மருதமூரான்

அமெரிக்காவின் வெள்ளை மாளிகையினை முதற் தடவையாக பராக் ஒபாமா என்ற கறுப்பு மனிதர் அலங்கரிக்கின்ற தருணம் இது. அதே நாட்டில் சுமார் 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வரை ஒபாமாவின் தந்தை வழி முன்னோர்கள் அனுபவித்த கொடுமைகளும், இன்னல்களும் சொல்லிவிட முடியாதவை. இருண்ட ஆபிரிக்காவிலிருந்து அடிமைகளாக கொண்டுவரப்பட்டவர்கள், அமெரிக்காவில் வெள்ளையினத்தினரால் கொத்தடிமைகளாக வேலை வாங்கப்பட்டும், புதிய அடிமைகளை உற்பத்தி செய்வதற்கு பயன்படுத்தப்பட்டதுமான கோரமான வரலாறு அது. அந்த வரலாற்றினை சீரியமான சொல்கிறது ‘Uncle Tom's Cabin: கறுப்பு அடிமைகளின் கதை’ என்கிற நாவல்.

அமெரிக்காவின் வர்க்க பேதங்களுக்குள் அடிமைப்படுத்தப்பட்ட கறுப்பர்களின் உரிமைப்போராட்டங்களுக்கு வழிவகுத்த முக்கியமான விடயங்களுள் ‘Uncle Tom's Cabin’ தவிர்க்க முடியாதது. ஹேரியட் பீச்சர் ஸ்ரேவ் (Harriet Beecher Stowe) என்கிற அமெரிக்க பெண் எழுத்தாளரினால் எழுதப்பட்டு இந்த நாவல் 1852ல் வெளிவந்தது. ‘அமெரிக்காவின் கெண்டக்கி நகரத்தில் ஷெல்பி என்கிற வெள்ளையின முதலாளியின் அடிமையாக இருக்கும் டாம் மாமாவின் வாழ்கையும், அதனூடு அவரின் சுதந்திரத்துக்கான வேட்கையும், அதற்கான அவரின் முயற்சிகளும், அவரின் முடிவுமே’ குறித்த நாவலின் அடிநாதம்.

ஆடு, மாடுகள் ஏலத்தில் விற்கப்படுவது போல அமெரிக்க சந்தைகளில் சுமார் 300 வருடங்களுக்கும் அதிகமாக காலமாக ‘ஆபிரிக்க கறுப்பர்கள்’ ஏலத்தில் விற்கப்பட்டார்கள். ஏலச் சந்தையில் அடிமைகளை கிள்ளியும், அடித்தும், பெண் அடிமைகளின் பாலுறுப்புக்கள் பரிசோதிக்கப்பட்டும், ஆண்கள் துள்ளி குதிக்க வைத்தும் பதம்பார்த்து விற்கப்பட்டார்கள். தாயும் சேயும், கணவனும் மனைவியும் வேறுவேறு நுகர்வாளருக்கு விற்கப்படுவது மிகச்சாதரணமான நடந்துள்ளன. இவைகளையெல்லாம் அச்சொட்டாக சொல்லிச் செல்கிறது குறித்த நாவல்.

“வெள்ளை மனிதன் ஆளவும், அனுபவிக்கவும் பிறந்தவன், கறுப்பர்கள் அடிமைகளாக தோட்டங்களிலும், சுரங்கங்களிலும் வேலை செய்ய பிறந்தவர்கள்” என்ற வாதம் அமெரிக்காவில் 1700-1900 வரை வலுப்பெற்றிருந்த காலம். அமெரிக்காவின் வடக்கு தோழனான கனடாவில் சுதந்திரமாக நடமாடிய கறுப்பர்கள் அமெரிக்காவில் அடிமைகளாக இருந்த காலம். தொடர்ந்து அடக்கப்பட்டு வந்த இனமொன்று எவ்வாறு சிறிது சிறிதாக சுதந்திரத்துக்காக ஏங்குகிறது என்றும், அதற்கான முயற்சிகள் சீரான கல்வியிலேயே தங்கியுள்ளது என்பதையும் ஓரளவு வெற்றிகரமான சொல்லிச் செல்கிறது ‘Uncle Tom's Cabin’. குறித்த நாவலின் ஆரம்பம் சற்று தொய்வை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், மத்தியும், இறுதிப்பகுதியும் மிகவும் ஆர்வத்துடன் படிக்க வைக்கின்றன. ‘கிறிஸ்தவ மதக்கோட்பாடுகளினூடு’ கதை நகர்த்தி செல்லப்பட்டிருப்பதால் நாவலில் சில அத்துமீறல்களும் உண்டு. எழுத்தாயினி (எழுத்தாளரின் பெண்பால் சரியா?) ஹேரியட் பீச்சர் ஸ்ரேவ் ஆன்மீகச்சூழலில் வாழ்ந்துள்ளதால் அது தவிர்க்க முடியாமல் போயுள்ளது.

