மருதமூரான்

நல்லவன், கெட்டவன் என்று யாராக இருந்தாலும் அவனுக்கென்று நட்பு இருக்கும். நானும், அதிகளவில் நண்பர்களையும், நண்பிகளையும் கொண்டிருக்கிறேன். அதனால், சில தருணங்களில் சிக்கல்களில் மாட்டிக்கொண்டாலும், அனேக தருணங்களில் மகிழ்சியையே பெற்றிருக்கிறேன். இன்னும் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். நட்புக்கு வயது, மதம், மொழி, இனம் என்று எந்த பாகுபாடும் கிடையாது என்றே நம்புகிறேன். ஏனென்றால், என்னுடைய நம்பு வட்டத்துக்குள் அனைத்து தரப்பிரனும் இருக்கின்றனர்.

சிலர் தங்களின் நட்பை சில வரையறைகளுடன் ஏற்படுத்திக் கொள்வதாகக் கூறுகிறார்கள். அதில், எவ்வளவு உண்மையிருக்கும் என்று தெரியவில்லை. எந்தவித பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் வருவதுதானே நட்பும், காதலும். ஆனால், இந்த நடைமுறை உலகில் பலர் ஏதோவொன்றை எதிர்பார்த்தே நட்பையும், காதலையும் பாராட்டுகிறார்கள் என்று சில தருணங்களில் எண்ணத் தோன்றுகிறது. (இனி கட்டுரை முழுவதும் நண்பர்கள் என்றே பொதுவாக குறிப்பிடுவேன். அதற்குள் இருபாலாரும் அடங்குவார்கள்.)

என்னுடைய நட்பு வட்டத்துக்குள் பள்ளியில் படித்தவர்கள், தொழில்முறையில் தொடர்பிலிருக்கிறவர்கள், இணையவுலகில் கருத்துக்களை பரிமாறுபவர்கள், அரசியலிலில் இருக்கிறவர்கள், வீதியில் சந்திக்கிறவர்கள், ஒன்றாக மோதல் காலங்களில் இடம்பெயர்ந்தவர்கள், சுனாமி தாக்கத்தில் உறவுகளை இழந்து ஒன்றாக அழுதவர்கள், முட்டை அப்பம் சாப்பிடும் கடைக்காரர் என்று பலதரப்பட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

நான் அதிகமாக நண்பர்களைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் ஆர்வத்துடன் இருப்பவன். நட்புக்குள் கருத்து மற்றும் அனுபவப் பகிர்தல்களைச் செய்யவேண்டும் என்று தொடர்ந்தும் இயங்குபவன். என்னுடன் பலர் பல விடயங்களில் முரண்பட்டுச் செல்(கொள்);கிறார்கள். ஆனாலும், என்னுடனான நட்பைத் துண்டித்துக்கொண்டவர்கள் மிகக் குறைவு. அப்படி நட்பைத் துண்டித்துக்கொள்ளவும் நான் விரும்புவதில்லை.

என்னுடைய நண்பர்களை அவர்களின் பலம், பலவீனங்களுடனேயே ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அளவுக்கு மீறி அவர்களுடைய சுயத்தில் தலையிடுவதில்லை. ஏனென்றால், என்னுடைய சுயத்தில் முறையற்ற ரீதியில் தலையிட நான் யாரையும் அனுமதிப்பதில்லை. நண்பர்கள் சிலரின் நடவடிக்கைகள் சில தருணங்களில் எனக்கு பிடிப்பதில்லை. அவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் நான் அந்த இடங்களைத் தவிர்க்கிறேன். அதனாலேயே, நண்பர்களைத் தொடர்ந்து பேண முடிகிறது.

‘மச்சான், தலைவா, பொஸ், சிஸ், ராசா….’ இந்தச் சொற்பிரயோகங்களிலேயே நண்பர்களை நான் அதிகம் அழைக்கிறேன். என்னுடன் நேரிலோ, தொலைபேசியினூடோ பேசியவர்களுக்கு இது புரியும். நண்பர்களுக்கிடையில் அண்ணா, அக்கா, சேர் என்கிற வார்த்தைப் பிரயோகங்களை நான் அதிகம் தவிர்க்கிறேன். தொழில்முறையிலும் நான் இந்த சொற்பதங்களைப் பாவிப்பது குறைவு. அண்ணா, அக்கா என்பதெல்லாம் உறவு முறைகளுடன் சரி.

பாலர் பள்ளியில் என்னுடன் ஆரம்பித்த நட்பை நான் இன்றும் மதிக்கிறேன். சந்தர்ப்பங்கள் கிடைக்கிற போதில் அவர்களுடன் பேசியோ, மின்னஞ்சலினூடாகவே அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். இதில், பெரிய வருத்தம் என்னவென்றால் என்னுடன் பாலர் பள்ளி மற்றும் ஆரம்ப பாடசாலை நாட்களில் நண்பர்களாக இருந்தவர்களில் பலர் இன்று உயிருடன் இல்லை. கொடிய மோதலும், இயற்கையும் அவர்களை எங்கோ அழைத்துச் சென்றுவிட்டன.

என்னை ‘தலைக்கனம்’ பிடித்தவன் என்று சிலர் சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால், அப்படி சொன்னவர்கள் என்னுடன் பழகிய பின்னர் அந்தக் கருத்தை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பலர் இதனை என்னிடமே சொல்லியிருக்கிறார்கள். என்னைத் ‘தலைக்கனம் பிடித்தவன்’ என்று மற்றவர்கள் சொல்வற்கும் காரணமும் உண்டு. ஏனெனில், யாருடனும் நான் முதலில் சென்று அறிமுகமாக விரும்புவதில்லை. ஆனால், அந்த அறிமுகம் நிகழ்ந்துவிட்டால் பல மணிநேர அரட்டைக்கும் நான் தயார்.

