கணிப்போம். மாதிரியான கோஷங்களும் 'படம்' காட்டுதல்களும் சமூகவலைத்தளங்களின் பெருக்கத்தினாலும் அதிகரித்துவிட்டது. நண்பரொருவர் தன்னுடைய பதிவொன்றில் குறிப்பிட்டிருந்தது மாதிரி, 'இலவசமாக வலைப்பூவொன்றை உருவாக்கிவிடலாம் என்பதற்காகவே சிலருக்கு அறச்சீற்றம் வந்துவிடுகிறது. ஆனால், வலைப்பூவில் எழுத ஆரம்பித்து பல நாட்கள் ஆகியும் தனக்கு அந்த அறச்சீற்றம் வரவில்லை' என்று கவலைப்பட்டிருந்தார். அந்தக்கவலையிலும் உண்மையிருக்கிறது.

இந்தப்பதிவினை எழுத தூண்டியது பதிவர் நண்பர் மதிசுதாவின் "இந்தியச் சினிமாக்காரர்களிடம் சிக்கித் தவிக்கும் ஈழத்தமிழ் உணர்வுகள்' என்ற பதிவுதான். ஏனெனில், அவரின் அந்தப்பதிவுக்கு நான் பின்னூட்டம் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது மிகவும் நீண்டு சென்றுகொண்டிருந்தது. திடீர் என்று மின்தடை ஏற்பட்டு எல்லாமே அழிந்துவிட்டது. பின்னர் பதிவாகவே எழுதலாம் என்ற எண்ணத்தினால் இந்தப்பதிவை எழுதவேண்டியேற்பட்டுவிட்டது. ஈழத்தமிழர்களையும்- அவர்களின் போராட்டங்களையும் மலினப்படுத்தி வியாபாரம் செய்யப்படுவதை நான் என்றைக்குமே எதிர்க்கிறேன். அதுபோல, 'போர்- யுத்தம்- மோதல்- வன்முறை' என்ற வார்த்தைகளே எங்களுக்கு இப்போது அவசியமற்றதாகப்படுகிறது. ஏனெனில், நாங்கள் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிற வடுக்கள் ஆறவே நீண்ட காலம் தேவை. அப்படிப்பட்ட நிலையில உணர்வுகளைத் தூண்டி வியாபாரம் பார்ப்பது அருவருக்கத்தக்கதுதான்.

ஆனாலும், எல்லாவற்றையும் 'அறச்சீற்றம்' என்கிற பெயரில் எடுத்த எடுப்பில் என்னால் எதிர்க்கவும் முடியாது. 'ஆயிரத்தில் ஒருவன்' படத்தில் 'புலிக்கொடி பொறித்த சோழமாந்தர் எலிக்கறி புசிப்பதுவோ' என்ற வைரமுத்துவின் பாடல் வரியில் ஈழத்தை அப்படியே வைத்துப் பார்ப்பது அவ்வளவு பொருத்தமற்றது. படத்தின் கருவே சோழர்கள்- பாண்டியர்கள் பற்றிய புனைவு. சோழர்களின் வரலாற்றில் புலிக்கொடி என்பது தனியொரு அடையாளமாகவே இருந்திருக்கிறது. அதுபோக, வறட்சியின் கொடுமையினால் தென்தமிழக மாவட்டங்களில் விவசாயிகள் எலிக்கறி சாப்பிட்ட வரலாறுகள் உண்டு. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அவற்றையெல்லாம் எப்படி ஈழத்தமிழர்களுடன் எந்தவித யோசனையுமின்றி ஒத்திசைந்து பார்ப்பது. அதுபோல, ஆயிரத்தில் ஒருவனின் இறுதிக்காட்சிகள் ஏதேர்சையானது. அதனை, ஆராய்ந்து செல்வராகவனால் படம்பிடித்திருக்க வாய்ப்புக்கள் மிகவும் குறைவே.

அதுபோக, ஒரு படைப்பாளி தன்னுடைய படைப்புக்களில் தன்னுடைய விருப்பங்களை கூறுவதற்கும் அதியுச்ச சுதந்திரம் இருக்கிறது. அந்தச் சுதந்திரம் திணிப்பாக மாறுகிற போதுதான் பிரச்சினையே வருகிறது. கவிஞர் தாமரை, 'தலைவன் வரவேண்டும். மீண்டும் ஈழம் மலரவேண்டும்.' என்று எழுதியதை என்னால் எதிர்க்கவோ- மறுதலிக்கவோ முடியாது. ஏனெனில், வர்த்தக எல்லைகளைத் தாண்டிய தாமரையின் விருப்பமாகவும் இருக்கலாம்.

அதற்காக, நீ அப்படி எழுதக்கூடாது என்று சொல்வது பொருத்தமற்றது. அதுபோக, அதனை மறுதலித்து நாம் முன்வைக்கிற முறைப்பாடுகளிலும் கூட ஓரளவு நியாயம் இருக்கவேண்டும். மற்றப்படி மதிசுதாவின் பதிவு மீது எனக்கு ஓரளவுக்கு உடன்பாடே இருந்தது. அவரின் பதிவுக்கு எழுத இருந்த பின்னூட்டத்தின் பெரும்பகுதியே பதிவில் வந்திருக்கிறது. அவரின் உணர்வுகளை கேள்விக்குள்ளாக்குவது இந்தப்பதிவின் நோக்கமும் அல்ல. ஏனெனில், உண்மையான உணர்வுகளை நான் என்றைக்கும் மதிக்கிறேன்.

தவிர்க்க முடியாத வர்த்தக சூழலில், அதுவும் 'ஈழம்' என்கிற உணர்வு விற்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிற சூழலில் நாம் இருக்கிறோம். அவற்றை நாம் சரியாக இணங்கண்டு விலக்கிவிடுவது சிறந்ததே. மற்றப்படி, யதார்த்தங்களை உள்ளவாங்கிய அறச்சீற்றமே அர்த்தமுள்ளதாகவும் இருக்கும். அதற்காக, 'யாதார்த்தம்' என்கிற பெயரில் மற்றவர்கள் செய்கிற காட்டிக்கொடுப்புக்களை நான் இங்கு நியாயப்படுத்தவில்லை. பதிவின் தலைப்பில் இருக்கிற 'ஒஸ்தி' என்கிற சொல்லுக்கும் பதிவில் விளக்கம் கொடுக்கப்படவில்லை என்று யோசிக்காதீர்கள். சிம்புவின் ஒஸ்தியில், ஈழம் பற்றி ஒன்றையுமே காணக்கிடைக்கவில்லை. அதுகூட ஒரு அதிசயம்தான் எனக்கு!!

'வை திஸ் கொலைவெறி டி'யும், பொழுதுபோக்கு வர்த்தகமும்!

2011-12-13T08:29:00.000+05:30

'English- சு' என்ற புதிய மொழி வடிவில் எழுதப்பட்ட பாடலொன்று உலகம் பூராவும் கடந்த ஒரு மாதகாலமாக அதிகம் கேட்கப்பட்டும்- பாடப்பட்டும் கொண்டிருக்கிறது. அதுவும், பலமொழிகள்- பல வடிவங்கள்- பல குரல்கள் என்று பல பரிமாணங்களுடன். ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் 'ஜெய்ஹோ'வுக்குப் பின்னர் உலகளாவிய ரீதியில் அதிக வரவேற்பைப் பெற்ற இந்தியப்பாடல் இதுதான். 'Why This Kolaveri Kolaveri Kolaveri Di?' என்று அனுருத் இசையில், நடிகர் தனுஷ் பாடியது.

எளிய மெட்டமைப்பு. இசைக்கோர்ப்பு நுட்பங்கள் அதிகமில்லை. யாரும் பாடிவிட்டு போகலாம். முற்றுமுழுதாக நக்கல் தன்மை நிறைந்த மெல்லிய சோகம் ததும்பும் பாடல். மற்றப்படி குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாக ஒன்றுமே இல்லை. ஆனால், அந்த 'ஒன்றுமே இல்லை' என்பதை தனுஷ் 'English- சு' வடிவத்தில் எழுதியதன் மூலமும்- ராவாக பாடிய விதத்திலும் வெற்றிபெற வைத்துவிட்டார். இணையப்பரப்பில் Youtube ஒளிபரப்பியூடு கடந்த வாரங்களில் அதிகம் கேட்கப்பட்ட மூன்று பாடல்களில் இந்த கொலைவெறிப்பாடலும் இருக்கிறது. அதுபோல, ஆங்கில ஆர்வலர்களிடமிருந்தும்- பெண்ணியவாதிகளிடமிருந்தும் குறிப்பிட்டளவு விமர்சனங்களையும் பெற்றிருக்கிறது.

இந்தியச் சினிமாவில் நாளாந்தம் பல பாடல்கள் வெளிவருகின்றன. அதில் சில பாடல்களே வெற்றிபெறுகின்றன. ஒருசில பாடல்களே காலம் தாண்டி நிலைத்து நிற்கின்றன. இந்த நிலைபெறுகையிலும்- வெற்றியிலும் கூட 'இணையம்' இப்போது தாக்கம் செலுத்துகிறது. 'பரிந்துரைத்தல்- பகிர்தல்' என்ற அடிப்படைகளிலேயே இந்த வெற்றிகள் அதிகம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. அல்லது ஒரு படைப்பு அதிகம் விமர்சிக்கப்பட்டு புறக்கணிக்கப்பட்டுமிருக்கிறது. பரிந்துரைப்பும், பகிர்தலும், விமர்சனமும், புறக்கணிப்பும் இணையச்சூழலில் மிக இலகுவானது.

சமூக வலைத்தளங்களில் இருக்கின்றவர்களில் சுமார் 80 வீதத்துக்கும் அதிகமானோர் ஒருதடவையேனும் தனக்கு பிடித்த விடயத்தை பகிர்ந்திருப்பார்கள் -பரிந்துரைத்திருப்பார்கள் அல்லது விமர்சித்திருப்பார்கள். இந்த இலகு தொடர்பாடல் நிலையிலேயே தற்காலத்தில் பொழுதுபோக்கு வர்த்தகம் (entertainment business) தங்கியிருக்கிறது. இணையத்தைத் தவிர்த்துவிட்டு பொழுதுபோக்கு வர்த்தகம் என்பது இப்போதெல்லாம் சாத்தியமும் இல்லை. அதுவும், 'சினிமாவும்- இசையும்- இலக்கியமும்' இணையத்துடன் அதிகம் ஒன்றித்துவிட்டது.

இணையத்தின் வருகை படைப்புத் தளங்களுக்கு குறிப்பிட்டளவு நன்மையை வழங்கியிருக்கிறது. அதுபோல, மறைமுகமாக தீங்கையும் வழங்கிவிடுகிறது. அத்துடன், திருட்டுப் படைப்புக்களை இலகுவாக ரசிகர்களிடம் அடையாளம் காட்டிவிடுகிறது. உதாரணத்துக்கு நடிகர் கமல்ஹாசனின் 'அவ்வை சண்முகி' திரைப்படம் 1996இல் வெளிவந்த போது ரசிகர்களினால் அதிகம் வரவேற்கப்பட்டது. கமலின் அய்யர் வீட்டு மாமி தோற்றமும்- கதைக்களமும் அதிகம் ரசிக்கப்பட்டு, விமர்சகர்களால்கூட கொண்டாடப்பட்டது. ஆனால், அப்போது இணைத்தின் வீச்சம் அதிகமில்லை. அதனால், கமல் ஓரளவுக்குத் தப்பித்தார்.

ஆனாலும், குறுகிய காலத்துக்குள் கமலின் குட்டு வெளிப்பட்டது. ஹொலிவூட்டில் 1993இல் வெளிவந்த MRS Doubtfire என்ற படத்தை தழுவி எடுக்கப்பட்டது என்று அவ்வை சண்முகியின் மூலம் வெளிப்பட்டது. (இதற்கு இணையம் மட்டும் காரணமல்ல, படங்களை இலகுவழியில் பெற்றுக்கொள்ள முடிகிற விசீடி, டீவீடிக்களின் வருகையினாலும். எனினும், அண்மைக்கால திருட்டுக்களை இனங்காட்டியவையில் இணையம் முன்னணியிலிருக்கிறது) கமல் என்கிற கலைஞன் மீதான கேள்விகள் அதிகம் முன்வைக்கப்படுவதும் இணையத்தின் வீச்சு அதிகரித்த தருணத்திலேயே. இப்படி பல சினிமா- இசைத் திருட்டுக்களை ரசிகர்களிடம் காட்டிக்கொடுத்த பெருமை இணையத்துக்கு உண்டு. ஆனாலும், சில உத்தம படைப்பாளிகள் தங்களின் முளைக்கு வேலைகொடுத்து தெய்வத்திருமகள், நந்தலாலா வகையறாக்களைப் படைத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

அதுபோலவே, தரமற்ற படைப்புக்கள் அதிக வரவேற்பை பெறுவதும் இணையத்தில் இலகுவானது. மனிதனின் பொழுதுபோக்கு என்கிற மனநிலை குறிப்பிட்டளவானோருக்கு போதைபோன்று ஆக்கப்பட்டு மலினங்கள் இணையத்தினூடு விற்கப்படுகின்றன. இதற்குள்ளும் சிக்கி குறிப்பிட்டளவானோர் தரமான படைப்புக்கள் குறித்த தெளிவை இழந்து விடுகிறார்கள். இணையம் என்பது கிட்டத்தட்ட வீதிகளில் கூவி விற்பது மாதிரி யார் வீட்டுக்குள்ளும் அனுமதியின்றி நுழைந்துவிட முடியும், சமூக வலையமைப்பு தளங்களினூடு.