‘Uncle Tom's Cabin’ என்கிற இந்த நாவல் வெளியாகி, 155 வருடங்கள் கழித்து, வான்முகிலனால் 2003ஆம் ஆண்டு ‘கறுப்பு அடிமைகளின் கதை’ என்கிற பெயரில் தமிழில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. மிக இயல்பான மொழி நடையில் செல்லும் இந்த நாவலை அண்மையிலேயே நான் வாசித்திருந்தேன். அதன் தாக்கமே இந்த பதிவை எழுத தூண்டியது. இந்த பதிவினால், ஒரு சில வாசகர்களாவது ‘கறுப்பு அடிமைகளின் கதை’யினை வாசித்தால் அமெரிக்கர்கள் செய்த அடக்குமுறையையும், ஆபிரிக்கர்கள் பட்ட அவஸ்தைகளையும் நேரில் பார்ப்பது போன்ற அனுபவத்தை பெறமுடியும்.

"So this is the little lady who made this big war (இந்த பெரிய யுத்தத்தை உருவாக்கிய புத்தகத்தை எழுதிய சிறுபெண்)” என்று அமெரிக்காவின் ஜனாதிபதி ஆபிரகாம் லிங்கனால், ஹேரியட் பீச்சர் ஸ்ரேவ் புகழப்பட்டவர். அமெரிக்காவின் இன அடக்கு முறைகளுக்கு பெரியளவில் முடிவுகட்டிய ஆபிரகாம் லிங்கனே அலங்கரித்த வெள்ளை மாளிகையை இப்பொழுது பராக் ஒபாமா என்கிற கறுப்பு மனிதன் அலங்கரிப்பது சுதந்திர வேட்கையின் வெற்றியா? அடக்கு முறைகளின் அழிவா? மனிதத்தின் வெற்றியா? என்பது என்னை வியக்க வைக்கின்ற வினாக்கள்.

இந்திய சினிமா வரலாற்றில் அதிகம் புகழப்பட்டதும், அதற்கு அதிகமாக விமர்சிக்கப்பட்டதுமான நடிகர், படைப்பாளி என்றால் உடனடியாக அனைவரினதும் நினைவில் வருபவர் கமல்ஹாசன். அவர், திரைப்படங்களில் நடிக்கத் தொடங்கி 50 வருடங்களை கடந்துவிட்டார். ஆனாலும், கமல்ஹாசன் என்ற பெயருக்கு உண்டான வரவேற்று சினிமா இரசிகர்களிடம் குறையவில்லை. அதுபோலவே அவரின் மீதான விமர்சனங்களும் குறையவில்லை. இந்தக் கட்டுரையை எழுத ஆரம்பிக்கும் பொழுது நடிகர், நடன இயக்குனர், பாடகர், பாடலாசிரியர், திரைக்கதையாசிரியர், வசனகர்த்தா, இயக்குனர், தயாரிப்பாளர் என்று சினிமாவின் பல தளங்களின் பயனிக்கின்ற ஒரு படைப்பாளி குறித்து பேசவேண்டிய பயமும், அவசியமும் ஏற்படுகிறது.

