மருதமூரான்

விரும்பியோ விரும்பாமலோ சில விடயங்களை நாங்கள் எல்லோரும் பேச வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கு தற்போதைய உதாரணம் எந்திரன்!. சில காலத்துக்கு முன்னைய உதாரணம் பராக் ஒபாமா. நாங்கள் விரும்பாவிட்டாலும் மற்றவர்களுடனான பேச்சுக்களின் போது எந்திரன் தலைதூக்குகிறான். ஆனாலும், எந்திரன் தொடர்பிலான பேச்சுக்களில் நானும் விரும்பத்துடனேயே ஈடுபடுகிறேன்.

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய நடிகர், இயக்குனர், இசையமைப்பாளர், தயாரிப்பாளர், முதலீடு என்று பல ‘மிகப்பெரிய’ சக்திகளின் கூட்டு முயற்சியினால் உருவாகிய எந்திரன்: தி ரோபோட் படத்தினை வெளியாகி ஒருவாரத்தின் பின்னரே எனக்கு பார்க்க கிடைத்தது.

ரஜினி- ஷங்கர் கூட்டணியில் உருவாகிய சிவாஜி படத்தினை பலத்த எதிர்பார்ப்புக்களுடன் பார்க்க திரையரங்குக்குச் சென்று சிறிய ஏமாற்றத்துடன் திரும்பியது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அதன் பின்னர் எந்தப் படங்கள் மீதும் எதிர்பார்ப்பொன்றையும் வைப்பதில்லை. அதுகூட நன்மைக்குத்தான் என்று பல படங்கள் எனக்கு உணர்த்தியிருக்கின்றன.

எந்திரன் பார்க்கச் செல்லும் போது மனதில் வேறு எண்ணங்களுடனேயே சென்றேன். ஆனாலும், படம் பார்த்துவிட்டு வெளியில் வரும் போது, படம் புதுசாக, நல்லாயிருக்கே என்கிற மனநிலையிலேயே வந்தேன். ஆனாலும், அற்புதமான படம் என்று என்னால் கொண்டாட முடியவில்லை. அதனால், ரஜினி- ஷங்கர் ரசிகர்களே மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள். அண்மைக்காலத்தில் நான் கொண்டாடிய படங்களில் ‘3 இடியட்ஸ்’ முக்கியமான படம்.

ரஜினி நடித்த படங்களில் முள்ளும் மலரும், தில்லு முல்லு ஆகிய இரண்டும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை. இரு படங்களிலும் இயல்பான நடிப்பை அவர் வழங்கியிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுவதுண்டு. அதுதவிர, நடிகர் ரஜினியை மற்றொரு நிலைக்குக் கொண்டு சென்ற பாட்ஷா திரைப்படத்தினை அதிக தடவைகள் பார்த்திருக்கிறேன். இன்றும் சலிக்கவில்லை.

அதுபோல, இயக்குனர் ஷங்கர் இயக்கிய படங்களில் இந்தியன் படமே முதன்மையானது என்கின்ற எண்ணம் என்னிடத்தில் உண்டு. அந்த எண்ணம் எந்திரன் பார்த்த பின்னும் மாறவில்லை.

எந்திரன் படத்தின் திரைக்கதை பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று ஷங்கரினால் கூறப்பட்டது. ஆனால், படம் பார்த்த பின்னர் தோன்றியது என்னவென்றால் பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் எந்திரன் எடுக்கப்பட்டிருந்தால் அதிக தொழில்நுட்ப-வரைகலை தொங்கல்களில் படம் மாட்டியிருக்கும் என்று. அதனால், தற்போது அது எடுக்கப்பட்டதே பொருத்தமானது.

எந்திரன் படத்தின் அனேக விடயங்கள் என்னை கவர்ந்திருந்தது. அதில், சிட்டி ரஜினியின் வில்லனாக உருமாற்றமும் நடிப்பும் முதன்மையானது. ரஜினி என்கிற நடிகன் தன்னுடைய நடிப்புலக ஆளுமையை விட்டுக்கொடுத்து பல வருடங்கள் ஆகின்றன என்பதை அந்தப் பாத்திரம் நினைவூட்டியது. எவ்வளவு கொடூரங்களை வில்லன் ரோபோ ரஜினி செய்தாலும் அதன் மேல் ஏனோ கோபம் வரவில்லை. மாறாக, அந்தப் பத்திரத்தில் வெளிப்பட்ட ரஜினியை மனது கொண்டாடியது.

எல்லோரும் எந்திரனில் பிடித்த பல விடயங்களைப் பற்றி பேசிவிட்டார்கள். அதனால், நானும் அதனைத் திரும்பப் பேசி ஏன் கோபத்தைக் கிளப்புவான். ஆனால், எந்திரனை அதிநவீன இராமநாரயணனின் படம் என்று கருத்துக்கூறிய வலையுலக விமர்சனப்புலிகளின் (?) கால்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். அவர்களையும், சாரு நிவேதிதாவையும் ஒருமனநிலையில் உள்ளவர்கள் என்றே எனக்கு எண்ணத்தோன்றுகிறது. புரிந்துகொண்டால் சரி.

எந்திரன் தமிழ் திரையுலகின் தரத்தினை (இதற்குள் எம்முடைய வாழ்வியல், கதைசொல்லும் பாங்கு உள்ளிட்டவைகளைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்) உலகுக்கு சொல்லும் என்கிற எண்ணம் என்னிடத்தில் இல்லை. ஆனால், தமிழ் சினிமாவுக்கான சர்வதேச சந்தையை இன்னும் இன்னும் அதிகரித்துக் கொடுத்திருக்கிறது. அதற்கு, கலாநிதிமாறன்களும், ரஜினிக்களும், ஷங்கர்களும், ஏஆர்.ரஹ்மான்களும் தேவைப்படுகிறார்கள் என்பது மட்டும் புரிகிறது.

பசங்க, ஆட்டோகிராப், முள்ளும் மலரும், அன்பே சிவம், தில்லானா மோகனாம்பாள் போன்ற படங்களின் வருகை தமிழ் திரையுலகுக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதுபோல எந்திரன், இந்தியன் போன்ற படங்களின் வருகையும் மிகவும் அவசியமானது. ஏனெனில், ரசிகர்களுக்கு அனைத்துவிதமான படங்களும் தேவைப்படுகிறது. எந்திரனின் வருகையை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். வரவேற்கிறேன். அது, தமிழ் திரையுலகுக்கு தேவையாகவும் இருக்கிறது.