அதுவும், 'எங்களின் தேவை என்ன?' என்பதை இணைய வருகைக்குப் பின்னர் யார் யாரோ தீர்மானிக்கிறார்கள். நாங்களும் அந்த ஆளுகைக்குள் சிக்குண்டுவிடுகிறோம். குறிப்பிட்டளவானோருக்கு அது இறுதிவரையில் விளங்குவதும் இல்லை. இந்த நிலையையே பொழுதுபோக்கு வர்த்தகம் தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொண்டு வலைவிரிக்கின்றது. அதுவும், சில பிரபலங்களை தங்களின் வர்த்தகத்துக்கு தெரிந்தும்- தெரியாமலும் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

'Why This Kolaveri' பாடல் தமிழ் மொழி தவிர்த்த இந்திய ரசிகர்களிடம் துரித வரவேற்பைப் பெற்றதற்கு நடிகர் அமிதாப்பச்சனின் குறித்த பாடல் தொடர்பிலான 'ருவிற்றர்' தகவலும் ஒரு காரணம். அமிதாப்பை ருவிற்றரில் பின்தொடர்பவர்கள் ஆயிரக்கணக்கானோர். அதுபோல ஊடகங்களும் அவரை கவனித்துக்கொண்டேயிருக்கும். அப்படிப்பட்ட நிலையில் அவர் தனக்கு பிடித்த விடயமொன்றை பரிந்துரைக்கிறபொழுது 'அந்த பொருளின்- படைப்பின்' வீச்சம் மக்களிடம் அதிகமாக இருக்கும். இதுவே, அதிகம் நிகழ்ந்தும் விடுகிறது.

இன்று 'Why This Kolaveri' இந்திய மக்களின் தேசிய கீதம் மாதிரியே ஆகிவிட்டது. பேஸ்புக் நட்பு வட்டத்துக்குள் இருக்கின்ற வேற்றுமொழிக்காரர்களினால் அதிகம் விசாரிக்கப்பட்ட வார்த்தை 'கொலைவெறி டி'. இப்படி பல தருணங்களில் ஒருவரின் விருப்பமேகூட வியாபாரத்தை கூட்டிவிடும். ஏனெனில், பரம ரசிக மனநிலை என்பது ரஜினி ஸ்டைலாக சிகரட் பிடிப்பதைப் பார்த்து தானும் பின்பற்றிக் கொள்ள முனைவது.

இணையம் என்பது அதிக கவனத்துடன் அணுகப்பட வேண்டியது. நாங்கள் அசட்டை செய்கின்ற பொழுது எங்களை வாரிச்சுருட்டி தன்னுள் இழுத்துச் சென்று திக்குத் தெரியாத இடங்களிலெல்லாம் போட்டுவிடும். கல்வி- தொழில் என்று எதையுமே கண்டுகொள்ளவிடாமல் போதையூட்டக்கூடியது. அதுதவிரவும், எங்களின் அனுமதியின்றி படுக்கையறை வரை வருகிற சக்தி இணையத்துக்கு இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்புக்குப் பின்னாலும் அதிக உழைப்பு இருக்கிறது. பயன்களும் அதிகமிருக்கிறது. அதேபோல, தீமைகளும் கொண்டிக்கிடக்கிறது. நாம்தான் அதில் எது எமக்கு அவசியமென்று தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

மனித மனம் என்பது நல்லவைகளை விட கொட்டவைகளின் மீது ஆர்வத்தைச் செலுத்துவதையே 'ஆதாம்- ஏவாள்' காலத்திலிருந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே, இணையம் அவதானத்துடன் அணுகப்படவேண்டியது என்பதை கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். குறிப்பாக, குழந்தைகள்- சிறுவர்களின் இணையப் பயன்பாட்டை பெற்றோர்கள் அதிகம் அவதானிப்பது அனைவருக்கும் நல்லது. இணையம் குறித்து பயமுறுத்தல்களை வழங்குவது இந்தப் பதிவின் நோக்கமல்ல. ஆனாலும், அதிகளவு எச்சரிக்கையுணர்வை கொண்டு வருவது தேவையாக இருக்கின்றது. ஏனெனில், தனி மனிதனொருவனின் வெற்றி சமூகமொன்றின் வெற்றிக்கு சமமானது. அந்தச் சமூகத்தின் வெற்றியே இப்போது அவசியமானதும் கூட!.

ஷோபாசக்தியின் 'கப்டன்' சராசரியின் அறிவுக்கு எட்டியவரை!!

2011-12-09T16:39:00.005+05:30

யார் அவன்? அவனின் அரசியல் எப்படிப்பட்டது? அவன் விதைக்கின்ற கருத்தியல் எவ்வகையானது? என்ற கேள்விகளுக்கு அப்பாலிருந்தே படைப்பிலக்கியங்கள் மீதான என்னுடைய சராசரி ஆர்வத்தை செலுத்த முயல்கிறேன். ஏனெனில், இலக்கியங்கள்- சினிமாக்கள் மீதான என்னுடைய ஆர்வம் அவ்வளவுக்கு ஒன்றும் புத்திஜீவித்தனமாக இருக்காது. இருக்கவேண்டிய அவசியத்தையும் நான் அதிகம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. அது, பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட இலக்கிய- சினிமா- எழுத்துலக சூழலால் கொண்டாடப்பட்டாலும், தூற்றப்பட்டாலும் கூட!

ஷோபாசக்தியின் 'கப்டன்' சிறுகதையை நேற்று அவரின் தளத்தில் வாசித்தேன். ஷோபா அதிகம் விலகி வராத அந்த(?) வட்டத்துக்குள் இருந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. மானுவேல் பொன்ராசாவினூடு சொல்லப்பட்ட கதையின் கரு எனக்கு அவ்வளவு பிடிக்கவில்லை. என்றாலும், அந்த மொழிநடை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. 1990களுக்குப் பின்னரான ஈழத்து எழுத்தாளர்களில் 'கிழக்கு நோக்கி சில மேகங்கள்' எழுதிய பொ.கருணாகரமூர்த்தியும், ஷோபாசக்தியுமே எனக்கு பிடித்தமானவர்கள். அந்த பிடிப்பு அவர்களின் மொழி கையாழுகையினாலும், எளிமையினாலும் தொற்றிக்கொண்டதாகக் கூட இருக்கலாம். மற்றப்படி ஷோபா போட்டுக்கொள்கின்ற இணையவழி சண்டைகள் சச்சரவுகள் தொடர்பில் நான் அதிகம் கவனிப்பதில்லை. ஏனெனில், அது எனக்கு அவசியமற்றதும் கூட.

'யாழ்ப்பாணக் கோட்டை மதில்களை விடுதலைப்புலிகளின் ஆட்லறிகள் தகர்த்துக்கொண்டிருந்தன.' என்ற கருத்து அல்லது வரலாற்றுப்பிழை தொடர்பில் சசீவனும், விமலாதித்த மாமல்லனும் கூட ஏதோ தங்களுக்குள் பதிவுகளினூடு பேசிக்கொண்டதை படித்தேன். ஷோபா குறிப்பிட்ட ஆட்லறி என்பது 1990களின் ஆரம்பத்தில் புலிகள் பாவித்த 'பசீலன்' எறிகணைகள் என்று நினைக்கிறேன். இது பிழையாகக்கூட இருக்கலாம். ஏனெனில், புலிகளின் இராணுவ வளர்ச்சி மற்றும் யுத்திகள், உட்கிடக்கைள் தொடர்பில் எனக்கு போதிய அறிவு இல்லை. கோட்டை புலிகளின் கையில் விழுந்த போது எனக்கு 5 வயது. அதே கோட்டையை புலிகள் மீண்டும் இழக்கும் போது 10 வயது. ஆனாலும், புலிகள் தொடர்பில் அதிகம் அறிந்து வைத்திருக்கிற, அந்த இயக்கத்தின் முன்னாள் உறுப்பினரான ஷோபா இழைத்தது பெரிய 'வரலாற்று- ஆவணப்படுத்தல்' தவறுதான்.

சரி அதைவிட்டு விடுவோம். ஷோபாவின் 'கப்டன்' வாசித்த பின்னர் இந்தச் சராசரியின் மனதில் தோன்றிய அரசியல் பற்றி பேசலாம். இப்போது உங்களின் மனதில் ஆரம்ப வரிகளுக்கும்- இவற்றுக்குமிடையிலான முரண்பாட்டை தெரிந்து கொள்ளலாம். ஆனாலும், அது அவசியமாகப்படுகிறது. அதனால், விதிகள் மீறப்படுவதை முன்னிறுத்திவிட்டு எழுதுகிறேன்.

'புலி- தமிழ்த் தேசிய எதிர்ப்பு' என்கிற அரசியல் நிலையிலிருந்து அண்மைக்காலத்தில் அதிகம் எழுதுபவர்கள் ஷோபாசக்தி, த.அகிலன், யோ.கர்ணன் ஆகியோர். த.அகிலன் தற்போது தன்னுடைய தளங்களில் வன்னி முகாம்களுக்குள் இருந்து எழுதப்படும் சில கட்டுரைகளை பதிவேற்றுவதோடு சரி. மற்றப்படி, அவரின் படைப்பிலக்கியங்களை காணக்கிடைப்பதில்லை. ஆனால், 'தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி' தொகுப்பை எழுதிய யோ.கர்ணன் தொடர்ந்தும் எழுதி வருகிறார். ஷோபாவின் மற்றுமொரு வளர்ந்து வரும் பிரதியாகவே எனக்கு யோ.கர்ணன் தெரிகிறார். அதற்கு, அவர்கள் இருவரும் தங்கியிருக்கும் அந்த வட்ட (?) கதைக் களங்கள் கூட காரணமாக இருக்கலாம். ஒப்பீடுகள் தேவையற்ற போதிலும், தவிர்க்க முடியாமல் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது மனதில் தோன்றுவதை.

ஈழத்து இலக்கிய சூழலில் 'மாற்று கருத்தியல்' என்பது பல தருணங்களில் சரியாக அடையாளப்படுத்தப்படாமல்- 'புலி எதிர்ப்பு மட்டுமே' என்றாகிய கொடுமையும் நடந்திருக்கிறது. அதன்தொடர்ச்சியே அதிகம் 'தென்னிந்திய தமிழ்- தலித்திய' இலக்கிய சூழலாலும் கொண்டாடப்பட்டது. புலி எதிர்ப்பு- தலித்திய வழி இலக்கியங்களினூடு அதிகம் கவனிக்கப்பட்டவர் ஷோபா. அவரின், கதைகளும்- புனைவுகளும் கூட அதிகம் இன்று வரை, அதனைத் தாண்டி வரவில்லை.

அதுபோல, புலி எதிர்ப்பு இலக்கியங்களை மறுதலிக்கின்ற பெரும்பான்மை புலம்பெயர் சமூகத்தினால் 'துரோகிகள்' என்ற வார்த்தையைத் தவிர, வேறு தீர்க்கமான விவாத வழியில் ஷோபா வகையறாக்களை எதிர்த்து வெற்றிகொள்ள முடியவில்லை. அந்த நீட்சியே யோ.கர்ணன் வரை வந்து நிற்கிறது. ஆனால், துரோகிகள் என்ற வார்த்தைப் பிரயோகத்தைக் கூட அழகாக தங்கள் பக்கம் சாய்த்து மாற்றுவழி இலக்கியம் என்ற பெயரில் புனைவுகள் படைக்க இந்த குறிப்பிட்ட சிலருக்கு முடிகிறது. ஆக, பெரும்பான்மையினருக்குள் இருந்து புறந்தள்ள முடியாத 'புலி- தமிழ்த் தேசிய ஆதரவு' அரசியலை, அவர்கள் இலகுவாக கடந்து வருகின்றனர். இதுவே, இன்றுவரை தொடர்கிறது.

போர் கொண்ட தேசத்திலிருந்தே சிறந்த படைப்பிலக்கியங்கள் தோற்றம் பெறுகின்றன என்று சொல்லப்படுகின்றது. ஆனால், ஈழத்து இலக்கிய சூழலில் 'புலி எதிர்ப்பு' என்ற ஒரே வட்டத்துக்குள் சுழல்கின்ற நிலையைத் தவிர வேறு படைப்புக்களை காண முடிவதில்லை. (அல்லது, நான் வாசிக்கவில்லை என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.) அல்லது, பொ.கருணாகரமூர்த்தி வகையறாக்கள் அதிகம் எழுதுவதில்லை.