“அம்மாவும் நீயே, அப்பாவும் நீயே…” என்ற பாடலுக்கு 1960, ஒகஸ்ட் 12ஆம் திகதி வெளியாகிய ‘களத்தூர் கண்ணம்மா’ என்ற திரைப்படத்தில் 5 வயது நிரம்பிய சிறுவன் அழகாக நடித்து, இந்திய மத்திய அரசின் சிறந்த குழந்தை நட்சத்திரத்துக்கான விருதையும் பெற்றுக்கொள்கிறது. அந்தக் குழந்தை எதிர்கால இந்தியச் சினிமாவில் பல தனிமுயற்சிகளை மேற்கொள்ளக் போகின்றது என்று யாரும் நினைத்திருக்கவில்லை. தமிழ், மலையாளம், ஹிந்தி உள்ளிட்ட இந்தியாவின் ஆறு மொழிப்படங்களில் நடித்துள்ள கமல் இதுவரை 240க்கும் அதிகமான படங்களில் நடித்துள்ளார். அதேவேளை அவர் நடித்த பல படங்கள் இடைநடுவில் கைவிடப்பட்டுமுள்ளன. கடந்த வருடம் வெளியாகிய ‘தசாவதாரம்’ என்ற பெரிய தொழிநுட்ப முயற்சிகள் கொண்ட படத்திற்கு பின்னர் ‘உன்னைப்போல் ஒருவன்’ கமல் நடித்து இறுதியாகி வெளியாகியுள்ளது.

நாயகன், தேவர்மகன், இந்தியன், அவ்வை சண்முகி, அன்பே சிவம் ஆகிய திரைப்படங்களை பார்த்த பின்னரே கமல்ஹாசன் என்ற நடிகரின் ஆளுமையை அறிந்து கொள்ளும் நிலை எனக்கு ஏற்பட்டது. அதற்கு என்னுடைய வயதும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். மேற்குறிப்பிட்ட படங்களில் இயக்குனர்களின் திறனும் அதிகளவில் வெளிப்பட்டது என்பது உண்மையே. ஆனால், அதையும் தாண்டி கமல்ஹாசன் என்ற கலைஞனை காணமுடிந்தது. இந்த படங்களின் வரிசையில், தெலுங்கிலிருந்து மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்ட சலங்கை ஒலி, சிப்பிக்குள் முத்து ஆகியவற்றையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். தசாவதாரம் திரைப்படத்திலும் அதன் தொடர்ச்சி தெரிந்தது.

கமலின் ஆளுமை எல்லை மீறிய படங்களாக குணா, விருமாண்டி, ஆளவந்தான், குருதிப்புனல், ஹேராம், தெனாலி ஆகியவற்றை குறிப்பிடலாம். (இந்தக் கூற்றுடன் பலர் முரண்பட்டுக்கொள்ளலாம்) தொடர்ந்தும் புதிய பாத்திரங்களையும், கதைக்களங்களையும் தேடிக்கொண்டிருக்கின்ற கலைஞன் சில தருணங்களில் அதிகளவில் அக்கறை கொள்வதால் ஏற்படும் விளைவுகளாக இவற்றை கருதாலம். அல்லது இரசிகர்களின் மனநிலையின் மீது அதீத நம்பிக்கை வைப்பதும் காரணமாகலாம். தன்னுடைய திறமையை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்ள சந்தர்ப்பங்கள் இன்னும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதுடன், இரசிகர்களின் இரசிப்புத் தன்மையில் வளர்ச்சி வேண்டும் என்று செயற்படுகின்ற கலைஞன் கமல்ஹாசன். அந்த நோக்கங்களுடனேயே, ஹேராமும், அன்பே சிவமும், விருமாண்டியும் கொடுக்கப்பட்டது.

நம்மவர், விருமாண்டி உள்ளிட்ட சில படங்கள் வெளிநாட்டு மொழி படங்களின் தழுவல்கள் என்ற குற்றச்சாட்டும் கமல் மீது உண்டு. (மை ரீச்சர் என்ற படத்தின் தழுவலே நம்மவர்). அல்லது வெளிநாட்டு படங்களில் காணப்படும் கதை சொல்லும் உத்திகளை தன்னுடைய படங்களில் அதிகளவில் கமல் உள்வாங்கிக்கொள்வதாலும் அந்த குற்றச்சாட்டுக்களுக்கு காரணமாயிருக்கலாம். ஆனால், கமலின் படங்களில் புதிய முயற்சிகளை காணலாம்.

