மருதமூரான்

‘Mom at sixteen’ என்ற தொலைக்காட்சி ஆங்கிலப் படமொன்றை அண்மையில் பார்க்க முடிந்தது. பள்ளியில் படிக்கும் பதின்மவயது பெண், தனது ஆண் நண்பருடனான உடலுறவினால் கருத்தரிக்கிறாள். இதனால் அவள் சந்திக்கும், பிரச்சினைகளும், மன உளைச்சல்களும், அவஸ்தைகளுமே படத்தில் எந்தவித மிகைப்படுத்தல்களுமில்லாமல் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அவளுக்கு உண்டான வலிகளும், பிள்ளையின் மீதான பாசமும், பிள்ளையையே தம்பியாக வெளி உலகுக்கு சொல்ல வேண்டிய அபத்தங்களுமே ‘Mom at sixteen’. நான்சி சில்வெர்ஸ்(Nancey Silvers) கதை, திரைக்கதை எழுதிய இந்த படத்தினை, பீட்டர் வோர்னர்(Peter Warner) இயக்கியுள்ளார். 2005ஆம் ஆண்டு இந்தப்படம் வெளிவந்தது.

இந்த படத்தினை இலங்கையின் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் பார்த்தேன். முதலில் பெரிதான ஆர்ப்பட்டமில்லாமல் ஆரம்பிக்கும் படம், சிறிய நேரத்துக்குள்ளேயே எம்மை முழுமையாக ஐக்கியப்பட வைக்கிறது. இந்தப் படத்தினை பார்த்து முடித்ததும், எம்மிடையே காணப்படும் பதின்ம வயதுத் திருமணங்களால் அல்லலுறும் பெண்களின் நிலைமை குறித்து மிகவும் சிந்திக்கவும், ஆதங்கப்படவுமே முடிந்தது. மனரீதியாக திருமண வாழ்கைக்கு தயாராகாத பெண்ணை வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை மோகம், மற்றும் குடும்ப உறவுகளின் தொடர்ச்சிக்காக மணம் முடிந்து வைப்பது எவ்வளவு தவறானது. அவர்களின் எதிர்காலம் குறித்த கனவுகளின் அனைத்து வாசல்களும் அடைக்கப்பட்டு, குழந்தை மனமே மாறாத பல பெண்கள், இன்னொரு குழந்தைக்கு தாயாகின்ற நிலைமை மீண்டும் அதிகரித்துள்ளது.

நாகரீகத்தின் உச்சத்திலும், குடும்ப உறவுகள் குறித்து பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளாத அமெரிக்காவின் பதின்ம வயதுப் பெண்களே, தாயாகின்ற போது மன உளைச்சல்களையும், எதிர்காலம் குறித்த பயத்தினையும் உணரும் பொழுது. அநேகமாக ஆண்களிடமே (இந்த நிலைமை தற்பொழுது ஓரளவு குறைந்து வருகின்றது) தங்கியிருக்கும் ஆசிய, ஆபிரிக்க பெண்களின் நிலைமை மிகவும் மோசமாகிப் போகின்றது. என்னுடம் கல்வி கற்ற பெண்ணொருவர் அவர்களது பெற்றோரால் 15 வயதில் திருமணம் முடித்து வைக்கப்பட்டாள். 2004ஆம் ஆண்டு அவளது 19 வயதில் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தாயாகியிருந்தாள். அவளது கணவன் சுனாமியில் சிக்கி உயிரிழந்து விட்டான். இப்பொழுது அவளின் நிலை படுபயங்கரமாக உள்ளது. அவளின் கல்வியை தடுத்து திருமணத்துக்குள் தள்ளிய பெற்றோர் பிள்ளையை நினைத்து அழுகின்றனர். அதுபோல ஆயிரம் உதாரணங்களைச் எம்மிடையே தொடர்ந்து சொல்கின்றன.

அதுவும், வன்னிக்குள் கடந்த 3 வருடங்களாக அநேக பதின்ம வயதுப் பிள்ளைகள் திருமண பந்தத்துக்குள் பலவந்தமாக தள்ளப்பட்டனர். அதற்கு, விடுதலைப் புலிகளின் ஆட்சேர்ப்பும் காரணமாக இருக்கலாம். பதின்ம வயதுத் திருமணங்கள் கிழக்கு பிராந்தியத்திலும் தொடர்கின்றன. இதற்கான விளிப்புணர்ச்சிகள் பிரதேச மக்களிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம். மலையகத்தின் நிலைமை வேறு மாதிரியானது கல்வி கற்கும் நிலைகள் அவர்களுக்கு மூன்றாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. சாதாரணதரம், உயர்தரம், பல்கலை. கல்விப் பொதுத் சாதாரண தரம் இதனைக் கடக்காதவர்கள் அடுத்ததாக திருமணம் என்ற பந்தத்துக்குள்ளேயே செல்கின்றனர். சாதாரண தரத்தில் சித்தியெய்தியவர்கள், உயர்தரத்தை தொடர்கின்றனர். இதில் சித்தியடையாதவர்களும் அநேகமாக அடுத்து திருமணபந்தத்துக்குள்ளேயே காலடி வைக்கின்றனர். இந்த நிலமைகள் மாற்றப்பட வேண்டும்.

50, 60களில் எல்லாம் அநேக பெண்கள் 13, 14 வயதுக்குள்ளேயே தாயாகியிருந்தனர். அது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், அந்தக் காலப்பகுதியில் கலாசார, கல்வி, விழுமிய வளர்ச்சிகள் குன்றியிருந்தது அதற்கு காரணமாக இருக்கலாம். இந்த நிலைமை 80, 90களில் குறைந்து விட்டிருந்தது. குறித்த காலப்பகுதியில் அநேக பெண்கள் 19, 20 வயதுகளிலேயே திருமணத்துக்கு தயாராகினர். ஆனாலும், மீண்டும் 2000க்கு பின்னராக இந்தக் காலப்பகுதியில் நிலைமை வேறு மாதிரி ஆகியிருக்கின்றன. இதற்கு இடப்பெயர்வுகளும், அகதி முகாம் வாழ்கையும் காரணமாக இருக்கலாம். இவை தவிர்க்கப்பட்டு பதின்ம வயதுள்ள பெண்களின் எதிர்காலம் காக்கப்பட வேண்டும். பெண்கள் தாய்மை அடைவதற்குரிய உடல், உள வளர்ச்சியின் பின்னர் தாய்மை அடைவதே அவர்களுக்கும், அவர்களின் குழந்தைகளுக்கும் நல்லது.