ஒவ்வொருவருக்கும் தன்னுடைய அரசியலை பேசுவதற்கு உரிமையிருக்கிறது. ஆனால், அந்த உரிமையை ஒரு கதைக் களத்திலிருந்தே பேசுவேன் என்கிற போதுதான் ஷோபா, கர்ணன் உள்ளிட்டோரின் மீதான எரிச்சல் தோற்றம் பெறுகிறது. ஒரே விடயத்தை- ஒரு களத்திலிருந்து, வேறு பெயர்களில்- நிறங்களில் பேசுவதால் புதிய புனைவுகள் என்று எப்படி ஏற்றுக்கொண்டுவிட முடியும். அதனையே, அதிகம் காண முடிகிறது. அவற்றைத் தவிர்த்துவிட்டு புதிய கதைக்களங்களினூடு, அவர்களின் அரசியல் பேசப்படுவதுமில்லை. அதனை, அவர்கள் விரும்புவதுமில்லை. புலி எதிர்ப்பு என்ற அடையாளம் இலகுவாக வீச்சம் பெறவும், தமிழ் இலக்கிய சூழலில் உதவலாம். அதுதான், அதன் அடிப்படையாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், அதுவே தமிழ் படைப்பிலக்கியம் என்ற வரலாற்று சாட்சியாகிவிட்டால்(?). அதுபோலவே, பெரும்பான்மை தமிழ்ச் சமூகமும் படைப்பிலக்கியங்களை ஓரளவுக்காவது திறந்த மனதுடன் பார்க்கிற மனநிலைக்கு வரும்பொழுதே நல்ல படைப்புக்களுக்கான சூழல் சாத்தியமாகும்.

ஷோபாவின் ஈழத்து மொழிவழக்கின் மீது எனக்கு எப்போதுமே காதல் இருக்கிறது. 'கப்டன்' மானுவேல் பொன்ராசாவிற்கு அன்னியஸ் மீது இருந்த காதல் மாதிரி. ஏதேதோ திசைகளில் தன்னுடைய அரசியலையும்- கருத்தியலையும் விதைத்துச் சென்ற ஷோபா, இறுதியில் அன்னியஸ்ஸிடம், பொன்ராசா விட்டுச் சென்ற 'நீலக்கற்கள் பதித்த தோடு' மாதிரி எதையாவது விட்டுச் செல்ல வேண்டாமா?! எற்கனவே விட்டுச் சென்றதை மீண்டும் மீண்டும் விட்டுச்செல்வதால் அவ்வளவு அர்த்தம் கிடைத்துவிடாது!!

படம்: ஷோபாசக்தியின் பேஸ்புக் பக்கத்தில் எடுக்கப்பட்டது.

‘மயக்கம் என்ன’ செல்வராகவனின் திமிர் பெண்கள் மீது!

2011-12-03T10:17:00.004+05:30

எங்களைப் பாதித்த சில விடயங்கள் வாழ்க்கை பூராவும் தவிர்க்க முடியாமல் பயணப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும். அதில், காதலுக்கும்- பெண்களுக்கும் முக்கிய இடமுண்டு. எப்போதோ எங்களை ஆட்கொண்ட பெண்ணொருத்தியின் சாயலையொத்த, பெண்களை கடந்து போகின்ற தருணத்துக்குள்ளேயே பிடித்துப்போகிறது. அந்த ‘ஈர்ப்பு’ தூக்கியெறியப்படாமல் மனதுக்குள் எப்போதுமே இருக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட ஈர்ப்பின் வெளிப்பாட்டையே செல்வராகவனின் படங்களில் வருகின்ற காதலிகளும் கொண்டிருக்கிறார்கள். முதல் தருணத்திலேயே சில பெண்கள் மீது காரணமின்றி கோபம் வரும், அதுவே போகப்போக ஈர்ப்பாக மாறிவிடுவதும் உண்டு. அப்படிப்பட்ட பெண்களின் குணவியல்புகளில் தவிர்க்க முடியாமல் திமிரும்- அலாதியான அழகும் எப்போதுமே இருக்கும். இதனை பலரும் உணர்ந்திருப்பார்கள்.

செல்வராகவனும் அப்படிப்பட்ட பெண்ணொருத்தியின் பாதிப்பை விட்டு வெளியில் வரமுடியாமல் தவிக்கிறார். அதுவே, ‘காதல் கொண்டேன்’ சோனியா அகர்வாலில் ஆரம்பித்து ‘மயக்கம் என்ன’ ரிச்சா வரை தொடர்கிறது. அந்தப் பாதிப்பை ஒரே வடிவத்துக்குள் வைத்துக்கொண்டாலும், செல்வராகவன் அந்தப் பெண்களைச் சேர்த்து பின்னுகின்ற திரைக்கதைகளிலே வெற்றி பெறுகிறார்.

சில படங்கள் குதூகலிக்க வைக்கும். சில படங்கள் ஆக்ரோசப்படுத்தும். பல படங்கள் கடுப்பைப் கிளப்பும். எப்போதாவது சில படங்கள் தான் மனதளவில் பீல் பண்ண வைக்கும். அண்மைக்காலத்தில் என்னை அதிகம் பீல் பண்ண வைத்த படங்கள் ‘Friends with Benefits’சும், ‘மயக்கம் என்ன’வும். மனதை பாதித்த படங்கள் என்பதற்காக ஆகா- ஓகோ என்று கொண்டாட வேண்டிய அம்சங்கள் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

‘மயக்கம் என்ன’ என்கிற பெயரில் ஏற்பட்ட மயக்கம், ஜீ.வி.பிரகாஸின் ‘பிறைதேடும் இரவிலே…..’ என்கிற இசையினால் இன்னும் அதிகமானது. அது படம் பார்க்கும் வரையில் அதிகரித்தே வந்தது, அளவுக்கு மீறிய எதிர்பார்ப்பு இன்றி. அதுவே, ‘மயக்கம் என்ன’வை ரசிக்க வைத்தது. செல்வராகவனின் படங்களில் பார்த்துக் பழக்கப்பட்டுப் போன கதாபாத்திரங்கள், காட்சியமைப்புக்கள். ஆனாலும், ரசிக்க முடிகிறது.

பலரும் ‘மயக்கம் என்ன’வின் மீது சொல்கின்ற குற்றச்சாட்டு மிகமெதுவான திரைக்கதை என்று. என்னைப்பொறுத்தளவில் வேகமாக நகரும் தேவை மயக்கம் என்ன படத்துக்கு இல்லை. இதுவொன்றும் அதிரடி படம் இல்லை. காதலையும்- இயல்பான வாழ்வியலையும் சொல்லும் படம்.

‘இயல்பான வாழ்வியல்’ என்கிற சொல்லை வைப்பதனை பலரும் எதிர்க்கலாம். அடுத்தவனின் காதலியாக அறிமுகமாகின்ற பெண்ணை தன்னுடைய காதலியாக மாற்றிக்கொள்வது எப்படி இயல்பான வாழ்வியல் என்பது என்று? எங்களுடைய சமூகத்தில் இதற்கான ஆயிரம் ஆதாரங்கள் எல்லாக் காலத்திலும் இருக்கின்றன. ஆனாலும், மயக்கம் என்ன ‘ரிச்சா’ பப்புக்கும்-கிளப்புக்கும் போகும் டேட்டிங் பெண் என்பதுதான் இங்கு பலராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் இருக்கின்றது.

ஆனாலும், அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையைக் கொண்ட குறிப்பிட்டளவானவர்கள் எம்மிடையே இருக்கிறார்கள். சிலருக்கு அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை கிடைத்திருக்கிறது. பலருக்கு கிடைக்கவில்லை. ஆக, அந்தப் பலருக்குள் இருக்கின்ற ‘சமூகம்’ பப்புக்கும்- கிளப்புக்கும் போகும் டேட்டிங் பெண்ணை (காதலியை) ஏற்க மறுக்கிறது அவ்வளவுதான்!

இயக்குனர் அமீர் சுல்தானின் முதல் படமான ‘மௌனம் பேசியதே’யில் பிடித்துக்போன ராம்ஜீயின் ஒளிப்பதிவு நுட்பம், ‘மயக்கம் என்ன’ வரையில் தொடர்கிறது. துருத்திக்கொண்டு நிற்காத ஒளிப்பதிவு. கதைக்கும்- காட்சிக்கும் தேவையானதை எந்தவித குறைச்சலுமின்றி வழங்கும் திறன் என்பது எப்போதுமே அவரின் மீது பாரிய ஈடுபாட்டை வைத்துக் கொள்ள உதவுகிறது.

அதுபோலவே, ஜீ.வி.பிரகாஸ் என்கிற இசை ஆளுமையும். ‘வெயில்’ மூலம் அசத்தலான அறிமுகத்துடன் ஆரம்பித்து இடையில் சில படங்களில் சறுக்கியிருந்தாலும் தன்மை பொல்லாதவன், மதராசப்பட்டினம், ஆடுகளம் என்று நிரூபித்து இன்றும் மயக்கம் என்னவிலும் திரும்பிப்பார்க்க வைத்திருக்கிறார். ‘மயக்கம் என்ன’ ராம்ஜீயும், ஜீவியும் இல்லாவிட்டால் இவ்வளவு திருத்தமாக கிடைத்திருக்குமா தெரியாது.

தனுஷ் என்கிற நடிகரைப்பற்றி அதிகம் பேசிக்கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை. இந்தியாவின் சிறந்த நடிகர்களின் பட்டியலில் அவருக்கான இடம் தவிர்க்க முடியாதது. தன்னுடைய சினிமா வர்த்தகத்தின் அளவை கூட்டிக்கொள்ள தனுஷ் நடிக்கின்ற மாப்பிள்ளை, வேங்கை வகையறாக்களைத் தவிர்த்துவிட்டால், தமிழ் நடிகர்களில் அவரின் நடிப்புக்கு அருகில் அண்மைக்காலத்தில் யாரையும் வைத்துப் பார்க்க முடியாது.

பார்த்த மாத்திரத்திலேயே எரிச்சலூட்டிய ‘ரிச்சா’ என்ற நடிகை மீது படத்தின் முடிவில் இனம்புரியாத ஈர்ப்பு வந்து ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது. தமிழில் முதல் படம் என்கிற எண்ணமே ஏற்படாத வண்ணம் நடித்திருக்கிறார். செல்வராகவனின் மோதிரக்குட்டு வேலை செய்திருக்கிறது. பார்க்கலாம் ஒஸ்தியில் ரிச்சா எப்படி நடித்திருக்கிறார் என்று!

‘மயக்கம் என்ன’வின் இறுதிக் காட்சியில் தனுஷின் தொலைபேசி அழைப்புக்கு ரிச்சா சொல்லும் ‘ஹலோ…’ இப்போதும் மனதுக்குள் ஏதோ செய்கிறது. அந்தக் ‘ஹலோ’ சிலருக்காவது தொலைந்து போன காதலை மீட்டெடுத்துக் கொடுத்திருக்கும். அதுவே, இயக்குனர் செல்வராகவனினதும், ‘மயக்கம் என்ன’வினதும் வெற்றியாகவும் இருக்கும்!!

மழைகால மின்மினி!

2011-11-10T08:45:00.005+05:30

மழை கால இருட்டுக்குள்,
அதிகமாக மின்னும் மின்மினி மாதிரியே;
கொஞ்சம் அதிகமாக பிரகாசித்து
அடங்கிப் போனது அவளின் புன்னகை!
இறுதிக்கால புன்னைகையில்தான்
அதீத வெறுமையும்- அளவுக்கு மீறிய அர்த்தமும்
அடங்கிக் கிடக்கிறது!!.

எப்போதாவது,
அவளை நான் அணைக்க மறுக்கிற தருணங்களில்-
இயல்பாகவே மரணித்துப் போவது போல உணர்கிறேன்.
உடலாலோ- உள்ளத்தாலோ
எந்நேரமும்
அவளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறேன்.
அதுவே,
என்னுடைய இறுதி ஆசையாகவும் இருக்கிறது.
காதல் வாழ்வில் மட்டுமல்ல,
சாவிலும் கூட
மகிழ்வையும்- மனநிறைவையும் தரு(கிறது)ம்!!.

புன்னகையுடன் கைகுலுக்கிய நடிகையின் கதை! தேவதை டயானா!!

2011-10-19T10:52:00.001+05:30

‘தேவதை’ என்கிற வார்த்தை ஆணாதிக்கத்தின் வெளிப்பாடு என்று என்னுடைய நண்பியொருத்தி தொடர்ந்தும் சண்டையிடுவாள். நான் அதிக தடவைகள் சிரித்துவிட்டு சென்றுவிடுகிறேன். அவளின் கூற்றில் குறிப்பிட்டளவு உண்மையிருக்கிறது. ‘அழகிய- பதுமையான- ஆணுக்கு அடக்கமான- குடும்பத்தை மீறாத- இன்பங்களை மட்டும் வழங்கும் ஜீவனாக’ இப்படி தேவதை என்கிற வார்த்தைக்குள் ஆயிரம் அர்த்தங்களை வைத்திருக்கிறது இந்த சமூகம்.