திரைக்கதையாசிரியர் என்ற மிகப்பெரிய வேலையை கமல் திறமையாக வெளிப்படுத்திய படங்கள் தசாவதாரம், அன்பே சிவம் உள்ளிட்டவை. அதேபோல, திரைக்கதை அமைப்பில் சொதப்பிய படங்களாக ஹேராமையும், விருமாண்டியையும் குறிப்பிடலாம். இந்தப் படங்களில் பல பாத்திரங்களினூடு கதையை நகர்த்தி செல்லுதல் என்ற யுத்தியினை கமல் பயன்படுத்தியிருந்தார். இந்த யுத்திக்கு சொந்தக்காரர் திரைத்துறை மேதை அகிரா குரோசோவா. “கடவுள் இல்லையெண்ணு எங்கங்க சொன்னேன்… கடவுள் இருந்தால் நல்லாயிருக்கும் என்னு தானோ சொன்னேன்..” என்ற வசனங்களில் வசனகர்த்தா கமல் ஜொலிப்பதை காணலாம்.

இயக்குராக கமல்ஹாசன் தன்னை நிரூபித்த படங்கள் இல்லை என்றே சொல்லலாம். அவர் இதுவரை சாச்சி 420, ஹேராம், விருமாண்டி ஆகிய படங்களை இயக்கியுள்ளார். ‘சாச்சி 420’ அவ்வை சண்முகியின் ஹிந்தி மொழித் தயாரிப்பு. அவர், இதுவரை 15க்கும் அதிகமான படங்களை தயாரித்துள்ளார். இவற்றில், தேவன் மகன், மகளீர் மட்டும், அபூர்வ சகோதரர்கள் ஆகியன குறிப்பிட்டு சொல்லக்கூடிய படங்கள். தான் நடிக்கும் படங்களில் பாடல்களைப் பாடும் கமல், தான் பங்குபற்றாத படங்களான உல்லாசம், புதுப்பேட்டை ஆகிய படங்களிலும் பாடியுள்ளார்.

4 தேசிய விருதுகள் (நாயகன், இந்தியன், மூன்றாம்பிறை, களத்தூர் கண்ணம்மா), 18 பிலிம்பேர் விருதுகள் என்று இந்திய அளவில் அதிக விருதுகளை வென்றுள்ள கமல்ஹாசன், ஆங்கில திரைப்படத்துறையிரால் வழங்கப்படும் அக்கடமி விருதுகள் (ஒஸ்கார்) பரிந்துரைக்கும் சென்றுள்ளார். உலக நாயகன், சகலகலா வல்லவன், சூப்பர் அக்டர் என்று பல பட்டங்கள் கொண்டும் கமலஹாசன் இரிகர்களினாலும், திரைத்துறையிராலும் அழைக்கப்படுகின்றார். அதிகளவில் விமர்சனங்களை சந்தித்து வரும் கமல்ஹாசன், அந்த விமர்சனங்களை புறந்தள்ளி விடாமல் உண்மையான மனதுடன் தன்னுள் வாங்கிக்கொள்வதே அவரின் வெற்றிக்கு முழுக்காரணம் என்று சொல்லலாம். கமல்ஹாசன் என்ற படைப்பாளி, நடிகர், கலைஞர் இந்திய திரைத்துறையில் என்றும் மறக்கப்படாத முடியாத ஆளுமை.

எனக்கு, என்னுடைய பதின்ம வயதுக்குள் மீண்டும் செல்லவேண்டும் என்பது தொடரும் ஆசைகளில் ஒன்று. அதற்கு கவலையற்ற மனது, இலக்கற்ற பயணங்கள், பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளாத நண்பர்கள், எதிர்பாலர் மீதான அபரிமிதமான ஈர்ப்பு என்று பல காரணங்கள் உண்டு. ஆனால், அவற்றையெல்லாம் விட பள்ளிக் காலங்களுக்கு அவை எங்களை அழைத்துச் செல்லும் என்பதே முக்கியமானது. என்னுடைய பள்ளி வாழ்க்கையில் பல பள்ளிகளில் கல்வி கற்றிருக்கிறேன். அதற்கு நாட்டின் அசாதாரண சூழ்நிலைகளினால் ஏற்பட்ட இடப்பெயர்வுளே முக்கியமான காரணம்.