பள்ளி- தொழில்- இணையம் என்று பலதரப்பட்ட முறைகளில் நண்பர்களைக் கொண்டிருக்கிற நான், ஒவ்வொரு பிரிவினரையும் அவர்களின் விருப்பங்கள், தெரிவுகளின் அடிப்படையில் கையாள்கிறேன். என்னுடன் பள்ளியில் ஒன்றாக படித்த நண்பர் ஒருவனுடன் பேசுவது போன்று தொழில்முறையில் நண்பராக இருப்பவருடன் பேச முடிவதில்லை. ஏனெனில், அவரவர் சூழலும், தேவையும், விரும்பமும் மாறுபடுகின்றன.

என்னுடைய ஆளுமை விருத்தியில் நண்பர்களுக்கு கணிசமான பங்கு உண்டு. அதற்கான சின்ன உதாரணங்கள் இரண்டினை சொல்லி விடுகிறேன். நேரிலே இன்னும் சந்திக்காத இருவர் இணையத்தின் மூலம் நண்பர்கள் ஆனார்கள். ஒருவர் என்னுடைய தொழில் துறையிலேயே இருப்பவர். மற்றவர், மருத்துவத் துறையில் இருக்கிறார்.

என்னுடைய வலைப்பதிவுகளையும், கட்டுரைகளையும் வாசித்து விட்டு தொடர்ந்தும் ஊக்குவிப்பு தந்தவர்கள் இந்த இரண்டு நண்பர்களும். ஒரு வருடத்திற்கு முன்னர் நான் எழுதிய ‘கமல் என்கிற திரைத்துறை ஆளுமை’ கட்டுரைக்கு காட்டமான விமர்சனமொன்றை முதலாமவர் முன்வைத்து எனக்கு மின்மடல் எழுதியிருந்தார். அதில், அவர் குறிப்பிட்டிருந்த விடயம், “தொடர்ந்தும் தேடல்களுடன் எழுதும் நீங்கள் கமல் தொடர்பான கட்டுரையை இப்படி பொறுப்புணர்வு அற்று எழுதி விட்டீர்களே” என்று குற்றச்சாட்டுக்களை முன்வைத்திருந்தார்.

ஆனால், அந்த நண்பர் என்னுடைய வளர்ச்சியில் தொடர்ந்தும் அக்கறை காட்டி வருவார். என்னுடைய சிறிய தவறுகளைக் கூட மிகச் சரியா சுட்டிக்காட்டுவார். அதே, போல என்னைவிட என்னுடைய எழுத்துக்களில் இருக்கின்ற பார்வையை உன்னிப்பாக கவனித்து எனக்கு ஊக்கமளித்து வருகிறார். குறித்த நண்பர் என்னுடைய தொழில் முறை வளர்ச்சியில் அற்புதமாக தாக்கம் செலுத்துகிறார். எதிர்காலத்திலும் அவ்வாறே செயற்பாடுவார் என்று நம்புகிறேன்.

மற்றவர் அதாவது மருத்துவத்துறையைச் சேர்ந்த நண்பர் சிறிய காலத்துக்கு முன்னார் இணையத்தின் மூலம் நண்பரானவர். அந்த நண்பரிடமிருந்து எனக்கு மிகநீண்ட மின்மடலொன்று வந்திருந்தது. அதனை வாசிக்க வாசிக்க நல்ல நட்பொன்றை எனக்கு என்னுடைய எழுத்துக்கள் தந்திருக்கின்றன என்ற செருக்கு ஏற்பட்டது. அந்த புதிய நட்பு என்னுடைய ஆளுமை வளர்ச்சியில் அற்புதமாக தாக்கம் செலுத்துகிறது.

அதே நட்பிடமிருந்து ஒருநாள் என்னுடைய சிறுபிள்ளைத்தனத்தை (அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்) சுட்டிக்காட்டி மின்மடலொன்று வந்தது. அந்த மின்மடலை அலுவலகத்திலிருந்து வாசிக்கும் போது என்னுடைய சிறுபிள்ளைத்தனம் எனக்கு பிடிபட்டது. ஆனால், அந்த நட்பு இன்றும் என்னை மதிக்கிறது. அதே அக்கறைத் தொடர்ந்தும் செலுத்துகிறது.

இதேபோல, பல உதாரணங்களை என்னுடைய வாழ்க்கையில் இருக்கின்றன. நல்ல நண்பர்களை கொண்டதை நான் அற்புதமான கொண்டாடுகிறேன். சில தருணங்களில் அதிக பிரச்சினைகளுக்கு முகம்கொடுக்கும் போது, யாராவது ஒரு நண்பரை அலைபேசியில் அழைத்து பேச முடிகிறது. அவர்கள், தங்களுடைய அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். பிரச்சினைகளிலிருந்து மிக இலகுவாக வெளியில் வர முடிகிறது. இதேபோல, என்னுடைய நண்பர்கள் பலரும் என்னுடம் பேசுகிறார்கள்.

என்னை வளப்படுத்துவதில், ஆளுமைமிக்கவனாக வடிவமைப்பதில், பண்புள்ளவனான மாற்றுவதில் நண்பர்கள் பலர் தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். அதே, தாக்கத்தை ஒரு சில நண்பர்களிடமாவது நானும் செலுத்துகிறேன் என்று நினைக்கிறேன். அதுபோல, சிலருக்காவது நான் நல்ல நண்பனாக இருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். காதல் மாதிரி நட்பைப் பற்றியும் அதிகம் பேசலாம். ஆனால், இந்தப் பகுதியை இத்துடன் முடித்துக்கொள்கிறேன். மீண்டும், என்னைப் பட்டை தீட்டுக்கிற நட்புக்கு சல்யூட்!