இது அடிப்படையில் ஆணாதிக்கத்தின் வெளிப்பாடுதான். ‘தேவதை’ என்கிற சொல்லினை முதலில் எழுதியவனின் மனதிலும் சிலவேளை ஆணாதிக்கம் இருந்திருக்கலாம். இல்லாவிடில் காலப்போக்கில் மருவியிருக்கலாம். ஆனால், தேவதை என்கிற சொல்லுக்குள் அடக்கமும்- அழகும் மட்டுமில்லை, ஆக்ரோசமும்- பாசமும்- திடமும்- தீர்க்கமும் கலந்திருப்பதாகவே நான் என்றைக்கும் உணர்ந்து வந்திருக்கிறேன்.

வெளித்தோற்றத்தில் எங்களுடைய சமூகக் கட்டமைப்பு ஆண்களினால் வடிவமைக்கப்படுவதாக சொன்னாலும், அடிப்படையில் அதன் ஆணி வேராக ;தாய்- மனைவி- சகோதரி’ என்ற நிலைகளில் பெண்களே இருக்கிறார்கள். ஆக, அடிப்படையில் தேவதை என்கிற சொல்லினை நான் ஆணாதிக்கத்துடன் பாவிக்க விரும்புவதில்லை. ஏனெனில், ‘என்னுடைய தங்கையையோ- எதிர்காலத்தில் மகளையோ’ இந்தச் சமூகம் அடக்கியாள்வதை நான் என்றைக்கும் விரும்பமாட்டேன். அவள்களின் தனி அடையாளமும்- தீரமும் எப்போதுமே இருக்கவேண்டும்.

சரி விடயத்துக்கு வருவோம். இந்தப்பதிவிலும் என்னை அதிகளவில் ஆட்கொண்ட மற்றுமொரு தேவதை பற்றிய சில அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நிச்சயமாக இந்த உலகம் சந்தித்த மிகமுக்கியமான பெண் அவள். ‘பெண்கள்தான் தேவதைகள்’ என்ற கூற்றுக்கு மிகவும் பொருத்தமானவள் அவள். தன்னுடைய வாழ்க்கையின் அதிக காலத்தை இடர்களுடன் கழித்தாலும்- வெளியுலகுடன் மிகவும் அன்னியோன்னியமாக பழகியவள் அந்த தேவதை. அவள்தான் டயானா!

சில பெண்களைப் பார்த்தால் நண்பியாக்கிக்கொள்ளவும், யாராவது சில பெண்களைப் பார்த்தால் காதலியாக்கிக் கொள்ளவும் மனது சொல்லும். ஆனால், வெகு சில பெண்களைப் பார்த்தால் தான் எனக்கு இப்படியொரு பெண் குழந்தை வேண்டும் என்று தோன்றும். அப்படிப்பட்ட ஆசையை எனக்குள் தோற்றுவித்தவர்களில் அம்மாவும், தங்கையும் முக்கியமானவர்கள். ஆனால், பிரபலங்களில் ‘டயானாவும், ஸ்ரேயா கோஷலுமே’ என்னை அதிகம் பெண் குழந்தையின் மீதான ஆர்வத்தை தூண்டியவர்கள்.

‘பூமியொரு நாடக மேடை நாங்களெல்லாம் நடிகர்கள்’ என்கிற கூற்று மிகவும் யதார்த்த பூர்வமானது. ஆனால், வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை சோகம் என்கிற உணர்வு ஆட்கொண்டிருக்க வெளியுலகுடன் நட்புணர்வுடனும்- சகோதரத்துவத்துடனும் பழகி வந்த டயானா அதற்கு மிகவும் பொருத்தமான உதாரணம். வேல்ஸ் இளவரசியாக அவர் வேண்டாவெறுப்பாக இறுதிவரை நடிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனாலும், அவர் உலக மக்களின் இளவரசியாகவே இறுதிக்காலங்களில் வாழ்ந்தார்.

டயானா 1997இல் அகால மரணமடைந்த பின்னரே ஊடகங்களின் வழி அவர் எனக்கு அறிமுகமாகிறார். அதே காலப்பகுதியில் எனக்கு அறிமுகமான மற்றுமொரு பெண் ஆளுமை அன்னை தெரேசா. ஆனாலும், அன்னை தெரேசா என்கிற ‘ஏழைகளின் தாய்’ என்னுள் செலுத்திய தாக்கத்தினைவிட இளவரசி டயானா செலுத்திய தாக்கம் பெரியது. ‘இளவரசி கேத்தரின் மில்டனை’ இன்று உலகம் தன்னுள் உள்வாங்கி பயணிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. ஆனாலும், டயானா என்கிற ஆளுமை மீதான ‘அபிமானமும்- ஈர்ப்பும்’ எனக்கு இன்னும் குறையவில்லை.

தான் வாழும் காலம் பூராவும் இந்த சுயநல உலகத்துடன் புன்னகையுடன் கைகுலுக்கினார் டயானா. ஆனால், அவரின் கண்களில் மென்சோகம் வெளிப்பட்டது. அந்த சோகத்தில் ‘இயலாமையும்- கஸ்ரமும்’ அடங்கியிருந்தது. கோபுரத்தில் இருந்தாலும் பெண்களை இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் அளவுக்கதிகமாக அடக்கியாளவே நினைத்திருந்தது. அந்த அடக்குமுறைக்குள் இருந்து வெளிவரத் துடித்து, அதிகம் வெளிவர முடியாமல் அந்த அடக்கு முறைக்குள்ளேயே அடங்கிப்போனாள் அந்த தேவதை!

மறைவாக்கு போடுவது உரிமை! பதிவை முடக்குவது வன்முறை!!

2011-10-18T08:25:00.001+05:30

இணையமும், வலைப்பூக்களும், சமூக வலைத்தளங்களும் உலகம் பூராவும் பாரிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தி வருகிற காலமிது. அரசியல், வர்த்தகம், சமூக அபிவிருத்தி, தொழிநுட்பம் மற்றும் கலாசார வளர்ச்சி அல்லது அத்துமீறல்கள் என்று அனைத்து விடயங்களிலும் இவை குறிப்பிடத்தக்களவு மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி வருகின்றன.

வலைப்பூக்கள் அல்லது பதிவுலகு அனைத்து மட்ட மக்களையும் நோக்கி தன்னுடைய கரங்களை வீரியத்துடன் நீட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. தன்னுடைய கருத்துக்களை, விமர்சனங்களை, அனுபவங்களை, சந்தோசங்களை, துக்கங்களை என்று அனைத்தையும் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வலைப்பூக்கள் வழியேற்படுத்தி கொடுக்கிறது.

தெற்காசிய இணையப்பரப்பில் தமிழ் வலைப்பூக்களின் வருகை முதல் மூன்று இடங்களுக்குள் இருக்கலாம். ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது 600 முதல் 700 பதிவுகளாவது தமிழில் பதிவிடப்படுகிறது என்று எங்கோ வாசித்திருக்கிறேன். இந்தப் விபரம் ஓரளவு சரியாகவும் இருக்கலாம்.

நாளுக்கு நாள் தமிழ் பதிவுலகில் இணைபவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து செல்கிறது. இது கருத்துப்பகிர்தல்கள், ஆளுமை பங்கீடுகள், மாற்றுக்கருத்துக்களின் வருகையை ஊக்குவிக்கிறது. இதனால், பதிவுலகம் ஆரோக்கியமாக இருப்பதாக நம்பலாம். பதிவுலகு நல்ல திசையில் பயணிக்கிறது என்பதற்கான நல்ல அறிகுறி.

ஆனால், நல்ல அறிகுறிகள் எங்கெல்லாம் தென்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் அத்துமீறல்களும், வன்முறைகளும், ஜனநாயக மறுப்புக்களும் தலைதூக்கவும் ஆரம்பிக்கின்றன. இது, எல்லா விடயங்களுக்கும் பொருந்துகிறது. அதுபோலவே, தமிழ் பதிவுலகம் பலதரப்பட்ட குறைபாடுகளை அல்லது வன்முறைகளையும் தன்னுள்ளே வாரி அணைத்துக் கொண்டு செல்கிறது.

சில விடயங்களை எழுதுவது சிலருக்கு வருத்தங்களை தரலாம். ஆனால், உண்மைகளை எழுதியே ஆகவேண்டும். வலைப்பூக்களை திரட்டுகின்ற திரட்டிகள் பதிவர்களையும், வாசகர்களையும் ஊக்கப்படுத்தும் பொருட்டு வாக்களிக்கும் முறைகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன.

ஒரு பதிவு பிடித்திருந்தால் நேர் வாக்கும். பிடிக்கவில்லை எனில் மறை வாக்கும் போடலாம். இதன்மூலம், பதிவர்கள் தங்களுடைய பதிவுகளின் உண்மை நிலையை அறிந்து கொள்ள உதவியாக இருக்கும். இதனை எதிர்பார்த்தே திரட்டிகள் வாக்களிக்கும் முறையினை அறிமுகம் செய்கின்றன. அதில், குறிப்பிடத்தக்களவு வெற்றியும் பெறுகின்றன. (திரட்டிகளின் வாக்களிக்கும் முறைகளில் பல குறைபாடுகள் இருக்கின்றன என்பதை ஏற்றுக்கொண்டே ஆகவேண்டும்)

ஆனால், எங்கும் குதர்க்க சிந்தனையாளர்களும், குற்றவாளிகளும் இருக்கவே செய்கின்றனர். தங்களுக்கு ஒரு பதிவரை பிடிக்கவில்லை என்றால் அவருடைய பதிவினை வாசிக்காமலே மறை வாக்கு போட்டுவிட்டு செல்கிறார்கள். இது அளவு கடந்து இன்றும் தொடர்கிறது. அண்மையில் தொடர்ச்சியாக சில பதிவர்களின் பதிவுகளுக்கு மறைவாக்குகள் போடப்பட்டது.

இவற்றில் எத்தனை வாக்குகள் பதிவுகளை வாசித்து விட்டு அளிக்கப்பட்டன என்று தெரியவில்லை. மறை வாக்கு போடுவது உரிமை. ஆனால், தங்களுடைய குரோதங்களை வெளிப்படுத்துவதற்காக இவ்வாறு செய்வதை என்னவென்று சொல்வது. இவ்வாறான செயற்பாடுகள் புதிதாக அந்த வலைப்பூக்களுக்கு வருபவர்களைத் தடுக்கலாம். அதுபோல சில பதிவர்கள் பதிவுலகைவிட்டு ஒதுங்குவதற்கும் இது காரணமாகிறது.

தொழிநுட்ப வளர்ச்சிகள் வன்முறைகளுக்கும், அத்துமீறல்களுக்கும் பயன்படுகிறது என்பதற்கு வலைப்பூக்களை முடக்குவது அல்லது அழிப்பதுவும் நல்ல உதாரணம். ஒருவனின் கருத்து பிடிக்கவில்லை என்றால் மாற்றுக்கருத்தை முன்வைப்பதுவே ஜனநாயமுறைமை. (எங்களுடைய சமூகத்தில் மாற்றுக்கருத்துக்களுக்கு இடம் வழங்கப்படுவது குறைவு)

ஆனால், அவ்வாறு கருத்துக்களை முன்வைக்காமல் குறிப்பிட்ட கருத்தாளரின் தளங்கள் அல்லது பதிவுகள் சட்டவிரோதமாக முடக்கப்படுகின்றன. திறந்த மனதுடன் கருத்து மோதல்களுக்கு தயாரில்லாதவர்களே மற்றவர்களின் பதிவுகளையும், வலைப்பூக்களையும் அழிப்பதிலும், முடக்குவதிலும் முன்நிற்கிறார்கள். இவ்வாறான செயற்பாடுகளும் வன்முறையே.

இவ்வாறு முறையற்ற விதத்தில் முன்னெடுக்கப்படும் செயற்பாடுகள் தமிழ் பதிவுலகத்துக்கு நல்லதல்ல. தொடர்ந்தும் பதிவுகளை அக்கறையுடன் வாசித்து வருபவன். அவ்வப்போது பதிவுகளையும் எழுதுபவன். இவ்வாறு பதிவுலகத்துடன் தொடர்புகளை பேணுகிறவன் என்கிற முறையிலேயே இந்தக் கருத்துக்களை முன்வைத்துச் செல்கிறேன். ம்ம்! நவீன கண்டுபிடிப்புக்களை முறையற்றுப் பாவிப்பதென்பது மனித மூளைக்கு இயல்பாகிப்போன விடயமாகிவிட்டது!

(2010 யூன் 8ஆம் திகதி எழுதியது. அண்மைக்கால நிகழ்வுகள் சிலவற்றைப் பார்த்த போது மீள்பதிவாக இட நேர்ந்தது)

துப்பாக்கிகளின் முனைகளில் வியாபிக்கும் ஜனநாயகம்!

2011-10-14T09:58:00.002+05:30

சகோதரி ஹிருணிகா பிரேமச்சந்திர!

உன்னுடைய தந்தையின் (முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பாரத லக்ஷ்மன் பிரேமச்சந்திர) அகால மரணத்துக்கான என்னுடைய வருத்தத்தையும்- ஆழ்ந்த இரங்கலையும் தெரிவித்து இந்த கடிதத்தை எழுத ஆரம்பிக்கிறேன்.