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை 9.30 மணியளவில் என்னுடைய ஜீ-மெயில் கணக்கினை திறந்தபொழுது.... பதிவுலக நண்பர் வந்தியிடமிருந்து இரண்டு மடல்கள். முதலாவது பள்ளி பயின்றதொரு காலம்-தொடர் விளையாட்டில் கலந்து கொள்ளுமாறு அழைத்திருந்தார். மற்றையது ஒரு பதிவின் தொடுகையும், அதுகுறித்த சில ஐயப்பாடுகளும். வலையுலகில் நுழைந்து சுமார் மூன்று வருடங்கள் ஆகின்ற நிலையிலும் இன்னும் நான் 100 பதிவுகளைக்கூட இடவில்லை. பதிவு எழுதுவனெ;பது சிலருக்கு சக்கரை மாதிரி எனக்கு அது பள்ளிக்கால ஆங்கிலப்பாடம் மாதிரி.... மிகவும் சோம்போறித்தனமான பதிவுலகத்தவன் நான். என்னிடம் ஒரு சஞ்சிகை ஒன்று 2 வாரங்களுக்கு ஒருமுறை ஆக்கமொன்றை பெற்றுக்கொள்வது வழக்கம். அதற்கு அதன் துணை ஆசிரியர் படும்பாடு சொல்லிமாழாது. அவர் அந்த ஆக்கத்தினை என்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்வதற்கிடையில் 5, 6 தடவைகள் அலைபேசியில் அழைத்திருப்பார். அவ்வளவு சோம்பல்தனமானவன் (எழுதுவதில் மட்டும்)நான். சரி இனி விடயத்துக்கு சொல்வோம்.

எல்லோருடைய பள்ளி வாழ்க்கையும் ஆரம்பிப்பது என்னவோ முன்பள்ளியில்தான். மருதங்கேணி வள்ளுவர் முன்பள்ளியில் 2 வருடங்கள் கல்வி கற்றிருக்கிறேன். (யாழ் மாவட்டத்தின் மருதங்கேணியே என்னுடைய சொந்தக் கிராமம்.) என்னுடைய தொல்லைகள் தாங்காமல் தந்தை என்னை 4 வயதிலேயே முன்பள்ளியில் சேர்ந்து விட்டிருந்தார். அங்கு செல்வமலர் என்ற ஆசிரியையே எங்களுக்கு கல்வி கற்பித்தார். மிகவும் அன்பான உள்ளங்கொண்டவர். ‘பசங்க’ படத்தில் வரும் வேதா மாதிரி. பள்ளி நேரங்களில் அவர் சில நாட்கள் தூங்கிவிடுவார். நாங்களே எழுப்பிவிட வேண்டியிருந்தது. அவர் 1997ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் மாரடைப்பினால் இறந்து விட்டார். நான் அதிகம் கவலையடைந்த தருணங்களில் அதுவும் ஒன்று.

இரண்டு வருடங்கள் முன்பள்ளியில் கற்றிருந்தாலும் முதல் தரத்தில் சேரும் போது எனக்கு ‘அ, ஆ......... ஐ’ தாண்டி சொல்ல வராது. அதற்கு பாடசாலை என்ற நிறுவனத்துக்குள் புகும் பயம் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். என்னுடைய முதல் வகுப்பு ஆசிரியை ‘கொழுந்து ரீச்சர்’. என்னுடைய தந்தையின் முதலாமாண்டு ஆரிசியையும் அவரே. அவரின் அன்பும், கண்டிப்பும் கலந்த அரவணைப்பினால் முதல் தரத்தில் நன்றாக கல்வி கற்றேன்.