உன்னை, உன்னுடைய தந்தையின் மரணம் நிகழும் வரை ஒரு மொடல் அழகியாகவே எனக்கும் தெரியும். மரணத்துக்குப் பின்னரே கொழும்பின் முக்கிய அரசியல்வாதியொருவரின் மகள் என்பது தெரிந்தது. மரணங்களின் வலி எம(ன)க்கு புதிதில்லை என்கிற போதிலும், உனக்கு அது சடுதியானதாகவும்- தவிர்க்க முடியாததுமாகிப் போயிருக்கிறது. அந்த துக்கங்களிலிருந்து மீண்டுவர வேண்டுகிறேன்.

துப்பாக்கிகளின் முனைகளில் வியாபிக்கும் ஜனநாயகத்துக்கு (?) இரையான மற்றுமொரு உயிர் உன்னுடைய தந்தையினுடையது. இலங்கையில் இது சர்வசாதாரணமாக நடைபெற்றுவந்த ஒன்றுதான். 1980களுக்குப் பின்னரான அரசியல் அரங்கில் துப்பாக்கிகள் செலுத்திய தாக்கமும்- அதன் ஆளுகையும் மிகப்பெரியது. சில தருணங்களில் மக்கள் பிரநிதிகளைவிட அதிகாரத்துடன் துப்பாகிகளே வலம் வந்திருக்கின்றன.

‘நடுவீதியில் இரு குழுக்களுக்கிடையிலான துப்பாக்கி மோதலில் உன்னுடைய தந்தை கொல்லப்பட்டார்’ என்கிற செய்திக்குப் பின்னால் ஆயிரம் வினாக்களும்- செய்திகளும் இருக்கின்றன. அதில் ‘அரசியலும்- வல்லாதிக்கமும்- பிரதேச ஆளுகையும்- விருப்பு வாக்கு ஆசையும்’ அதிகளவில் இருக்கின்றன. ஆக, ‘ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைகளிலிருந்தே இன்னுமொரு சர்வாதிகாரத்துக்கான கொலையாக’ உன்னுடைய தந்தையின் மரணத்தையும் கொள்ள முடியும். இதில், உன்னுடைய தந்தைக்கும் பொறுப்பிருக்கிறது. இதனைத் தவிர்த்துவிடவும் முடியாது.

உன்னுடைய தந்தையின் மரணத்துக்கு நீதி வேண்டி அரசியல் போராட்டத்தில் நுழையப்போவதாக நீ உணர்ச்சி பொங்க தெரிவித்த கருத்துக்கள் ஊடகங்களில் பரபரப்புடன் பார்க்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும்- முறையற்ற செயலுக்கும் நீதி கிடைத்துவிட்டாலே ‘ஜனநாயம்’ என்பது பூரணமாக அமைந்துவிடும். அது, சாத்தியப்படுமா என்பதுதான் கேள்விக்குறி!

அதுபோக, வடக்கு- கிழக்கு உள்ளிட்ட இலங்கையில் அரசியல் கொலைகளுக்காகவோ- அநீதிக்காகவோ ‘பழிதீர்க்கும் அரசியல்’ என்ற ஒன்று தோற்றம் பெற்றால் ‘மீண்டும் முள்ளிவாய்க்கால்களும்- களனி கங்கை பிணங்களும்’ வந்துசேரும். பயங்கரவாதம் தலைதூக்கியிருந்த நாட்டில் (அப்படித்தானே சொல்லப்படுகின்றது) ஆயுதங்களின் பாவனை அதிகளவில் இருப்பது இயல்பானது. ஆனால், அந்தப் பயங்கரவாதத்தை அழித்துவிட்ட பின்னரும், சட்ட விரோத ஆயுதங்களின் பாவனையை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது.

நகங்களின் கூர்மை கண்களைக் குத்தும் வரை யாருக்கும் தெரிவதில்லை. அதுபோலத்தான், யாராக இருந்தாலும் துப்பாக்கிகளின் வன்மம் அவர்களை தாக்கும் வரை தெரிவதேயில்லை. யார் கையில் துப்பாக்கியிருந்தாலும் அது குண்டுகளை மட்டுந்தான் பாய்ச்சுகின்றன. மாறாக பூக்களை அல்ல. துப்பாக்கிகள் இல்லாத அரசியல் எப்போது சாத்தியப்படுமோ- அப்போது உன்னுடைய போராட்டத்துக்கான நீதி கிடைக்கலாம். இதுவே, உலகம் பூராகவும் சாத்தியமானது.

முன்னாள் பிரதமர் பண்டாரநாயக்க, முன்னாள் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அமிர்தலிங்கம், அரசியல் தலைவர் விஜய குமரணதுங்க, முன்னாள் ஜனாதிபதி பிரமதாஸ, பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஜோசப் பரராஜசிங்கம், ரவிராஜ் என்று காலம் காலமாக குண்டுகளினாலும், துப்பாக்கிகளினாலும் அரசியல் தீர்மானிக்கப்பட்ட நீண்ட வரலாற்றை நாங்கள் கொண்டிருக்கின்றோம். அப்படிப்பட்ட நாட்டில் ஜனநாயம் என்பது பல நேரங்களில் கேள்விக்குறியாகவே இருக்கின்றது.

‘பயங்கரவாதம் முற்றாக அழிக்கப்பட்ட நாட்டில் (?), ஏன் இன்னும் குண்டர்களின் ராச்சியத்தை ஒழிக்க முடியவில்லை’ என்று அரசாங்கத்தின் முக்கிய அமைச்சர்களே கேள்வி எழுப்புகின்றனர். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் துப்பாக்கிகளின் பாவனை தொடர்ந்தும் இருக்கத்தானே செய்கிறது. இலங்கையின் பாதுகாப்புதுறை சட்ட விரோத ஆயுதங்களை கழைய நடவடிக்கை எடுப்பதாக நேற்று அறிவித்திருக்கிறது. நல்ல விடயம். ஆனால், எனக்கு ஒன்று புரியாத விடயம். சட்டபூர்வ- சட்டபூர்வமற்ற ஆயுதங்களை எவ்வாறு வரையறுப்பீர்கள்?

இப்படி ஆயிரம் கேள்விகளும்- விடயங்களும் தொக்கி நிற்கும் நிலையில் இந்த கடிதத்தை எழுதி முடிக்கிறேன் சகோதரி! திறந்த மனதுடன் இயங்கும் அரசியல் சூழலே ஜனநாயகத்துக்கான உண்மையான ஆரம்பமாக இருக்கும். அந்த ஆரம்பம் எப்போது தோற்றம் பெறுமென்று தெரியாது. அப்படிப்பட்ட ஆரம்பமே அவசியமற்ற கொலைகளையும்- அக்கிரமங்களையும் தடுக்கும். மற்றப்படி, துப்பாக்கிகளின் முனைகளில் வியாபிக்கும் ஜனநாயகம் எந்த நன்மையையும் தந்துவிடாது.

குறிப்பு: இந்த வருடத்தில் நான் எழுதும் இரண்டாவது கடிதம் இது. முதலாவது மறைந்த சகோதரி செங்கொடிக்கு எழுதியது. செங்கொடிக்கு எழுதிய கடிதம் அவளை சேர்ந்திருக்காது என்பது தெரியும். அதுபோல, தமிழில் எழுதுகின்ற இந்த கடிதம் சகோதரி ஹிருணிகா உனக்கு புரியாது. யாராவது மொழி மாற்றி படித்துக் காட்டவும் வாய்ப்புக்கள் குறைவு. ஆனாலும், மனதின் ஆதங்கங்களையும்- கோபத்தையும்- அன்பையும்- ஆதரவையும் கடிதங்களினூடு பகிர்வது ஏதோவொரு நிம்மதியை தருகிறது. (இரண்டு வரிகளில் உனக்காக அனுதாபத்தினை பேஸ்புக்கினூடு ஆங்கிலத்தில் ஏற்கனவே பகிர்ந்திருக்கிறேன்.)

ஹிருணிகா! நான் நினைக்கிறேன் நீ குறிப்பிட்டது ‘பழிதீர்க்கும் அரசியல்’ இல்லை என்று. அது, ‘நியாயத்துக்கான அரசியல்’. அந்த அரசியல் பயணம் வெற்றிபெற வாழ்த்துக்கள்!!

இப்படிக்கு,
‘மருதமூரான்’ என்கிற புருஜோத்தமன் தங்கமயில்.
மருதங்கேணி- யாழ்ப்பாணம்- கொழும்பு
ஒக்டோபர் 14, 2011. காலை 09.55.

ரஜினியின் அரசியல்! தோற்றுப்போன கனவு!!

2011-10-13T10:01:00.001+05:30

‘ரா-1’ இந்தியச் சினிமாவில் ரஜினியின் பெயருக்கு ரசிகர்களிடமும், ஊடகங்களிடமும் இருக்கிற ஈர்ப்புக்கும்- போதைக்கும் அண்மைக்கால உதாரணம். ரஜினியின் ‘சிவாஜியும், எந்திரனும்’ வருவதற்கு முன்னரான சில காலம் இந்தியாவின் ‘சூப்பர் ஸ்டாராக’ வடக்கு ஊடகங்கள் கொண்டாடிய நடிகர் ஷாருக்கான். ரஜினிக்குப் பிறகு ஒப்பிட்டளவில் அதிக ஒப்பினிங் வசூலை கொண்ட இந்திய நடிகர்.

இப்படியிருக்கிற ஷாருக்கானுக்கே ரஜினி தேவைப்படுகிறார். ஷாருக்கான் நடித்த ‘ரா-1’க்கும், ரஜினி சிறப்புத் தோற்றத்தில் தோன்றிய ‘ரா-1’க்குமான வித்தியாசங்கள் நிறைய உண்டு. தென்னிந்திய அளவில் மட்டுமல்ல, ரஜினி ‘ரா-1’ இல் நடித்திருக்கிறார் என்பது வட இந்திய அளவிலேயே அதிக எதிர்பார்ப்புடன் பார்க்கப்படுகின்றது. இதனை, யாரும் மறுத்துவிட முடியாது. இதுதான் ரஜினி என்கிற நடிகருக்கு இந்தியா பூராவும் இருக்கின்ற மாஸ்!

இந்தியளவில் யாருக்குமில்லாத அளவு ரசிகர்களிடம் வரவேற்பும்- ஈர்ப்பும் இருக்கிற ‘ரஜினியின் அரசியல் மீதான ஆர்வம்- அது தோற்றுப் போனமை’ தொடர்பிலேயே இந்தப்பதிவு சின்னதான பேச விளைகிறது. ஆகவே, ரஜினியின் அதிபயங்கர தொண்டரடிகள் சிலவேளை இதனைத் தவிர்ப்பது நல்லது. ரஜினி என்கிற நடிகர் மீது எனக்கு என்றைக்கும் அபிமானமும்- ஈர்ப்பும் உண்டு. ஆனால், இந்தப்பதிவு ‘அபிமானம்- ஈர்ப்பு’ என்ற விடயங்களை தூக்கி வைத்துவிட்டு எழுதப்படுகிறது.

பல தருணங்களில் எங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் எங்களைப்பற்றிய நேர்மையான விமர்சனங்களை முன்வைப்பதில்லை. இது, ‘நண்பரின் மனதை புண்படுத்தும். அவரை நோகடித்துவிடும்’ என்கிற நல்ல அடிப்படையிலும் இருக்கலாம். ஆனால், இந்த நல்ல அடிப்படை பலபேரை தவறாக வழிநடத்தி விடுகின்றது. அதுபோல, சில தருணங்களின் அளவுக்கு அதிகமாகப் புகழ்ந்து எங்களைபற்றிய அநாவசியமற்ற தோற்றப்பட்டை வடிவமைத்து விடுகின்றனர். இதுவும், எங்களை எங்காவது சிக்கலுக்குள் மாட்டிவிட்டுகிறது.

இந்த விடயங்களே ரஜினியைச் சுற்றி 1990களின் ஆரம்பத்தில் பின்னப்படுகின்றன. அதுவும், ‘அண்ணாமலை’ படம் பஞ்ச் வசனங்களுடன் வந்து மக்களிடம் அமோக வரவேற்பைப் பெற்றதுடன், ‘ரஜினியின் அரசியல்’ என்கிற பெரிய பிம்மம் இயல்பாக ஊடகங்களினாலும்- கூட இருந்தவர்களினாலும் பெருப்பிக்கப்பட்டு கட்டமைக்கப்பட்டு விடுகிறது. அந்த ‘அரசியல் கனவே’ எந்திரனுக்குப் பின்னரும் நொண்டியடித்துக் கொண்டு வருகிறது.

நான் நினைக்கிறேன், அந்த ‘அரசியல் கனவை’ ரஜினி ஆரம்பத்தில் விரும்பியிருந்தாலும், யதார்த்தங்களை உணர்ந்து 2000க்குப் பின்னர் அதனை மனப்பூர்வமாக கைவிட்டுவிட்டார். ஆனாலும், அவருடன் கூட இருப்பவர்களும்- ரஜினி என்கிற பெயருக்கு இருக்கிற ஈர்ப்பை வியாபாரம் செய்துவிட வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களும் ரஜினி மீது தொடர்ந்தும் அந்த அரசியல் கனவை பொருத்திக் கொண்டு செல்கின்றார். அதனால், ‘பந்தயத்தில் ஓடும் குதிரையாக’ விருப்பமின்றி அந்த அரசியல் கனவை சுமக்கின்றார் அவர்.

நடிகர்களாக இருந்த எம்.ஜி.ஆரும், என்.ரி.ராமராவும் அரசியலுக்கு வந்து முதலமைச்சர்களான காலம் வேறுவிதமான ஊடகச்சூழலைக் கொண்டிருந்தது. பத்திரிகைகள்- சஞ்சிகைகள்- அரச வானொலிகள்- அரச தொலைக்காட்சிகள் என்கிற அளவிலேயே ஊடகங்கள் தாக்கம் செலுத்தின. அந்த ஊடகங்களின் தாக்கங்களைவிட பல தருணங்களில் எம்.ஜி.ஆர்- என்.ரி.ராமராவ் படங்கள் மக்களிடம் தாக்கம் செலுத்தின.

அதாவது, ‘ஏழைப்பங்காளானாக- கள்ளம் கபடமற்றவனாக- தவறுகளை தட்டிக் கேட்கும் தனையனாக- அழகாக காதல் செய்யும் காதலனாக- என்றைக்கும் நல்லவனாக’ சினிமாக்களின் வலம் வந்த எம்.ஜி.ஆரும்- என்.ரி.ராமராவும் மக்களின் மனங்களில் கதாநாயகர்களாகவே பதிந்து போனார்கள். அந்த பிம்பத்தினை உடைக்கவோ- விமர்சிக்கவோ அந்தக் காலத்து ஊடகங்கள் தயாராக இல்லை. அதனால், சினிமாவின் நல்ல நாயகனாகவே அவர்கள் பதிந்து போனார்கள். இதுவே, அவர்களின் அரசியல் ஆசையையும் சடுதியாக வெல்ல வைத்தது.

இவ்வாறான ஊடகச் சூழல் 1990களில் தனியார் தொலைக்காட்சி- வானொலிகளின் வரவுக்குப் பின்னால் மெல்ல மெல்ல மாற ஆரம்பிக்கிறது. சரியோ- பிழையோ ஒவ்வொரு ஊடகமும் தங்களுக்கென்ற அரசியலை வைத்து இயங்க ஆரம்பிக்கின்றன. அந்த தருணத்தில் தங்களுக்கு பொருந்தாத நபர்கள் குறித்த விமர்சனங்களை மக்களிடம் முன்வைக்கும் செயற்பாட்டில் இறங்குகின்றன. இதுவே, எம்.ஜி.ஆர்- என்.ரி.ராமராவுக்கு அடுத்த தலைமுறைக்கு ஆப்பாக அமைகின்றது. இந்த ஆப்புக்குள் ரஜினியும் சிக்கிக்கொள்கிறார்.

1994 ஆம் வருடமே ரஜினியின் அதியுச்ச அரசியல் கனவின் காலமென்று நினைக்கிறேன். ரஜினியின் ஒரு வார்த்தையில் ஆட்சி மாறியது என்றெல்லாம் ஊடகங்களும்- ரசிகர்களும் பேசிக்கொண்டர். ஆனால், அதில் உண்மையின் அளவு எவ்வளவு? பின்னராக காலத்தில் ரஜினியின் அரசியல் கனவு சடுதியாக குறைந்து போனது. இப்போது, அந்தக் கனவு அறவே இல்லை. ஆனால், இருப்பது மாதிரியான தோற்றப்பாடு சிலரினால் கட்டமைக்கப்பட்டு தொடர்கிறது.

இதனிடையே, இணையத்தின் வருகையுடன் 2000க்குப் பின்னராக ஊடகச்சூழல் யாரையும்- எப்படியும் விமர்சிக்கலாம் என்கிற நிலையைத் தோற்றுவித்தது. இதுவே, ரஜினி தொடக்கம் இன்றைய விஜய் வரை தொடர்கிறது. ரஜினிபோல அளவுக்கதினமான அரசியல் கனவு கட்டமைக்கப்பட்டு, அதற்குள் சென்று கலைந்து போனவர் ஆந்திராவின் சூப்பர் ஸ்டார் சிரஞ்சீவி. பிரம்ம ராஜ்ஜியம் கட்சியை ஆரம்பித்து சில வருடங்களுக்குள்ளேயே காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் கலைந்து போனார்.

இங்கு நாங்கள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடிய ஒருவர் கறுப்பு எம்.ஜி.ஆர். அதுதான் தற்போதைய தமிழக எதிர்க்கட்சித் தலைவர் விஜயகாந்த். நடிகர் என்கிற பிம்பத்துடன் அரசியலுக்கு வந்து முதலாவது தேர்தலில் ஒரேயொரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் வெற்றியை பெற்றும் தொடர்ந்தும் களத்தில் நின்றமை. அதுபோக, சரியான நேரத்தில் கூட்டணியமைத்து எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஆகுமளவுக்கு செயற்பட்டமை. இதனையே அவரின் உச்ச வெற்றியாக கொள்ள முடியும். ஏனெனில், எதிர்காலத்தில் அவரின் அரசியல் வெற்றி இவ்வளவுக்கு சாத்தியப்படுமா தெரியாது. ஆனாலும், விஜயகாந்தை பாராட்டலாம். தன்னுடைய அரசியல் கனவை களத்தில் இறங்கி பரீட்சித்துப் பார்த்ததற்கு. அதுபோல, அந்தக் கனவின் நிஜத்துக்காகவே இறுதிவரை தொடர்வார் என்று நம்பலாம்.

நடிகர்கள் அரசியலுக்கு வருவது தப்பேயில்லை. தப்பென்று சொல்வது கூட ஜனநாயகத்துக்கு முரணானது. ஆனால், ரசிகர்களிடம் இருக்கிற ‘நாயகன்- நாயகி’ பிம்பத்தினை வைத்து வெற்றிபெற்றுவிடலாம் என்பது மூடத்தனம். ‘ரஜினி- விஜய்- ஷாருக்கான்- மகேஷ்பாபு- மோகன்லால்- வடிவேலு- ஷகீலா- ஹன்சிகா’ யாராக இருந்தாலும் அரசியல் களத்தில் இறங்கி படிப்படியாக முன்னேறி வரவேண்டும். அதனைவிட்டு, ஒரேயிரவில் முதல்வராவது என்பது சாத்தியமேயில்லாதது. வேண்டுமானால் கனவில் சாத்தியப்படலாம்! நிஜயத்தில் அறவே இல்லை!!

குறிப்பு: இந்தப்பதிவில் உள்ளடக்கபட்ட விடயங்களை நண்பர்கள் பாலவாசன்- ஜீ – ஜனா உள்ளிட்ட சிலருடன் தொலைபேசி மற்றும் நேரில் ஏற்கனவே பகிர்ந்திருக்கிறேன்!

சினிமாவில் தெறிக்கும் நிஜங்கள்! இங்கிருந்தே எடுக்கப்பட்டது!!

2011-10-12T09:26:00.000+05:30

‘மௌனராகம்’ இயக்குனர் மணிரத்தினத்தை அடையாளம் காட்டிய படங்களில் முக்கியமானது. 25 வருடங்களுக்கு முன்னர் வெளிவந்திருந்தாலும் மௌனராகத்தின் மீதான ஈரப்பும்- நெருக்கமும் பலருக்கு இன்னும் குறையவில்லை. புதிய தலைமுறைக்குக் கூட ‘மௌனராகம்’ பிடித்தேயிருக்கிறது. மணிரத்தினம் என்கிற பெயர் உச்சரிக்கப்பட்டவுடன் இந்திய அளவில் ரோஜாவும், பம்பாய்யும் நினைவில் வரும். ஆனால், தமிழ் ரசிகர்களுக்கு மௌனராகமும், நாயகனும் முதலில் நினைவில் நிற்கும்.

இந்தியச் சினிமாவில் ஒரு தயாரிப்பு நிறுவனம் தொடர்ந்தும் வெற்றிகரமான ரொமான்ஸ் படங்களை வழங்கியது என்றால் அது ‘யாஸ்ராஜ் பிலிம்ஸ்’சாகத்தான் இருக்கும். இயக்குனர் யாஸ் சோப்ரா, அவரது மகன் ஆதித்யா சோப்ரா என்று இவர்களின் இயக்கங்களில் வரும் படங்களில் 90 வீதமானவை காதல் படங்கள். அவற்றில் சில வருடக்கணக்கில் ஓடிய படங்கள். இப்போதும், இயக்குனர் யாஸ் சோப்ராவை ‘ரொமான்ஸ் கிங்’ என்றே அழைக்கிறார்கள் பொலிவூட்டில்.

ஆதித்யா சோப்ராவின் இயக்கத்தில் ஷாருக்கான்- அனுஷ்கா சர்மா நடித்து 2008 டிசம்பரில் வெளியாகி வெற்றிகரமாக ஓடிய படம் ‘ரப்னே பனா டீ ஜோடி’. இந்த ‘ரப்னே பனா டி ஜோடி’க்கும், 1986ல் வெளிவந்த ‘மௌனராகமும்’ அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியான கதையைக் கொண்டவை. ‘மணப்பெண்ணுக்கு ஏற்கனவே ஒரு காதல்- காதலன் இறந்துவிடுகிறான்- விருப்பமின்றி வேறொருவனுடன் திருமணம்- மனைவி மீது காதலும் பாசமும் வைத்திருக்கின்ற கணவன்’ இதுதான் அந்த அடிப்படை.

திரைக்கதை அமைப்பில் இரண்டு படங்களுக்கும் வித்தியாசங்கள் அதிகம். ‘மௌனராகம்’ ஒரளவு மென்சோகம் கலந்தே இறுதிவரை பயணிக்கும். ‘ரப்னே பனா டீ ஜோடி’ ஷாருக்கானுக்கு மிகவும் பொருந்துகின்ற நகைச்சுவை கலந்த ரொமான்சுடன் பயணிக்கும். அதிலும், மென்சோகம் இழையோடும். ஆனால், அடிப்படையில் இரண்டும் ஒரே கதையை கொண்டவை. படத்தின் பாடல்கள் சூப்பர் ஹிட் ஆனவை. இரண்டும் வெற்றிப்படங்கள்.

இந்த இரண்டு படங்களின் அடிநாதமும் பலரின் வாழ்க்கையில் நடந்திருக்கக்கூடியன. ‘காதல் கைகூடாமையும்- விரும்பமின்றிய திருமணமும்- கிடைத்த வாழ்க்கையில் இறுதியில் சந்தோசமும்- காதல் கணவனும்’ பலருடைய வாழ்க்கையில் நடந்திருக்கக்கூடியன. இதனை, நாங்கள் தவிர்த்துவிட முடியாது.

ரசிகர்களுக்கு எவ்வளவு அறிந்த கதையாக இருந்தாலும், அதுவும் காதல் கதைகள் என்றால் மிகவும் நேர்த்தியாக- ரசிக்கக்கூடிய விதத்தில் திரைக்கதை அமைத்தால் அந்தப் படங்களை வெற்றிபெற வைத்துவிடுவார்கள். கௌதம் மேனனில் ‘விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா’வினை ஏன் ரசிகர்கள் இவ்வளவு கொண்டாடினார்கள். பலர் தங்களது வாழ்க்கையில் நடந்தது என்றார்கள். அந்தக் கதையையும் நாம் கடந்து வந்திருப்போம். அல்லது, மற்றவரின் வாழ்க்கையில் பார்த்திருப்போம். அப்படி நாம் கண்ட கதையை ரசிக்கும்படி சொல்கிற போது அதனை நாங்கள் கொண்டாடுகின்றோம். மற்றப்படி, ‘விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா’ ஒன்றும் புதிதாக கௌதம் மேனனின் மூளைக்குள் மட்டும் தோன்றிவிடவில்லை. ஆங்காங்கே அனுபவித்தது- மற்றவனுக்கு நடந்தது என்று பகவத்கீதையின் வடிவில் சொன்னால் ‘இங்கிருந்தே எடுக்கப்பட்டது’.

ஆனால், சில இயக்குனர்களும்- படைப்பாளிகளும்(?) மற்றவன் எடுத்ததையே 70, 80 வீதங்கள் மாற்றமின்றி எடுத்துவிட்டு தங்களின் சொந்தச் சரக்கு மாதிரி பயங்கரமாக படமோட்டுவார்கள். அவர்களை பெரிதாக நாங்கள் அலட்டிக்கொள்ளக் கூடாது. (அதற்கான எனக்குத் தெரிந்த அண்மைக்கால உதாரணங்கள் விஜய்யின் ‘தெய்வத்திருமகள்’ ஐ ஆம் சாம்மின் உருவல். கமல்ஹாசனின் ‘அவ்வை சண்முகி’ மிஸ்சிஸ் டவுட்பயரின் திருடல். இப்படி அடுத்தவன் எடுத்ததை அவனுக்குத் தெரியாமலே எடுத்தவர்களின் பட்டியலும் நீளம்.) நான் இந்த வகையறாக்களைப் பற்றிப் பேச வரவில்லை.