1995ஆம் ஆண்டு கால கட்டத்தில் நான் புலமைப்பரிசில் பரீட்சைக்கு தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன். அந்தத் தருணத்தில் எங்களுடைய பாடசாலையின் அதிபராக அ.சா.அரியகுமார் அவர்கள் நியமனம் பெற்று வந்திருந்தார். இவர் பிரபல பதிவர் ஒருவரின் தந்தை. அவர் நல்லுள்ளமும் கண்டிப்பும் மிக்கவர். புலமைப்பரிசில் பரீட்சைக்கான முன்னோடி பரீட்சையொன்றுக்கு சொல்லாத காரணத்துக்காக ஒருதடவை என்னை தனது அறைக்கு அழைத்து விசாரித்து விட்டு தண்டணைகள் வழங்காமல் அனுப்பிவிட்டார். ஆனால், அடுத்த முன்னோடி பரீட்சையில் வழமையாக நான் வாங்கு புள்ளிகளை விட 5 புள்ளிகள் குறைந்ததற்காக எனக்கும், என்னுடைய மச்சானுக்கும் (அவனும், நானும் ஒரே வகுப்பிலேயே பயின்றோம்) காற்சட்டையில் புழுதி பறக்கும் மட்டும் அடித்தார். அதுபோல என்னுடைய பள்ளிக்காலங்களில் அடிவாங்கியது கிடையாது. ஆனாலும், எங்களின் வளர்ச்சியில் மிகுந்த அக்கறை கொண்டவர். என்னுடைய தந்தையிடம் நான் 9ஆம் தரத்தில் விஞ்ஞானம், மற்றும் கணித பாடங்களில் அதிக புள்ளிகளைப் பெற்றதை பெருமையாக சொல்லியிருந்தார். முக்கிய விடயம் நான் புலமைப்பரிசில் பரீட்சை எழுதவே இல்லை. அதற்கு இடப்பெயர்வே முக்கிய காரணம். அந்த காலப்பகுதியில் நாங்கள் புதுக்குடியிருப்பில் இருந்தோம். அந்த அடிகள் எல்லாம் விணாகிவிட்டன.

எனக்கு கணக்கு பாடத்தில் அதிக அக்கறையை வரவைத்த ஆசிரியர் திரு. லோகநாதன் அவர்கள். என்னுடைய 7ஆம் தரத்திலிருந்து 9ஆம் தரம் வரை கற்பித்திருந்தார். கணக்கு பாடத்தினை இயல்பாகவும், அற்புதமாகவும் கற்பித்தவர். இப்பொழுது எந்தப்பள்ளியில் இருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை.

என்னுடைய 10ஆம், 11ஆம் தரங்களை நான் புற்றளை மகா வித்தியாலயத்திலேயே கற்றிருந்தேன். புதிய வகுப்பில் சேர்ந்தவுடனேயே என்னை அரவணைத்துக்கொண்ட பள்ளி அது. அதுவும் பதின்ம வயதின் ஆரம்பங்களில். அங்கு ‘10பீ’ என்னுடைய வகுப்பு அங்கேயே அகிலன், அகில், மதுசூதனன் என்று நல்ல நண்பர்களைப் பெற்றிருந்தேன். அங்கு என்னால் மறக்க முடியாத விஞ்ஞான ஆசிரியர் குலம். அவரே எங்களின் வகுப்பு ஆசிரியராகவும் இருந்தார். கரவெட்டியைச் சேர்ந்த நல்ல மனிதர். கணித பாடத்தின் மீதான விருப்பைத் தொடர வைத்தவர்களில் ஒருவர் கிருபா ஆசிரியை அவர்கள். நாங்கள் எவ்வளவு குழப்படி செய்தாலும் தாங்குவார். சில வேளைகளில் தண்டனையும கிடைக்கும். கிருபா ஆசிரியை அவர்கள் வெள்ளவத்தையிலேயே தற்போது இருக்கிறார். அவர் குறித்த மேலதிக தகவல்களை பால்குடி தரவும். இந்தக் காலப்பகுதியில் எங்களுக்கு வர்த்தகமும், கணக்கியலும் என்ற பாடத்தினை கற்பித்த ஜெகமலர் ஆசிரியை. மறக்க முடியாது. எங்களின் தொல்லைகள் அனைத்தையும் தாங்கியவர். இன்றும் அக்கறையுடன் விசாரிப்பவர். அதே, பள்ளியிலேயே தற்போதும் ஆசிரியையாக தொடர்கிறார்.

என்னுடைய சாதாரண தர பரீட்சையில் வெற்றி பெற்று உயர் தரத்தில் கல்வி கற்க சென்ற இடம் ஹாட்லிக் கல்லூரி. பல விஞ்ஞானிகளையும், தலைவர்களையும், கல்விமான்களையும் தோற்றுவித்த கல்லூரி. உயிரியல் பிரிவில் கல்வி கற்ற எங்களின் வகுப்பு ஆசிரியராக பௌதீகவியல் பாடத்தினை போதித்த சிவகுமார் அவர்கள் இருந்தார். இவரின் கண்டிப்பு குறித்து பல மாணவர்கள் அறிவார்கள். ஆனால், நியாயமான காரணங்களுக்கு மட்டுமே கோபப்படுவார். நல்ல ஆசிரியர். நாங்கள் சில ஆசிரியர்களின் தேவையற்ற தொல்லைகளுக்கு உள்ளாகியபோது எங்களுக்காக போராடியவர். எங்களுடைய கல்லூரி காலத்தில் இரசாயனவியலும், பௌதிகவியலும் ‘சி’ வகுப்புக்கும், ‘டி’ வகுப்புக்கும் இணைந்தே நடைபெற்றது. நாங்கள் ‘டி’ வகுப்பை சேர்ந்தவர்கள்.

இந்தக் காலப்பகுதியில் எங்களுடைய பள்ளியின் அதிபராக பத்மநாதன் அவர்கள் இருந்தார். நல்ல மனிதர். சற்று உயரம் குறைவானவர். விதிகளில் வரிசையாக செல்லுமாறும், அவதானமாக செல்லுமாறும் ஒரு தடவை உயிரியல் பிரிவு மாணவர்களாகிய எங்களுக்கு தன்னுடைய அலுவலகத்தில் வைத்து தனி வகுப்பெடுத்திருந்தார். சத்தியமாக ஹாட்லிக் கல்லூரி வரலாற்றில் 2004ஆம் ஆண்டு உயிரியல் பிரிவு மாணவர்கள் பல விடயங்களை மாற்றியிருந்தார்கள். பால்குடி, பனையூரான், ஆதிரை உள்ளிட்டவர்களுக்கு ஓரளவு தெரிந்திருக்கும். (என்னுடைய வயதினை கண்டு பிடிச்சிருப்பீங்கள் என்று நினைக்கிறேன்.)

ஹாட்லிக் கல்லூரியின் ஆசிரியரான இவரிடம் நான் பாடசாலையில் கற்காவிடினும், தனியார் கல்வி நிறுவனமொன்றில் கணிதம் கற்றிருக்கிறேன். மிகவும் நல்ல ஆசிரியர். என்னால் மறக்க முடியாதவர். என்னுடைய பள்ளிக்காலங்களில் நடைபெற்ற காதல் கதைகளை இங்கே கூற விளைந்தால் 7, 8 பதிவுகள் போட வேண்டி வரலாம். அதனால், அது குறித்து இங்கு எழுதவில்லை. ஆக என்னுடைய பதிவினை நிறுத்தி விட்டு...... தொடர் விளையாட்டுக்கு 3 நண்பர்களை அழைக்கிறேன்...... முதலாமவர் என்னுடைய கல்லூரி கால நண்பர் பால்குடி என்கிற ச.தனஞ்சயன், மற்றவர்கள் பதிவுலக நண்பர்கள். கனககோபி மற்றும் யோ.வாய்ஸ் அவர்கள். வாங்கோ வந்து எழுதுங்கோ உங்களின் கதைகளை......... வந்தி தங்களின் வேண்டுகோள் நிறைவேறியதா? மீண்டும் சந்திக்கலாம்.

‘மரணம், இறப்பு, சாவு’ என்ற இந்த சொற்களுக்கான அர்த்தம் எமது சமூகத்துக்கிடையில் அதிகம் நிகழ்ந்து விட்டதால்;, அதன் அர்த்தம் அதிகம் உணரப்படுவதில்லை. இதனால், மரணம் குறித்த பயமும் அதிகம் உணரப்படுவதில்லை. இந்த விடயங்கள் குறித்து எனக்கு இருக்கின்ற எண்ண ஓட்டத்தை இங்கு எழுதுகிறேன். (ஏற்கனவே என்னை பல பதிவர்கள் ‘சீரியஸ் பதிவர்’ என்று அழைக்கிறார்கள். அது எனக்கு சில தருணங்களில் மகிழ்ச்சியையும், பல தருணங்களில் ஏமாற்றத்தையும் தருகின்றன.)