நாங்கள் பார்க்கிற- ரசிக்கிற ஒவ்வொரு சினிமாவும் ‘இந்த உலகத்திலே நடந்த- நடக்கிற’ விடயங்களை அடிநாதமாகக் கொண்டே பின்னப்படுகின்றன. ஆனால், அவற்றின் திரைக்கதை அமைப்பில் சில தருணங்களில் நாங்கள் எதிர்பார்க்காத விடயங்களை சேர்த்துவிடுகின்ற போது எங்களுக்கு பிரமிப்பாக இருக்கின்றது. உலகமே கொண்டாடிய ஜேம்ஸ் கமரூனின் ‘அவதார்’ தொடக்கம், தமிழன் கொண்டாடிய ஷங்கரின் ‘எந்திரன்’ வரை அடிப்படைகள் இங்கிருந்தே எடுக்கப்பட்டது. (எந்திரன் கதை எங்கிருந்து- அல்லது யாரிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டது என்ற விவாதத்தை விரும்பினால் யாராவது தொடரலாம்!)

ஒரு அரசாங்கம். அந்த அரசாங்கத்தின் இரு முக்கிய நபர்கள். ஒருவர் மக்கள் பிரதிநிதி என்ற போர்வையில் வலம் வந்தாலும் போதைப்பொருள் வர்த்தகம், பாதாள உலக நடவடிக்கைகள்(ரவுடியிசம்) என்று அடிப்படையில் இயங்குபவர். மற்றவர் முன்னாள் மக்கள் பிரதிநிதி, இப்போதும் தனக்கென கூட்டமொன்றை வைத்துக்கொண்டு- குறிப்பிட்ட அந்தப் பிரதேசத்தில் அதிகாரத்துடன் வலம் வருபவர். ஆனால், இருவரும் அரசாங்கத்தின் முக்கியஸ்தர்களுக்கு நெருக்கமானவர்கள்.

இவர்கள் இருவரும் நடு வீதியில் வாய்த்தர்க்கத்தில் ஈடுபட்டு, இறுதியில் ஒருவரை ஒருவர் துப்பாக்கிகளினால் சுட்டுக்கொண்டனர். விளைவு சில உயிர்கள் பறிக்கப்படுகின்றன. ஒரு குழுவின் முக்கியத்தரும் மாண்டுவிடுகிறார். (இது யாருக்காவது ஏதாவது உண்மையான சம்பவங்களை நினைவுபடுத்தினால் நான் பொறுப்பல்ல) இந்த சம்பவத்தை நாங்கள் பல படங்களில் அதுவும், ‘காங்கெஸ்டர்’ படங்களில் பார்த்திருக்கலாம்.

படங்களில் இவ்வாறான ரவுடி- தாதாக்களின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கிற போது பல தருணங்களில் அவற்றை நாங்கள் நிராகரித்து விடுகிறோம். ஆனால், அவற்றின் அடிப்படை கதைகளும் இங்கிருந்தே எடுக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், எம்மைச்சுற்றி ஆயிரமாயிரம் கதைகள் இருக்கின்றன. அவற்றுக்கு கொஞ்சம் திரை மூலாம் பூசி படமாக எடுத்தால் அந்தக் கதைகள் புதிதாகத் தோன்றும். அவ்வளவுதான். மற்றப்படி அந்தக் கதைகள் புதிதாக எந்த மூளைக்குள்ளும் இறக்கி வைக்கப்படுவதில்லை.

‘யதார்த்த சினிமா- பன்டஷி சினிமா’ என்கிற சொற் பிரயோகங்கள் எல்லாம் திரைக்கதை அமைப்பின் அடிப்படையிலேயே மாறுபடுகின்றன. மற்றப்படி 99 வீதமான சினிமாக்களின் அடிப்படைகள் நிஜங்களிலிருந்தே தோற்றம் பெறுகின்றன!!

வாலியின் வாலிப முறுக்கு: அவ்வளவு பாதிக்காத ஸ்டீவ் ஜொப்ஸ் மரணம்!

2011-10-10T09:40:00.002+05:30

“என்னதான் மின்விசிறிகளை வேகமாக சுற்ற விட்டு தூங்கினாலும், தூக்கம் விட்டெழும் போது முதுகில் வியர்வைத் துளிகளை தவிர்க்க முடிவதில்லை! அதுபோலத்தான், எப்படியாவது தவிர்க்க நினைத்தாலும் இந்தக் காதலும் ஒட்டிக்கொண்டு விடுகிறது!!”

இயலுமானவரை பேஸ்புக் உள்ளிட்ட சமூக வலைத்தளங்களில் எழுதுவதைத் தவிர்க்கத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனாலும், பொல்லாதமனம் அதற்கு இடம்கொடுக்க மறுக்கிறது. பேஸ்புக்கில் ஏதாவது எழுதிவிட சில தருணங்களில் அது யாரையாவது கொஞ்சமாக காயப்படுத்திவிடுகிறது. எனக்கு விமர்சனங்களையும், கருத்துக்களையும் எதிர்கொள்ள எப்போதும் தைரியமிருக்கிறது.

ஆனால், சில அரைவேக்காடுகள் ‘அவதூறு’களை பரம்புவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு இயங்குகிறார்கள். அவர்களைப் பார்க்கத்தான் பரிதாபமாக இருக்கிறது. இந்த ஸ்ரேற்றஸ் பதிவில் ‘தேர்தல்’ சிறப்பு பகுதிகள் இடம்பெற்றிருக்கிறன. அத்துடன் இசை, காதல், வாழ்வியல் என்று பலவிடயங்களையும் கலந்தே பதிவு வருகிறது.

‘குரல் தேடல்- நடனத் தேடல்’ என்று தொலைக்காட்சிகள் பல கடுப்படித்தாலும், எப்போதாவது சில அதியுச்ச திறமைகளையும் கண்டுபிடித்துக் கொடுக்கிறார்கள்! ‘அல்கா அஜித்’ தவிர்க்க முடியாத குரல் ஆளுமை!!

சில நேரங்களில் எங்களை ஆட்கொள்கிற மௌனமும் அழகுதான்!!

பாவம் பந்து வீச்சாளர்கள்! இருபதுக்கு20 கிரிக்கட் வந்தாலும் வந்திச்சு கைல், வோர்னர் மட்டுமில்ல எல்லாரும் 'சிக்ஸ்' அடிச்சு கடுப்படிங்கிறாங்கள்!! கிரிக்கட் இப்போதெல்லாம் வெறுக்குது!!!

‘நவராத்திரி- விஜயதசமி’ என்று தொடரும் பத்து நாள் சமயக் கிரிகைகளின் மீது நம்பிக்கையோ- ஆர்வமோ இல்லாவிட்டாலும், வீடுகளில் ஒரு மங்களகரமும்- மணக்க மணக்க அவல், சுண்டல் பலகாரங்கள் என்று சாப்பிடவும் முடிகிறது!!

நவராத்திரி கால பள்ளி நினைவுகளில் அவல்- கடலையைத் தாண்டி நாவற்பழத்துக்கு என்றைக்குமே இடமுண்டு! நாவற்பழத்துடனான நெருக்கத்தை சொல்ல என்னுடைய பள்ளிக்கால வெள்ளைச் சட்டைகள் போதும்!!

பிரபா கணேசனின் அரசியல் ஞானத்துக்கு என்ன நடந்தது? கொழும்பு மாநகர சபைத் தேர்தலில் ஆளும் தரப்பில் 3 தமிழ் உறுப்பினர்களை வெற்றிபெற வைக்கும் நோக்கில், அவர் நிறுத்திய வேட்பாளர்களில் ஒருவரைக் கூட “வெற்றி பெற்றவர்கள்“ பட்டியலில் காணமுடியவில்லையே?!

கொழும்பு மாநகர சபைத் தேர்தலில் மனோ கணேசன் தலைமையிலான ஜனநாயக மக்கள் முன்னணி எதிர்பார்த்த வெற்றியைப் பெறவில்லை! கடந்த முறையிலிருந்து 2 உறுப்பினர்களை அதிகமாக வென்று 6 உறுப்பினர்களைப் பெற்றுக் கொண்ட போதிலும், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஆதரவு, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியை விட்டு பிரிந்து வந்தமை உள்ளிட்டவை இன்னும் அதிகமாக வாக்குக்களைப் பெற்றுத்தரும் என்று பலரும் எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனாலும், 2 ஆசனங்கள் அளவில் குறைவாகத் தான் பெற்றிருக்கிறார்கள்!!

தோட்டங்களில் வாழும் தமிழ்- முஸ்லிம் சிறுபான்மையினரால் மீண்டும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி “கொழும்பு மாநகர சபை”யை கைபற்றியிருக்கிறது! தொடர் தோல்விகளிலிருந்து சிறு ஆறுதல் அளிக்கவும் சிறுபான்மை மக்களே ஐ.தே.க.வுக்கு தேவைப்பட்டிருக்கிறார்கள்! தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் இறுதி நாளில் கோத்தபாய ராஜபக்ஷ தொலைக்காட்சியில் தோன்றி 3 மணித்தியாலங்களுக்கும் அதிகமான நேரம் மக்களுக்கான வாக்குறுதிகளையும்- நகர அபிவிருத்தி திட்டங்களையும் (?) முன்வைத்திருந்தார். ஆனாலும், மக்கள் அவற்றை நிராகரித்துவிட்டதாகத் தான் தோன்றுகிறது!!

வாக்குச் சாவடியில் விரலில் கறுப்பு(நீல) மை தடவப்படும் போதே வாக்குரிமையுள்ள குடிமகன் என்கிற இறுமாப்பும்- திமிரும் மெல்லமாக குறைந்து போகின்றது!!

அட மீண்டும் நாளை ஜனநாயக கடமையை நிறைவேற்றியாக வேண்டும்! “தபால், தந்தி, தொலைபேசி, தொலைக்காட்சி, துண்டு, நேரில், மின்னஞ்சல், பேஸ்புக், செய்தி“ இப்படி இன்னும் இன்னும் பல வழிகளில் வந்து வாக்களிக்குமாறு கோரினார்கள் அரசியல்வாதிகள். இவர்களுக்காக இல்லாவிட்டாலும் என்னுடைய அடிப்படை உரிமையை நிலைநாட்டுவதற்காகவேனும் வாக்களிக்கவேண்டும்!!

‘அப்பிள்’ ஸ்டீவ் ஜொப்ஸின் மரணம் இந்த உலகத்தை பாதித்த அளவுக்கு என்னைப் பாதிக்கவில்லை. ஆனாலும், மரணங்களை என்னால் கொண்டாட முடியாது!!

“உச்சந்தலையில் என்னை எண்ணிக் கொண்டு, உள்ளங்கால் வரை பின்னி பின்னிக்கொண்டு, முத்தம் தருகையில் மோகமான கிளி உதட்டை கடிச்சு விட்டதே": எப்போதுமே “கவிஞர் வாலி“க்கென்று தனித்துவமான வாலிப முறுக்கும்- கவித்துவமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது!

உண்மைதான், எப்போதாவது எவரையாவது காரணமின்றி விரும்பவும்- வெறுக்கவும் மனதுக்குத் தெரிகிறது!

காந்தி….! எனக்கு சிறு ஆச்சரியக்குறியாக மட்டும் தான் இருக்கிறார். மற்றப்படி, அவர் போதித்தவை மீதும் - அவற்றின் உண்மைத்தன்மை மீதும் எனக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கையில்லை!!

இல்லை- வேண்டாம் என்று தவிர்க்க நினைத்தாலும் அந்த மயக்கும் குரலுக்கு மீண்டும் மீண்டும் அடிமையாகிப் போகிறேன்- நான்! ‘தேனில் குழைந்த வார்த்தைகள்’ என்று சொல்கிறோம் உண்மைதான் ஸ்ரேயா கோஷலின் குரலின் வழி வருகிற வார்த்தைகளில் தேன் வடிகிறது!!

இன்னொரு பெற்றோராகவும்- ஏற்றிவிடும் ஏணிகளாகவும்- தேவைப்படும் போது நண்பனாகவும் இருக்கும் ‘ஆசிரியர்கள்’ பற்றி சில வரிகளுக்குள் எழுதிவிட நீண்ட நேரமாக முயற்சித்தும் முடியவில்லை! ஏனெனில், அவர்களைப் பற்றி எழுதவும்- சிலாகிக்கவும் ஏராளம் விடயங்கள் வரிசையில் நிற்கின்றன!!

சரியான ஆதாரங்களை முன்வைக்க திரணியற்று, போகிற போக்கில் மற்றவர்களின் மீது ‘அவதூறு’ என்கிற சேற்றை வாரியிறைக்கும் சிலரின் மீது இப்போதெல்லாம் எனக்கு கோபம் வருவதில்லை. மாறாக அனுதாபம்தான் வந்து தொலைக்கிறது. ஏனெனில், அவர்களின் ‘மன இறுக்கங்களை’ பல தருணங்களில் மற்றவர்களின் மீதான அவதூறுகளின் மூலம் தணித்துக்கொள்ள முனைகிறார்கள் என்பதால்!!