‘காலையில் கல்யாணம் செய்துகொண்ட தம்பதிகள் மதியம் வீழ்ந்து வெடித்த செல்லுக்கு பலி...’, ‘பள்ளிக்கு சென்ற குழந்தைகள் இனிப்பு வாங்கி சென்ற தருணத்தில் விமான குண்டு வீச்சுக்கு சாவு.....’ , ‘காலை உணவருந்திக்கொண்டிருந்த கிராம மக்கள் சுனாமியினால் இறப்பு...’ இவ்வாறான செய்திகளை நாங்கள் அதிகம் கேட்டுவிட்டோம். அதனாலோ என்னவோ இறப்பு என்ற விடயத்தை நாங்கள் ‘கிரிக்கட் ஸ்கோர்’ கேட்பது போலவே வெறும் புள்ளி விபரங்களுக்குள் விட்டுவிடுகிறோம். இது ஒரு சாபக்கேடு என்று நினைப்பதுண்டு. ஆனாலும், அது குறித்து பெரிதாக அலட்டிக்கொள்வதில்லை.

இந்த பதிவினை எழுதுவதற்கு மூன்று விடயங்கள் துண்டுகோலாய் இருந்தன. முதலாவது, நண்பர் அனந்தனுடைய பிறந்தநாள் வைபவத்துக்காக நானும், சேரன் கிரிசும் நேற்று முன்தினம் நடந்து சென்றோம். அப்பொழுது இருவருக்குமிடையில் நிகழ்ந்த உரையாடல்கள். இரண்டாவது, நண்பர் வந்தியத்தேவனுடன் நேற்று இரவு நிகழ்ந்த அலைபேசி உரையாடல்;. மூன்றாவது, புல்லட்டின் ‘வாழ்க்கையும் வெறுமையும்- கொஞ்சம் சீரியசாய்’ என்ற பதிவு. ஆகவே அவர்களுக்கு நன்றி.

‘ஆரம்பம் என்று ஒன்று இருந்தால் முடிவு என்ற ஒன்றும் இருக்கும். இருக்க வேண்டும்’ இது வரைமுறை. சில தருணங்களில் விதிவிலக்குகளும் உண்டு. ஆனால், உலகத்திலுள்ள உயிர்கள் எல்லாவற்றுக்கும் ஆரம்பம் இருப்பது போல முடிவும் இருக்கிறது. அதுவே பிறப்பும், இறப்பும். இந்த ஆரம்பமும் முடிவும் என்னை பல திசைகளில் திருப்பச் செய்கின்றன. விஞ்ஞானத்தின் விந்தைகளில் உலகத்தை வெற்றி கொண்டு விடலாம் என்று புறப்படுகின்ற மனிதனால் மரணத்தை வெற்றி கொள்ள முடியவில்லையே ஏன்?. ஆயுட்காலத்தை அதிகரிக்கத் தெரிந்த விஞ்ஞானத்தால் மரணத்தை நிறுத்த முடியவில்லையே ஏன்?.

மதங்கள், இறைவன், கடவுள் என்ற தங்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்று அடிபட்டு கொள்கின்ற மனிதனால் மரணத்தை மட்டும் வெற்றி கொள்ள முடியவில்லை. பூமியின் அதிக பரப்பை ஆளுகைக்குள் கொண்டு வந்து விடவேண்டும் என்று நினைத்து நாடுகளுக்கிடையில் யுத்தங்களை நடத்தி ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை இழந்து வெற்றி கொண்டவர்களும் மரணத்திற்கு மண்டியிட்டே ஆகவேண்டும். அதுபோல, இறைவனின் தூதர்கள், பிள்ளைகள் என்று கூறிக்கொள்கின்றவர்களும் மரணத்துக்கு ஆட்பட்டே ஆக வேண்டும். இதுவே நியதி.

ஆனால், சில சமூகங்களிடையில் மரணம் என்ற விடயம் ஏற்படுத்துகின்ற தாக்கத்தினை எமது சமூகம் அதிகம் உணரவில்லை என்பது உண்மை. அதற்கு எங்களுடைய சமூகம் அதிக இழப்புக்களை சந்தித்து விட்டதும் காரணமாக இருக்கலாம். இந்த பதிவு......... ஏதோ ஒரு விடயத்தில் தொடங்கி.... சரியான முடிவின்றி முடிகிறது.. அந்த முடிவு.... மரணத்தின் முடிவை சொல்லுவதில் அர்த்தமில்லாதது என்ற எனது மனத்தின் முடிவாகவும் இருக்கலாம். மீண்டும் சந்திக்கிறேன். ஏதாவது பதிவுடன்.