பட உதவி: நண்பி காயத்திரி

ஸ்ரேயா கோஷல்: இனிமையும் மயக்கமும் கிறக்கமும்!

2011-10-08T14:55:00.002+05:30

‘சண்டியரே சண்டியரே ஆசை வச்சேன் உங்க மேல…’ என்று கமல்ஹாசனை நோக்கி அபிராமி ‘விருமாண்டி’ படத்தில் பாடுவார். விருமாண்டியை என்னுடைய உயர்தர பரீட்சைக்கு தயாராகிய அந்தக் காலத்தில் திருட்டு வீடியோவில் பார்த்ததிலிருந்து ‘சண்டியரே சண்டியரே’ என்று பாடிய உண்மையான குரலுக்கு ரசிகனாகிப் போனேன்.

ஆமா…! ஸ்ரேயா கோஷலின் குரலுக்கு ரசிகனாகிப் போனேன். பெண்களை பிடித்துப் போவது இயல்பு. அதுவும், அழகிய பெண்களை கொஞ்சம் அதிகம் பிடித்துவிடுகிறது. ஸ்ரேயா கோஷலைப் பிடிப்பதற்கு அழகு மட்டும் காரணமாகவில்லை. மயக்கம் தரும் குரலும், அந்தக் குரலின் வழி வருகிற தமிழும் அடிப்படையில் காரணமாகிப் போனது.

எனக்குத் தெரிந்து இப்போதெல்லாம் தமிழை தாய்மொழியாகக் கொண்ட பாடகிகள் கூட இவ்வளவு சரியாக- அழகாக உச்சரிப்பதில்லை. வங்காளத்தை தாய்மொழியாகக் கொண்ட ஸ்ரேயாவினால் தமிழை இவ்வளவு இயல்பாக உச்சரிக்க முடிகின்றது. ஸ்ரேயாவின், ஆரம்ப காலங்களில் சிறுசிறு வழுக்கள் இருந்தாலும் இப்போது வருகின்ற பாடல்களில் தமிழ் கொலைகளைக் காண முடியாது.

‘மேகமே மேகமே’ என்று பாலைவனச்சோலைக்காகப் பாடிய வாணி ஜெயராமின் குரலும், ‘மாலையில் யாரோ மனதோடு பேச’ என்று சத்திரியனுக்காகப் பாடிய ஸ்வர்ணலாதாவின் குரலுமே அதிகம் என்னை ஆட்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்தக் குரல்களை மிக இலகுவாக முறியடித்து, இப்போது என்னை அதிகம் ஆட்கொண்ட குரலாக ஸ்ரோயாவின் மயக்கும் குரல் மாறிவிட்டது.

மொழியறிந்து கேட்கின்ற தமிழ் பாடல்களை விட ஸ்ரேயாவின் குரலில் சில ஹிந்திப்பாடல்கள் இன்னும் இன்னும் என்னை ரசிக்க வைத்தவை. ஷாருக்கானின் ‘ரப்னே பனா டீ ஜோடி (கடவுளினால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட ஜோடி)’யில் ஸ்ரேயாவின் குரலில் ஒலிக்கும் இறுதிப்பாடல் என்னைத் தொடர்ந்தும் நெகிழ வைப்பது. “நீ தான் என் சூரியன், என் நிழல். நான் உன்னில் கடவுளைக் காண்கிறேன்” என்கிற பொருள் தரும் வரிகள் வரும். (இறுதியில் இந்தப்பாடலின் இணைப்பு)

‘லவ் யூ மிஸ்டர் கலாக்கார்’ என்கிற துஷார் கபூர் ஹீரோவாக நடித்திருக்கின்ற படத்தில் வரும் “புரோ புரோ பாதல்….” என்கிற பாடலில் ஸ்ரேயாவின் குரல் மிக இயல்பாக ஒலிக்கும். அதிக இசைகோர்வைகள்- அதியுச்ச மெட்டமைப்பு இல்லை. எளிமையான பாடலில் அற்புதமான ரொமான்ஸ் வழிந்தோடும்படி பாடியிருப்பார். அதுபோல, குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான மற்றுமொரு பாடல் ‘ஐ கேற் லவ் ஸ்ரோறி’யில் வரும் “பஹாரா பஹாரா” என்கிற பாடல். துள்ளல் நிறைந்த உதவி இயக்குனர் இம்ரான்கானுக்கும்- அழகிய கலை இயக்குனர் சோனம்கபூருக்கும் இடையிலான காதலை போகிற போக்கில் இந்தப் பாடல் சொல்லும்.

தமிழில்; ஸ்ரேயாவின் குரலில் ஏஆர்.ரஹ்மானின் இசையில் ‘சில்லுனு ஒரு காதல்’ படத்தில் ஒலிக்கும் “முன்பே வா என் அன்பே வா”வும், இசைஞானியின் இசையில் ‘விருமாண்டி’யில் வரும் “உன்விட இந்த உலகத்தில் ஒசந்தது ஏதுமில்ல” என்று கமலும்- அபிராமியும் குலாவும் பாடலும் மிகவும் பிடிக்கும். இப்போது, கலைஞரின் ‘பொன்னர்- சங்கரில்’ இளையராஜாவின் இசையில் ஒலிக்கும் “மலர் வில்லிலே அம்பொன்று விட்டானே தோழி” என்று ஸ்ரேயா கிறங்கடிக்கிறார்.

தெற்காசியாவிலேயே அண்மையில் அதிகளவானவர்களை ஆட்கொண்ட பெண் குரல் என்றால் அது ஸ்ரேயா கோஷலினுடையதாகக் தான் இருக்கும். ஸ்ரேயாவின் விருதுகள்- வெற்றிகள் பற்றியெல்லாம் பேசுவது இந்த பதிவின் நோக்கமல்ல.

ஆனால், ஒரு குரலின் ஆளுமை ஒருவனை மயக்கவும்- கிறங்கவும் வைக்கும் ஆற்றலுள்ளது என்பதற்கு அண்மைக்காலத்தில் மிகச்சிறந்த உதாரணம் ஸ்ரேயா கோஷல். பெண்களை பிடிப்பது இயல்பு. அழகான பெண்களைப் பிடிப்பது மிக இயல்பு. அதுவும், இனிய குரலும் கொண்ட பெண்ணைப் பிடிப்பது மிக மிக இயல்பு! ஐ லவ் யூ ஸ்வீற் வொய்ஸ் ஸ்ரேயா!!

தேவன்களும், தேவதைகளும்!

2011-10-05T12:10:00.000+05:30

கொழுந்து ரீச்சர்….! உடலளவில் மிகவுத் தளர்ந்து போயிருந்தார். மற்றவர்களை அடையாளம் கண்டு கொள்வதுகூட அவருக்கு சிரமமாக இருந்தது. ஆனால், நான் உங்களிடம் படித்தேன் என்று சொன்னதும், என் கைகளைப் பற்றிய விதமும்- என்னைப் பற்றி அறிந்து கொண்டு அவர் பெற்ற மகிழ்வும் என்றைக்கும் மறக்க முடியாதது. பல நாட்கள் பிரிந்திருந்த குருவிக்குஞ்சு தன்னுடைய தாய்ப்பறவையிடம் பெற்றுக்கொள்கிற அரவணைப்பையும் விட உன்னதமானது அது.

எனக்கு இப்போதும் ஞாபகமிருக்கிறது. என்னுடைய முதலாமாண்டு ஆசிரியையாக கொழுந்து ரீச்சர் இருந்தார். அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் 50 வருடங்களுக்கும் அதிகமான காலம் ஆசிரியையாகவே இருந்தார். அதுவும், அதிக மாற்றங்களின்றி தன்னுடைய பிரதேசத்திலேயே பணியாற்றினார். என்னுடைய தந்தையின் முதலாவது ஆசிரியையும் அவரே.

என் கைகள் பற்றி விசாரிக்க ஆரம்பித்த அவர், நான் செய்த குழப்படிகள்- பள்ளிக்கு மட்டம் போட நான் கையாண்ட தகிடுதத்தங்கள் வரை மறக்காமல் இருக்கிறார். அத்துடன், நான் முதலாமாண்டில் முதல் இரு மாணவர்களின் ஒருவராக வந்தது வரை மறக்கவேயில்லை. அதுமட்டுமில்லை, என்னுடைய தந்தையின் குறும்புத்தனங்கள்- கல்வியின் மீதான ஆர்வம் வரை அவர் விவரித்துச் சென்றதைப் பார்த்த போது ஒவ்வொரு மாணவனும்- மாணவியும் ஆசிரியர்களுக்கு எவ்வளவு வயதானாலும் குழந்தைகளாகவும்- மாணவர்களாகவுமே இருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் குழந்தைகளை எவ்வளவு அக்கறையுடன் கவனித்து வளர்த்தெடுக்கிறார்களோ, அதேயளவு அக்கறையை பல ஆசிரியர்கள் தங்களின் மாணவர்களின் மீது காட்டுகிறார்கள். ‘எங்கள் நாட்டு கல்வி முறைமை- கற்பிக்கும் விதங்களின்’ மீது நாங்கள் எவ்வளவு விமர்சனங்களை வைத்தாலும் ஆசிரியர்கள் மீது குற்றங்களை முன்வைப்பது அவ்வளவுக்கு சாத்தியமில்லாமல் போகிறது.

ஏனெனில், அவர்கள் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் என்கிற வரையறைக்கும் மட்டும் இருந்து விடுவதில்லை. தேவைப்படும் போது மிக நல்ல நண்பனாகவும் தோளோடு தோள் சேர்க்கிறார்கள். பெற்றோரிடம் பேச பயப்படுகின்ற பல விடயங்களையும் எங்களுக்கு நெருக்கமான ஆசிரியர்களிடம் பேசி முடிவைப் பெற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் பெற்றோராகவும்- குருவாகவும்- நண்பனாகவும் மூன்று பாத்திரங்களை ஏற்று பயணப்படுகின்றனர். அவர்களின் ஆசிரிய வாழ்க்கையின் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை அப்படியே இருக்கிறார்கள்.

ஆசிரியர்கள் மீதான கோபமும்- வருத்தமும் மாணவர்களுக்கு, அவர்களின் பதின்ம வயதில் அதிகளவில் வெளிப்படுகிறது. அதன் விளைவாக ‘பட்டப்பெயர்கள்’ வரை வளர்த்து விடுகின்றனர். ஆனால், மாணவர்கள் என்ன செய்தாலும் ஆசிரியர்கள் அதிகளவில் மாறுவதில்லை. மாணவன் திரும்பவும் தன்னுடைய பதின்ம வயதுகளைக் கடக்கிற போது, முதலாமாண்டு மாணவனாகவே ஆசிரியரைக் காணும்போது வந்து சேர்கிறான். அப்போது, அந்த மாணவனின் உண்மையான மரியாதையும்- ஆசிரியர்கள் மீதான பாசமும் வெளிப்படுகிறது. இதனை, பலரும் உணர்ந்திருப்போம்.

என்னுடைய மாணவப்பருவத்தை பல பள்ளிகள்- பல ஆசிரியர்கள் என்று கடந்து வந்திருக்கிறேன். என்னுடைய வாழ்க்கையில் என்னுடைய ‘ரோல்மொடல்’களாகவும் பல ஆசிரியர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஆசிரியர்கள் இறுதிவரை ஆசிரியர்களாகவே இருக்கிறார்கள். நாங்கள் அவர்களைக் கடந்து அதிக தூரம் வந்துவிடுகிறோம்.

என் கைபிடித்து ‘அ’ எழுத கற்பித்த தேவமலர் ரீச்சரிலிருந்து, என்னுடைய ஊடக கல்விக்காலத்தில் மிகச்சிறந்த நண்பனாகவும்- வழிகாட்டியாகவும் இருந்த ஜெகா வரை ஆசிரியர்களினால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட மாணவனாகவே வலம் வந்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் ஒவ்வொரு மாதிரி- அவர்களின் அணுகுமுறையில் இருந்து- கற்பிக்கும் முறைமை வரை வித்தியாசங்கள் நிறைய உண்டு. ஆனால், என் கரம் பிடித்து உலகத்தை காட்டிய தேவன்களாகவும், தேவதைகளாகவும் இருக்கிறார்கள்!

என்னுடைய ஆசிரியர்களில் பலர் இன்னமும் புதிய மாணவர்களுடன் அதே குதூகலத்துடன்- அக்கறையுடன் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களில் எந்தவித மாற்றமும் இல்லை. அதே ஆர்வத்துடன் மாணவர்களை அரவணைத்து கற்பிக்கிறார்கள். ஆனால், மாணவர்கள் சில காலத்துக்குள்ளேயே மாறிவிடுகிறார்கள். எல்லாவற்றையும் கடந்து சென்று விடுகிறார்கள். இறுதிவரை ஆசிரியர்கள் மாறுவதில்லை. மாணவர்கள் மாறிவிடுகிறார்கள்!!